https://virgool.ir/feed/@m_61429899fa2026-11-12 03:17:28https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_61429899https://virgool.ir/@m_61429899/ماجرای-کیک-نارنگی-txhlsqcrechwماجرای کیک نارنگی این اولین نوشته‌ی منه امیدوارم خوشتون بیاد و اگه نقد و نظری دارین خوشحال می‌شم که برام بنویسین. مادرم پاییزها کیک نارنگی درست می‌کرد. خوشمزه ترین چیزی بود که مادرم درست می‌کرد. انگار از بهشت برای مان فرستادنش. البته نه اینکه غذاهای دیگر مادرم ‌بد بوده باشد ها... نه، ولی آن یک چیز دیگر بود. پدرم می‌گفت:《 زندگی ما به همین کیک و نارنگی ها وصل است. اینها که نباشد زندگی مزه ندارد.》 بچه تر که بودم فکر می‌کردم پدرم اغراق می کند تا خودش را برای مادرم شیرین کند که سهم بیشتری از کیک گیرش بیاید. درآمد زیادی نداشت. شاید چند ماه یکبار هم رنگ گوشت را نمی‌دیدیم ولی همیشه برای گرفتن نارنگی نوبرانه دست به جیب می‌شد. مادرم هم دیگر بهش نمی‌گفتم:《 مرد این چه وضعشه؟ همینطوری الکی پولا رو ...》 خلاصه که آن حرف های همیشگی اش را نمی‌زد. پدرم باز هم شوخی می‌کرد و می‌گفت:《 اساس زندگی ما همین کیکه.》 آن موقع ها فکر میکردم شوخی است همه مان عاشق آن کیک ها بودیم پدرم می‌گفت:《 این کیک‌ها که نباشد دیگر هیچ غذایی مزه ندارد.》 یک روز من و مادر و خواهر و برادرهایم خوشحال مشغول مقدمات درست کردن کیک بودیم تا پدر نارنگی بیاورد. می‌خندیدیم و می‌رقصیدیم، حسابی مسخره بازی می‌کردیم. تلفن که زنگ خورد رنگ از روی مادرم پریدو نشست زمین. پدرم می‌گفت:《 وقتی یه مرد یهویی می‌شینه دیگه هیچ وقت اون آدم قبلی نمی‌شه. یه چیزی تو وجودش می‌شکنه.》 سعی کردم خیلی نگران نباشم چون مادرم مرد نبود. مادرم زد زیر گریه اشک هایش مثل مروارید می‌درخشید و روی زمین می‌چکید. دستم را زیر چشم‌ هایش گذاشتم پدرم می‌گفت:《 اشک زنها مرواریده وقتی گریه می کنن نباید بذاری که یه قطره هم زمین بریزه و حروم شه.》 خبر دادن که پدرم مرده. موقع برگشت از تره بار تصادف می‌کنه و همه نارنگی ها هم روی زمین می‌ریزند و له می‌شوند تصور لحظه خونی مرگ پدرم با طعم نارنگی اشکم را درآورد. پدرم دیگر نبود تا نصیحتم کند. همه مان داشتیم گریه می کردیم. آن چیزی که در مادرم شکست... دلش بود.پاییز سال بعد برادرم دو کیلو نارنگی گرفت تا مادرمان کیک درست کند. به قول پدرم 《کیک ها غم و غصه رو از آدم جدا می‌کنه.》 خلاصه که ما توی آن یک سال فقط دستپخت خواهر بزرگم را خوردیم. یکی دو دفعه که مادرم غذا پخت فقط برای اینکه ناراحت نشود غذا خوردیم. ‌طعم شان عوض شده بود. بد شده بود. وقتی بچه راجع به غذای مادرش اینطور می‌گوید یعنی فاجعه. به هر حال ما سکوت کردیم. این همه سال غذای خوشمزه بهمان داده بود. حالا این چند وقت که حالش خوب نبود، غذایش خوش طعم نشد. ما که بی چشم رو نبودیم. مادرم کیک را پخت ولی نه خندید و نه رقصید. حتی بوی کیک مثل همیشه نبود. شاید پدر راست می‌گفت:《 اساس زندگی ما روی این کیک هاست.》 ولی من می‌گویم که زندگی ما بر اساس طعم عشق بنا شده بود. چقدر دلم برای آن روزها با طعم خنده و کیک نارنگی تنگ می‌شود.سعیده مظفریسعیده مظفریTue, 15 Dec 2020 12:39:29 +0330