https://virgool.ir/feed/@m_61842178fa2026-11-12 04:46:22https://files.virgool.ir/upload/users/1790210/avatar/l2LjEd.jpghttps://virgool.ir/@m_61842178https://virgool.ir/@m_61842178/داستانک-کوتاه-dpciqz7ms2pgاز روزی که سر از خاک بیرون آوردم ، در انتظار یک اتفاق خارق العاده بودم..نمیدونم.!یه چیزی که به زندگی کوتاهم ارزش بده..کاری کنه داستانم خاص و زیبا بشه..روز سوم وقتی که حسابی حوصلم سر رفته بود اون اتفاق افتاد.! به رودخونه ی پهن و درخشان زیر نور غروب خیره بودم که صدای قدمای نرمی رو حس کردم. برخلاف قدمای تند و عجله ای این روزا. یه جفت کفش مشکی رو کنارم دیدم. به سختی سربرگردوندم و اول یه شلوار جین خاکستری دیدم. سرمو بالاتر نمیتونستم بیارم. ولی خوش شانس بودم، چون اون آدم نشست روی چمنای نرم کنارم و به رودخونه چشم دوخت. چشماش جَوون و پرشور بودن.؛ پر از زندگی.! موهاش همرنگ آجرای پل بودن و تو صورتش ریخته بودن. صورتش کوچیک و لطیف بود. یه جورایی ناز و تو دل برو بود.! یه جوری شدم.. هم گرمم بود هم سردم بود. دلم داشت به هم میپیچید و چشمام رو صورتش تار شده بودن.سرشو پایین آورد و نگاهم کرد: آو.. قشنگه.. صورتیه..- من قشنگ بودم.؟ دلم بیشتر به هم پیچید. دستش به آرومی گلبرگمو لمس کرد.. انگار میخواست بچینتم ، ترس به جونم همهمه انداخت ، ولی دست نگه داشت و آروم گفت: نه.! گلی به قشنگی تو حقشه بیشتر از اینا زندگی کنه.احساس کردم صورتی تر شدم. پسر دیگه ای ، پسری که کنارم نشسته بودو صدا زد. پسر برای آخرین بار با لبخند به رودخونه و بعد به من نگاه کرد و بلند شد و دور و دور و دور تر شد. هاج و واج برگشتم سمت درخت سیب : الان چی شد.؟درخت سیب خندید: زندگیت دیگه خاص شد.:))مطمئن بودم زندگیم خاص شده اما میخواستم خاص تر بشه.میخواستم اون پسرو دوباره ببینم..تو پاییز سرد اونسال وقتی بقیه ی گلا داشتن تسلیم میشدن به خودم گفتم باید زنده بمونی و دوباره ببینیش.! توی زمستون که بیشتر گلا مرده بودن و درختا و گیاهای دیگه تو خواب بودن میلرزیدم و به خودم میگفتم باید زنده بمونی و دوباره عطرتو بهش تقدیم کنی.!تو تمام سال هایی که گذشت همینو به خودم میگفتم. گلای اطرافم مردن و گلای جدید رشد کردن..اونا هم مردن و گلای جدید شکوفه زدن و من هنوز پابرجا بودم. میگفتن پیر شدم ولی هنوز زیبام. خوشحال بودم که زیبام.! شاید باعث میشد باز توجهش به طرفم جلب بشه.تا اینکه یه روز بالاخره دوباره دیدمش.! مطمئن بودم خودشه با اینکه موهاش دیگه آجری نبود و چشماش دیگه جوون و پرشور نبودن. چشماش حالا با تجربه و پر محبت بودن و موهاش سفید مثل برف.عطرمو با تمام وجود تو فضا پخش کردم. دختر کوچولوی موخرمایی با چشمای عسلی و پورشورش دست تو دستش اومد و کنارم نشست.؛ دلم همونطوری داشت به هم میپیچید. بعد از اون همه سال.! احساس میکردم بازم جوون و تازه ام.!پسر جوون که دیگه جوون نبود نگاه گرمشو بهم دوخت : امکان نداره این گل همون گل باشه..دختر کوچولو پرسید : چه گلی باباجون.؟- سال ها پیش روزی که اومدم این شهر.. همین نقطه.. همین زمان.. همین لحظه.. همین جا.. همچین گلی اینجا بود..!دختر خندید : باباجون حتما منتظر شما بوده.! ببین چقدرم قشنگه.!- آره..صورتیه.. خیلی.. قشنگه..اشک شوق ریختم و دختر کوچولو دستشو آورد طرفم : وای باباجون.! شبنم داره.:))منو به آرومی از ساقه جدا کرد و تو جیب کت پسرجَوون که حالا به پدری با موهای سفیدو چشم هایی که محبت را بیداد میکردند.؛ گذاشت. با شوق کودکانه اش گفت : بابایی الان قشنگ شد.!انتظار تموم شده بود.. در حالی که واسه آخرین بار چشمامو میبستم فکر کردم : زندگی ای که انتظار برای تو گذشت خاص بود.! ((:reyhaneh.asreyhaneh.asWed, 14 Sep 2022 18:43:36 +0430