https://virgool.ir/feed/@m_62417068علاقه مند به نوشتن، مطالعه و تفکر و حرف زدنfa2026-11-10 23:14:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_62417068https://virgool.ir/@m_62417068/گنده-گویی-درباره-چای-qwaohggxdi1kالان چشمم به نوشته ای افتاد که دقیقا دو ماه قبل آن را نوشته بودم:" از امشب یک عهد با خودم بستمدیگه چای سیاه و قند نخواهم خورد، مطلقا، حتی نصف لیوان..من معتاد شده ام و باید ترک کنمبوی چایولذت آب شدن قند سیم کشی مغزم را به هم زده اند که باید دوباره بسازمش، پس از امشب شروع می کنم و تا ۲۴ ساعت آینده به عنوان تمرین دیگه چای نخواهم خورد" تمام.حرف دیگری ندارم غیر این: چه غلطا!الان می روم تا چای بعد ناهار را بخورم،جزئی از روتین روزانه ام:دو فنجان بعد صبحانهدوتا بعد ناهاردوتا بعد شامآهن غذا هم زیاد برام مهم نیست، اصلا غذا رو می خورم که بعدش چای بخورم آهن رو کی داده کی گرفته؟ 😂الان سماور در حال ارزشی ندارد..سِد جوادسِد جوادFri, 14 Aug 2026 14:38:47 +0330https://virgool.ir/@m_62417068/هدیه-کتاب-rrgcnayaru3xامسال خیلی از کتاب‌هایم را هدیه کردم؛ کاری که اولش سخت به نظر می‌رسید، اما نتیجه‌اش واقعاً عالی بود. به یک اصل ساده رسیدم: کتابی که مدت‌هاست گوشه‌ی کتابخانه مانده، نه خوانده می‌شود و نه به کار می‌آید، شاید دیگر کتابِ من نیست؛ ممکن است جای دیگری کسی واقعاً از آن لذت ببرد و بهره ببَرد.بعد از این کار، اطرافم جمع‌وجورتر و ذهنم سبک‌تر شد. کتابخانه‌ام کمتر شبیه انبارِ علاقه‌های قدیمی و پروژه‌های ناتمام است و بیشتر با زندگی امروز من نسبت دارد.کتاب زیاد، گاهی آدم را وارد دنیایی موازی می‌کند: داشتنِ کتاب جای خواندن را می‌گیرد و خواندن جای زندگی را. حتی ممکن است پشت انبوه دانسته‌ها سنگر بگیریم؛ نقد را نشنویم و به‌جای تغییرکردن، فقط بیشتر بدانیم و بیشتر حرف بزنیم.خلوت‌کردن کتابخانه ضدِ کتاب و دانش نیست؛ انتخابِ آگاهانه است. چند کتابِ زنده که واقعاً می‌خوانیم، به آن‌ها برمی‌گردیم و در زندگی‌مان اثر می‌گذارند، از صدها کتابِ خاک‌خورده ارزشمندترند.زندگی بیشتر دیده شود، و هم دانستن بهچراغ راه باشد.سِد جوادسِد جوادThu, 13 Aug 2026 08:03:49 +0330https://virgool.ir/@m_62417068/تجربه-خواندن-داستان-lovuwt6yeu1eمحض رضای خدا هم که شده، گاهی به خودتان فرصت بدهید بیرون از مترها، جدول‌ها و شاخص‌های توسعه‌ی فردی زندگی کنید. کمی از این پرسش‌های تمام‌نشدنی فاصله بگیرید که «چند درصد بهتر شده‌ام؟»، «چقدر بهره‌ورترم؟»، «عادت صبحگاهی‌ام چند روز دوام آورده؟» و «چند کتاب دیگر لازم است تا نسخه‌ی بهتری از خودم شوم؟»ایده‌ی توسعه‌ی فردی، در حد خودش، مفید است. آدم باید برای وقتش، بدنش، فکرش و مسئولیت‌هایش برنامه داشته باشد؛ باید بتواند عادت بدی را اصلاح کند یا کاری را به‌تدریج پیش ببرد. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که زندگی به یک پروژه‌ی بی‌پایانِ بهینه‌سازی تبدیل می‌شود. آن‌وقت آدم حتی استراحتش را هم با احساس گناه می‌گذراند، دوستی‌هایش را با معیار سودمندی می‌سنجد، مطالعه‌اش را به ابزار پیشرفت تبدیل می‌کند و مدام در حال اندازه‌گیریِ خودش است.در این فضا، انسان کم‌کم از زندگیِ واقعی دور می‌شود. همه‌چیز باید خروجی داشته باشد: کتاب‌خواندن، پیاده‌روی، سفر، گفت‌وگو، خواب و حتی سکوت. انگار هیچ کاری حق ندارد فقط برای لذت، فهم، همدلی یا تجربه‌کردنِ خودِ زندگی انجام شود. توسعه‌ی فردی، وقتی بی‌حدوحصر شود، به‌جای آن‌که آدم را آزادتر کند، او را زندانیِ تصویری می‌کند که از «نسخه‌ی کامل‌ترِ خودش» ساخته است.برای همین، کمی داستان بخوانید؛ رمان بخوانید؛ زندگی‌نامه و قصه‌ی آدم‌هایی را بخوانید که در موقعیت‌های سخت زندگی کرده‌اند، ترسیده‌اند، انتخاب کرده‌اند، شکست خورده‌اند و ایستاده‌اند. روایت قهرمانان جنگ را بخوانید؛ نه فقط برای آشنایی با تاریخ، بلکه برای دیدن انسان در لحظه‌هایی که شجاعت، رفاقت، مسئولیت و ایثار، دیگر واژه‌های قشنگ نیستند و قیمت واقعی پیدا می‌کنند.داستان به شما نمی‌گوید «پنج گام تا شجاعت» چیست؛ شجاعت را در جانِ یک موقعیت نشان می‌دهد.نمی‌گوید «چگونه روابط مؤثر بسازیم»؛ پیچیدگیِ محبت، وفاداری، سوءتفاهم و ازخودگذشتگی را پیش چشم‌تان می‌گذارد.نمی‌گوید «با ترس مواجه شوید»؛ آدمی را نشان می‌دهد که می‌ترسد، اما در همان حال تصمیم درستش را می‌گیرد.شاید کمی کمتر به ساختنِ رزومه‌ی درونی مشغول شویم و کمی بیشتر زندگی را تماشا کنیم. کمتر اسیرِ توهمِ «هر روز بهترشدن» باشیم و بیشتر یاد بگیریم انسان‌تر، عمیق‌تر و خوش‌ذوق‌تر زندگی کنیم.رشد فقط این نیست که منظم‌تر، سریع‌تر و کارآمدتر شویم. گاهی رشد یعنی بتوانیم با یک داستان خوب گریه کنیم، از سرگذشت یک انسان شجاع تکان بخوریم، پیچیدگیِ یک رابطه را بفهمیم و از جهانِ کوچکِ اهداف شخصی‌مان بیرون بیاییم.کمی از توسعه‌ی فردی فاصله بگیرید؛ نه برای اینکه رشد نکنید، بلکه برای اینکه رشدتان شبیه زندگی باشد، نه شبیه یک پر از نمودار و شاخص! داشبورد داشبوردِ پر از نمودار و شاخص.سِد جوادسِد جوادWed, 12 Aug 2026 23:07:29 +0330https://virgool.ir/@m_62417068/دفتر-جیبی-من-ymkw5icr95kjدفتر برنامه ریزی و پلنر، بولت ژورنال و... همشون خوبن ولی نه برای من.جدیدا یه دفتربرنامه ریزی گرفتم فوق العاده و همه چی تموم: چشم انداز یک ساله هدف های ماهانه هفتگی کارهای روزانه و هفتگی و....تهش چی شد؟ نتونستم استفاده کنم، چرا؟ چون زیادی همه چی تمام بود، من نمی کشیدم، ضمن احترام، انداختمش دور.حالا چیکار کردم؟ برگشتم به بی برنامگی مطلق؟نه.رفتم سراغ روش قدیمیمروش " گرگ های تنها "😁یه دفتر به قاعده یه کف دستجیبیسادهبدون پیچیدگی های خوبسر راست و عمل گرایه روزایی ۳یه روزایی ۴ و ۵و بعضی روزا ۶ یا ۷ تا کار رو توش می نویسم، همین!کلّی کمکم کرده تا توی دنیای آدمای بی برنامه با برنامه بودن رو به عنوان یه عادت در خودم حفظ کنمعجیبه که گاهی چیزای ساده چقدر راهگشا هستن!و گاهی چیزای پیچیده چقدر دست و پا گیرندسِد جوادسِد جوادFri, 29 May 2026 23:20:16 +0330https://virgool.ir/@m_62417068/گاهی-روزه-بگیر-تا-g3b00khseeap با روزه گرفتن به اختیار خودمان یک چیز بزرگ را در زندگی خویش وارد می کنید که میلیونها اثر سیستمی در لایه های مختلف زندگی شما به ارمغان می آورد.در حقیقت، جدای از آثار معنوی و تقربی که در روزه وجود دارد و باعث زایش تقوا و نزدیکی به خدا می شود و جان انسان را در مواجهه با حقیقت های برتری که در عالم وجود دارد می نماید، از حیث متافیزیکی اولین اثر روزه تجربه یک حال خوب است.تفسیر این حال خوب کمی سخت است ولی همین قدر میدانم که در طول روزه بیش از اینکه در کوک این و آن و این چیز و آن چیز بیرون از خویش باشیم تمرکزمان در خویش و ورق زدن ملکات و حالات درونی خودمان است و این یعنی تجربه یک نوع خودآگاهی زلال آن هم بصورت عملی و عینی.امروزه به جهات مختلف، فرصت این تجربه با زندگی شهری و زیست در کلان شهرها از ما گرفته شده و اگر حواسمان نباشد تبدیل به جزیره های جدا از همی شده ایم که هر کدام در گوشه ای جا خوش کرده ایم و تجربه ی این قبیل از افکار و احساسات نو و جدید و زیبا را در نسبت با خود و دیگران از دست داده ایم، یعنی وقتی با خودمان تنهاییم، ناخودآگاه شروع به خط خطی روح خود می نماییم و وقتی با دیگران نیز ارتباط برقرار می کنیم نیز به جای اینکه دست آنها را بگیریم و روحشان را وسعت بدهیم، دور از محضرتان گند می زنیم به فطرت و شخصیتشان، چرا؟! شاید چون فرصت یک روزه داری خوب را به خود نداده ایم، پس محض رضای خدا « گاهی روزه بگیر تا این تجربه خوب را از دست نداده باشی»سِد جوادسِد جوادSat, 07 Jan 2023 08:06:45 +0330https://virgool.ir/@m_62417068/سحرخیزی-gn7jpaoncrggتجربه به من یاد داده که اگر بعد از نماز صبح، بیدار باشم، آن روز جزءِ روزهای خوبم خواهد بود و بر عکس اگر بخوابم قطعا روز خرابی خواهم داشت. شما را نمی دانم ولی روز خراب برای من، از حالِ بد درونی شروع می شود و به جاهای دیگر ختم می شود.تلاش می کنم که این ساعت از روز را بیدار باشم ولی خیلی مواقع موفق به این کار نمی شوم، در گذشته وقتی نمی توانستم برنامه ای را در لیست کارهای روزانه ام انجام بدهم، ساختمان برنامه هایم به هم می ریخت؛ مثلا اگر دنبال این بودم که آن روز بیدار باشم و بخاطر شب نشینی های تحمیلی نمی شد، تقریبا همه برنامه هایم دود می شد و به هوا می رفت امّا الان ( مخصوصا بعد از درک مطالب کتاب چگونه کمال گرا نباشیم؟ از استفان گایز) اینطور نیست و وقتی یک روز موفق نمی شوم از روز بعد شروع می کنم و کمی با خودم راه می آیم.خیلی ها البته مشکلشان این است که نمی دانند چکار کنند؟ من بعد از نماز صبح و دعای عهد، به کارهای درسی و مطالعه ی غیر درسی می پردازم، این روزها ساعت 6 و 30 تا 7 پیاده روی میکنم و همه تلاشم را می کنم که سرم گرم کارهای جدّیم باشد، به هر حال:خلاصه اینکه: « روز خوب، ناشی از حال خوب است و حال خوب از سحرخیزی آغاز می شود، سختی دارد امّا حرف درستی است.»سِد جوادسِد جوادTue, 13 Sep 2022 21:13:29 +0430https://virgool.ir/@m_62417068/زبان-و-دنیای-آشفته-nxx9septhzxxهایدگر ، میگه : زبان، خانه ی هستی است. البته زبان و هستی در فرهنگ واژگان این اندیشمند سخت گویِ سخت نویس، معنایی عمیقی داره و لایه هایی بالاتر از ذهنیت اولیه ما داره، امّا اون چیزی که برای من جالبه، توجه این مرد بزرگ، به پدیده ی زبانه و دقتی که روی او داشته هست. یعنی فرض من بر اینه که او نه براساسِ تفنّن و بیکاری که براساسِ مسأله داشتن، سراغِ زبان رفته. راستش این چند بالا، کمی بازار گرمی بود برای اینکه بگم، فارغ از بحثهای تقربی و صبغه ی معنوی الهی دادن به زبان، اون مواقع و لحظاتی که مدیریت زبان داریم، زمان و وقتمون رنگی دیگه میگیرن و حالِ خوشی در درونِ خودمون احساس میکنیم امّا به محض اینکه به هر دلیلی عنانِ زبان رو از دست میدیم، دیگه نگم براتون (لابد خودتون هم این تجربه رو داشتین) که انگار دنیای ما روی ما آوار میشه.دنیامون آشفته میشه. هم دنیای درونمون، هم زندگی باطنیمون،یعنی سازمان فکری و انگیزشی و احساسیمون و هم (اینش دیگه عجیبه) دنیای اطرافمون غالبا، مثل دنیای درونمون به سمت ویرانی و از هم گسیختگی میره. فرض کنید مادری برای پسر یا دخترش املاء میگه (این فقط یه مثاله). حالا اگر این دختر یا پسر براساس حدّی که مادر انتظار داره نباشه، اگه مادر، بمبارانِ کلمات رکیک رو حواله به این بیچاره کنه که مثلا : چرا نمیفهمی؟ چقدر باید توضیح بدم؟مگه خنگی آخه؟ و ... اول، خودش داغ میکنه و حالش خراب میشه و هم دختر بیچاره رو میترسونه و دچار عقده میکنه و هم خیلی مواقع اینطوریه که همون موقع حوادث بد به سمتش جذب میشن و بیا و جمعش کن.خیلی سرتون رو درد نیارم، پس:سوارِ زبان باشیم، تا حالمون خوب باشه. چطوری ؟ نمیدونم. (خودم هم گرفتار !) و اینم عجیبه که راستش دنیای امروز، با جلوه های عجیب و غریبش، خیلی اوضاش با مدیریت زبان، جور نیست، یعنی راه و بیراه، بهونه میسازه برای اینکه یه چیزی بگی و بندو آب بدی و دنیات رو به هم بریزی ..این متن، کامل نیست، ولی دیگه حوصله ی ادامه دادنِ بیشتر از این رو ندارم یاعلی ..سِد جوادسِد جوادThu, 23 Dec 2021 10:57:51 +0330