<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های آیدا ناظم</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_61495695</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:53:08</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>آیدا ناظم</title><link>https://virgool.ir/@m_61495695</link></image><item><title>اولین بار ها ترسناکنند...</title><link>https://virgool.ir/@m_61495695/اولین-بار-ها-ترسناکنند-wfogj0ikqecc</link><description>این اولین نوشته من اینجاست. اولین حضورم.میخوام اینجا بنویسم و دلایل زیادی براش دارم. میخوام بنویسم چون خیلی وقته که میخوام بنویسم. میخوام حرف بزنم چون حرف های نگفته شده م که کوه میشن و تا گلوم میان بالا به امید اینکه بیان بشن.کوه میشن میان توی دستام برای نوشته شدن.این حرف ها خیلی وقته هستن.به امید بیرون اومدن هر بار تا دم در میان و برمیگردن.از همونجا مستقیم میرن تو مغزم و فکر میشن.فکر میشن.هی فکر میشن. میخوام حرف بزنم چون میخوام رک باشم.با خودم از همه بیش تر. میخوام قسمت های دارک تر رو بپذیرم. میخوام بیام حرف بزنم. از روز . از ناکامی ها. شادی ها .بهونه ها.میخوام بنویسم چون فکر میکنم میتونم توش خوب باشم. چون ترس از دست دادن چیزی که وجود نداره تمام ذهنم رو پر کرده و دیگه نمیخوام بهش اجازه بدم.اولین بار ها ترسناک اند. اولین باری که اعتراف میکنی مشکلی داری. به خودت . به اطرافیانت. اولین باری که میخوای بنویسی. میخوای بری سرکار . اولین باری که حضور داری.پس میخوام بترسم و حضور داشته باشم. چون نترسیدن خوبه . ولی نترسیدن و راکد بودنی که با خودش میاره ترسناکه . عین مرداب توش غرق میشی و نمیفهمی.میخوام بنویسم. حتی اگه کسی نخونه</description><category>آیدا ناظم</category><author>آیدا ناظم</author><pubDate>Wed, 10 Jul 2024 00:28:51 +0330</pubDate></item></channel></rss>