https://virgool.ir/feed/@m_62203291fa2026-11-12 04:49:52https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_62203291https://virgool.ir/@m_62203291/به-وقت-تصمیم-dmwrolg6iozkپنج ماهی میشود که دیگر درسم تمام شده و همین دو هفته پیش دانشگاه جشن دانشآموختگی هم گرفت. الان در جای عجیبی هستم. نه برای ارشد به دانشگاهی رفتم و نه برای کار. عملا هیچ مسیری که معمولا جلوی بچه ها بعد لیسانس هست رو من پیش نگرفتم. اما مسیری که من الان پیش گرفتم این است که دارم زبان می خوانم. نمیدانم جواب هستش یا نه و یا اینکه حرکت درستی هستش یا نه ولی این رو میدونم که اگر الان تمام توانم رو روی زبان نگذارم هیچوقت نمیشود. چیزی که وجود دارد این است که از مسیری که تا الان جلو امدم پشیمان نیستم. آری دوستداشتم که فرآیند رو سریع تر پیش میرفتم و الان در کشور مقصدم بودم ولی از اینکه نرفتم سراغ ارشد ایران، خیلی راضی هستم. از اینکه الان سرکار نمیروم هم اوکی هستم. با اینکه خب دوستداشتم که یه حقوقی به من میدادن ولی میدونم که اگر الان اونجا بودم تمام فکر و ذکرم این بود که بشینم و زبان بخونم. چیزی که کلا من رو اذیت میکنه البته بعضی از اوقات این هستش که من به اندازه کافی خوب نیستم و بیخودی به خودم امیدوار هستم. مثلا تو همین بحث اپلای یه حالت خیال وارانه ای برام داره و اونقدر برام واقعی نیستش هنوز -با اینکه من مسیر زندگیم رو در راستاش گذاشتم- نمی‌دونم، شاید تا الان یه درب عقب برای خودم گذاشته بودم که مثلا دوسر سود برام باشه ولی الان وقتش هست که بکنم یسر سود و یه سر سوخت.اینکه مسیر متفاوتی از بقیه رو برداشتم یکم حس خوبی بهم میده. نه اینکه از همه متفاوت ولی از جمع دوستانم متفاوت. حس می کنم خودم دارم کنترل میکنم مسیر رو و اینکه حاضر هستم بابتش ریسک کنم. این سختی رو بپذیرم به امیدی که پاداشش به این سختی بچربه!!این داستان ادامه دارد........wonder boywonder boyMon, 02 Nov 2026 11:19:36 +0330https://virgool.ir/@m_62203291/دانشگاه-خوبه-ولی-چیزه-دیگش-wpakzisddol9حالا دیگه آخر ترم آخر دوره لیسانسم، دیگه داره تموم میشه . دورانی که همه میگن بهترین دوران دانشجویی و سنی آدم هستش. همه مگن اون سبک زندگی و حال و هوای دانشجویی رو فقط در دوران لیسانس  میشه تجربه کرد. و من اینو قبول دارم به نظر من شما هیچ وقت انقدر خودتو درگیر این مسائل نمی‌تونی بکنی . هیچوقت نمیتونی این نوع تجربیات رو دوباره تکرار بکنی. در کشور های امریکایی و اروپایی یه چیزی هست به اسم درامای دبیرستان و اصلا یک نوع سبک داستانی برای فیلم و سریال هستش. اما در ایران بخاطر تک جنسیتی بودن مدارس ما درامای دانشگاه رو داریم که به نظرم همونقدر جذاب هستش. به نظرم هر کسی در طول زندگیش باید این نوع دراما ها رو تجربه بکنه . منظورم نیست که همیشه درگیر اینا باشه -که اگر باشه  قطعا ینی طرف یه مشکلی داره- ولی اونقدری باشه که از این ها درس بگیره. و به نظر من دانشگاه بهترین جا برای افرادی مثل خودم هستش . جایی به نسبت امن تر که شما میتونی از حاشیه امن خودت بیرون بیای و افق دیدت رو بزرگ تر بکنی و اداب معاشرت و برخوردت رو با دیگران بهتر و قوی تر بکنی. به نظر من این ویژگی خفن محیط دانشگاه بهش خیلی کم اهمیت و بها داده میشه و یا اگر هم داده بشه بیشتر در غالب شبکه سازی در غالب کاری یا درسی هستش، ولی چیزی که من منظورم هستش بیشتر برای رشد هوش هیجانی هستش. برتر اینجوری بگم. اگر لیسانسو گرفتی و بعد از اون خواستی با کسی یه ارتباطی بگیری حتی در پایین ترین حد اما نتونستی ، بدون که از پتانسیل دانشگاهت استفاده نکردی! و اره میدونم اینو نمیشه این نسخه رو برای همه پیچید ولی برای 90% افراد همینه.wonder boywonder boyThu, 07 May 2026 11:41:08 +0330https://virgool.ir/@m_62203291/چرا-می-خواهم-اپلای-کنم-bvdfcirnos4uالان سه سال هستش که من در دانشگاه در حال تحصیل هستم و من به یاد دارم که از همون روزای اول دانشگاه به فکر اپلای بودم ، یادمه روزهایی رو که با پهلوانی صحبت میکردم و درباره اپلای ازش می پرسیدم . یا ترم دوم که با سبحان تو اتاق برای اولین بار داشتم پوزیشن های توی آلمان رو میدیدم . اون موقع فقط چون چیز جدیدی بود خیلی حال میکردم این رو هم بگم که اشنایی با مقدسی هم کم تاثیر گذار نبود و صرفا چون چیز متفاوتی بود رفتم سمتش . اما از پایان ترم 3 بود که دیگه تصمیم گرفتم که زبان رو شروع کنم و دیگر بروم سراغش و ترم شش بود که دیگر کلاس زبان رو شروع کردم و حالا اینجا هستم . یک چیز به طور حتم می توانم بگویم این است که می خواهم تجربه کنم . کنجکاو هستم که ببینم آن طرف آب چگونه درس میخوانند ؟ در جهان اول وقتی صحبت از هدف و استراتژی دانشگاه می شود صرفا  یک متن خشک و خالی نیست و واقعا علم برایشان اهمیت دارد. این را نمی گویم که آنان برای دانشجو ارزش زیادی قائل هستند و یا بهشت برین هست آنجا ولی این را میگویم که در آن طرف آب میتوان با تلاش به جایی رسید و پیشرفت تضمین شده هستش .یک سوالی که جدیدا ذهنم را درگیر کرده است این است که اگر کشور اوضاع بهتری داشت ، باز هم می رفتی ؟ و در جواب آن باید میگفتم بله ولی قطعا برمی گشتم ! اما حالا نمی دانم. نمی دانم اگر من بروم باز هم کشوری می ماند که برگردم ؟ یک چیز را به طور قطعی می دانم ، آن هم این است که واقعا می خواهم که تحصیل در کشور های جهان اولی را تجربه کنم. من تحقیق کردن و مطالعه را دوست دارم . من محیط آکادمیک را دوست دارم . دوست دارم که در زمینه رشته خودم (مهندسی صنایع) مطالعه کنم . موضوعاتی مثل توسعه پایدار یا مدیریت پروژه را دوست دارم .من به کار تیمی نیز علاقه دارم ، دوست دارم که یک هدف داشته باشم و در جهت ان حرکت کنم . دوست دارم که یک راهنمای خوب داشته باشم و به من کمک کند در این مسیر حرکت کنم. یکی از ویژگی هایی که دارم داشتن اخلاق حرفه ای هستش. میدانمن که این به من در محیط های اکادمی کمک میکند. اما چیز دیگری که من را خیلی ترغیب میکند به این کار این است که با توجه به شرایط کشور باید از اینجا بزنم بیرون و برای خودم پایگاه یا هرچه که اسمش را بگذاری بسازم. جایی که بدانم که اگر من سختی را تحمل کنم نتیجه انطر مسیر قطعا وجود دارد. من این محیط با این حجم از عدم قطعیت را نمیتوانم تحمل کنم. یکی از دلایلی که المان را خیلی دوستدارم همین ویژگی انهاست. اینکه بر اساس یم منطق کار ها را پیش میبرند و همچیز حساب و کتاب شده است. دیگر مشکل این است که در اینجا حتی استاد ها هم ناامید هستند و نمی خواهند با شوق و اشتیاق کار کنند، پس چه توقعی از دانشجو هستش !؟ من می خواهم که در جایی درس بخوانم که این حاله ناامیدی و یاس در ان نباشد و واقعا اطرافیان برای بهتر شدن بجنگند.wonder boywonder boyTue, 05 May 2026 15:10:10 +0330