https://virgool.ir/feed/@m_61785179fa2026-11-12 00:58:51https://files.virgool.ir/upload/users/3755550/avatar/52otMc.jpghttps://virgool.ir/@m_61785179https://virgool.ir/@m_61785179/عدالت-rpcilwaqzpsfجواب هایی که گوش هایم برایشان در انتظار بودند را چشمانم دریافت کرده اند...از سیاهیِ زیر چشمانت ، از چروک پیشانی ات ، از لرزش کلامت، از مرگ رویاهایت ، از درد تنهاییت ، از امید بی فروغت و از فراموشی وجودی که پایه هایش آموزگار استحکام بودند.حال، بگو چرا قلبت سکوت ویرانی اش را فریاد نمی‌زند؟چرا خستگی اش را از بحث های دائمی عقل و قلب ، روح و جسم ، خواست و ترس، و وجدان و اهمیت اعلام نمی‌دارد؟شاید چون قاضی قضاوت نمی‌داند و قضاوت، عدالت نمی‌شناسد...عدالت...؟ظاهرش برایمان آشنا اما وجودش با دنیایمان بیگانه است!از عدالت سخن میگویند آنگاه که جوان وطنم جان میدهد برای درخواست اندک عدالتی که بذر زندگی اش شود...!از عدالت می‌گویند آنگاه که خانه ی دوم کودک هفت ساله ای محل وداعش با جهان می‌شود زیرا در جست و جوی خاکستر جسمش ، خاکستر روح خود را یافتیم!و از عدالت دم میزنند آنگاه که سرباز سرزمینم برای مرگش از ما حلالیت میطلبد وقتی که یک ایران برای دلش خون می‌گرید!شاید باز هم زمان سرودن سرود رویاگونه ی مان شده...آزاد و رها خواهی شد ایران بانو...به وقتش، به زحمتش و به امید معجزه گرش...پی نوشت:بماند به یادگار به یادِ یاد های جاودانِ وطنم...SheydaSheydaFri, 24 Jul 2026 01:59:42 +0330https://virgool.ir/@m_61785179/هم-راهی-برای-همراهی-y30fhaay0crnترس دیده شدن در جهانی که اجزایش عقده ی به نمایش کشیده شدن را در رویاهایشان آرزو میکنند؟قادر به زندگی در زندگانیِ رمزآلوده ی رازمنشانه ی بی ذوقِ زهر ریزِ گذرنده ی زمانه ای نیستی،که بجای مروارید های لطافت از آسمانش سنگ هایی از جنس روح زخم خورده ات فرو می‌ریزاند.سرزنشت نمیکنم...!اینجا هستم تا خستگی هایت را آنچنان که شایسته ی درک است نوازش کنم...تا بشنوم آنچه را که از عهده ی شنیدنش برنمی‌آمدند ، ببینم اندوهی را که چشمی برای دیدنش نداشتند ، بخوانم ابیاتی را که از ترس در بند بند وجودت زندانی شده تا راهی برای فرار نداشته باشند و کنارت رشد کنم تا ریشه های آسیب دیده ات را با لمسی از جنس جاودانگی ترمیم ببخشم...آرزوهایت که روح آزادی خواهانه و ظاهر بلندپروازانه داشتند کجایند؟میخواهم با رنگ هایی به زلالیِ قلب صافت رنگشان کنم...ولیکن میترسم رنگ هایم با هجومِ سوزشِ درد هایت کم بیاورند.اگر چنین شد؛فکر نکنی ساده از کنار رنج هایت می‌گذرم!نه...وجدانی که سیرت انسان را به سمت نیکی سوق میدهد ، تا آنجا که با بخشی از وجودم برای دردهایت مرهمی ساخته و محو شدن اشک هایت را با لبخندی عمیق تر از عمق وجودم پاسخ دهم، اجازه ی کناره گیری صادر نمیکند...SheydaSheydaSat, 20 Jun 2026 19:45:07 +0330https://virgool.ir/@m_61785179/تاریکی-می-درخشد-ishdxn0zydtgقلمم در مقابل هجوم دردهایی که التماس کنان ، خواهان زودتر شنیده شدن هستند سر خم میکند ، بی گمان طعم رنج را بی هیچ سخنی از نگاه های زخم خوردهٔ شان در خود می‌پذیرد و آنگاه وظیفه اش را باز هم با خود مرور می‌کند...وظیفه‌ی فریاد زدن دردِ بی درمانِ دردهایِ دنیا را...و آنجاست که باز می‌پرسد چگونه رنگ بخشد بر اعماق کلماتی که روزهاست رنگی را به چشم ندیده اند...؟چگونه نور ببخشد بر قلب کسانی که تاریکی سدی برای بیان احساسات، افکار، زیبایی ها و عشقشان شده ، آن هم وقتی هرکه را می‌بیند در حال دست و پا زدن برای فرار از باتلاق زخم هایش است؟به راستی اگر دنیا گرمیِ بی بدیلِ دستانِ پررمز و رازِ آینده سازِ خوش آوازِ زندگی خواهِ مانایش را از او بدزدد و در دلِ دنیای دور تر از رویاها مخفی کند چه؟یعنی او هم قرار است همچون دوستان دیرینه اش در خلأیی پر از مرگ بغلتد و بگوید...اسیر زندگی ای شدیم که بوی مرگ می‌دهد؟دلتنگ عزیزانی شدیم که سیمای بیگانه داشتند؟و در انتظار آرزوهایی نشستیم که رنگ رویاهای محال دارند؟پی‌نوشت:شروعی برای بازگشت به آنچه گذشت...SheydaSheydaFri, 12 Jun 2026 16:33:28 +0330