https://virgool.ir/feed/@m_61049631fa2026-11-12 07:52:25https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_61049631https://virgool.ir/@m_61049631/عجب-jpzwb76kxovhاز زندگی سخن باید گفت. از جوشش چشمه های امید.از مرگ، سخن باید گفت؟ این سردی بی کلام و نومید.مرگ هر چه خوش باشد اما، زندگی، این طلوع جاودانه ی خورشید، خوش تر جلوه میکند.مرگ هر چه خوش باشد اما، زندگی، عطر یاس، بوی خاک، طراوت باران و رقص شن ها درون شن زار، خوش تر جلوه میکند.از زندگی سخن باید گفت. از نوای آبشار، از سبزی جنگل، از زردی کویر.از سرمای برف و ، گرمای آتش. از طراوت گل ها و سکوت ریگ ها. از زندگی سخن باید گفت.زندگی کردن اما تنها، بودن و نفس کشیدن و روزی را در پس روز دگر گذراندن نیست. برای زندگی کردن، می بایست که زنده بود.زنده به عشق، زنده به غم.زنده به شیرین ترین و شکننده ترین و کوچک ترینِ احساسات. و برای زنده بودن، میبایست که زندگی کرد. می بایست که دل در گروی طلوع صلح آمیز خورشید داشت. می بایست که لبخند در گروی شکفتن اولین غنچه ی صورتی درخت بادام داشت. می بایست که....زنده اگر باشی، دنیا در آغوشت میگیرد.باد را میان گیسوانت روان کرده، روحت را نوازش میکند‌. تورا به میان گندمزاری زرد می کشاند تا برقصی و رقص لطیف خوشه های طلایی قد کشیده را به تماشا نشینی. زنده اگر باشی، دنیا، نسیم را روانه ی دشت میکند تا بوسه بر گونه ات زند و لبخند را بر لبانت جاری کند. موج به دریا میریزد تا موسیقی روح نوازش را به رخت کشد و بر تن سیاه شب، سبد سبد ستاره می افشاند تا تاریکی، لحظه ای غم آلودت نکند.از زندگی سخن باید گفت.از جوشش پر خروش چشمه ها.از زلالی رود ها.از پرواز دسته دسته ی قاصدک ها.از مرگ چه جانا؟ از مرگ سخن باید گفت؟ از مرگ سخن باید گفت؟مرگ اما سر انجام سرآغاز هاست.مرگ اما نقطه ای دور است که نزدیکترین به ماست.مرگ اما جلوه ای از زندگی ست که نزدیکترین به همه ی چیزهاست.مرگ این نقطه ی مرموز و سیاه.مرگ را نمیشود گفت. مرگ را نمیتوان بیان کرد. مرگ را نمیشود در کلام جاری کرد.گویی این نقطه ی پایان را فقط میتوان حس کرد. عمق تاریک و بی پایانش را تنها میتوان در قلب یافت ، نه در قلم. آرامش خوفناکش را تنها میتوان در بند بند وجود یافت، نه در قلم. سیاهی بی مثالش را تنها میتوان در دل یافت، نه در قلم. مرگ را تنها میتوان حس کرد. چیزی ست که رگ و پی را می‌تراشد و دل را ذره ذره آب می‌کند. به مانند دردیست که به هنگام بیان، به ناگاه رنگ می بازد.مرگ را در قلم نمیتوان یافت.ای مرگ؛ تو اما دمی از ما بگذر. به جاری بودن در وجودمان قانع باش و گله مکن از راه نیافتن بر سپیدی کاغذ. تو اما دمی آسوده بگذارمان.تو اما دمی، آسوده بگذارمان.بگذار تا چشمانمان رنگ های زندگی را ببیند و از بر شود. بگذار تا دمی روزهای خوب از راه برسند و لبخند فراموشمان نشود. بگذار صدای آب های روان را انقدر بشنویم تا هرگز از یادمان نرود.و آنگاه که تمام را دیدیم و شنیدیم و احساس کردیم، کشتی ات را به سویمان روان کن تا سوار شویم. تا قدم بر عرشه نهاده، چشم بر افق دوخته و دل از تار و پود دنیا برکنیم و به سوی ساحل آرامشت حرکت کنیم. باشد که آنجا، کلام ها را در وصفت به کار گیریم.و آیا مرگ سر انجام سر آغاز هاست؟MobiMobiSun, 10 Sep 2023 11:58:51 +0330https://virgool.ir/@m_61049631/عجب-zxatuzbbeovlسیصد و شصت و یک قدم به عقب و به نقطه صفر برمیگردم. نه گام دیگر که بردارم از صفر هم عبور خواهم کرد، احتمالا در یک روز مرطوب بهاری وقتی که از زندگی اشباع شده ام. من از ریاضیات بیزار بودم و حالا قرار است بین سه عدد بمیرم و گه‌گاهی زیر دو انگشت گرم و زنده، دق کنم ولی ترجیح میدهم بچه ها روی سینه ام جست خیز کنند و آن سکوت مرگبار در ازدحام خوشی هاشان محو شود.از زمانی که به یاد نمی آورم، دندان هایم را در گلوی روزگار فشار میدهم و از زمانی که به یاد می آورم، با همان دهان خون آلود لب های معشوقم را مک میزنم. شب ها بغض میکنم و روزها آنقدر با ظرافت مربای آلبالو را به کره میمالم انگار که هرگز دستانم نمی لرزیدند.به خودم دروغ میگویم تا خوشحال باشم و این خوشحالی دارد به زور از من کام می گیرد. کامم تلخ شده است و هربار که به زیستنم فکر میکنم، لب هایم را میجوم و بی اختیار شکوفه میزنم.شنبه از بالای م به زمین افتادم، دوشنبه روی ر بستری شدم و بعد از جمعه وقتی که به بخش گ منتقل میشوم، خدا از رگ گردنم برمیخیزد تا عشق، هدر نرود.این خاطرات پاره پاره برای او هم خواندن ندارد. بعدا برای اموات میخوانم.دو پنجشنبه هنوز دارم.MobiMobiSun, 10 Sep 2023 11:43:32 +0330https://virgool.ir/@m_61049631/عجب-udyqkerosn8tهرکسی دشواری نامنتهی خودش را به‌دوش میکشد، بارِ سنگین ملامتِ نامفهومش را.هر انسان یک رنج، و هر یک رنج، هزاران تکرار شگرف در خود نهان دارد.انسان اندک است و عمق غم‌هایش بسیار.هر چهره‌ی عبوس یک داستان ملال‌آور در پِی خود بر زمین میکشاند که اگر با ساده‌ترین و مفهومی‌ترین جزئیاتِ واژه‌ای برایت شرح دهد، همچنان در فهمش ناتوان خواهی ماند. تازه اگر بتواند زبان وامانده‌اش را بین لب‌های خونی‌ِ خشکیده‌اش بچرخاند و برسد به تشریحِ تکه‌ای اندک از مصائبی که جزئی از خاطرات ملموسش می‌باشند؛ تقریباً دربرگیرنده‌ی تمامی تاریخ زندگی‌ِ نکبت‌بارش.شهر ما غمگین است. شهر شماهم؟ شرط می‌بندم دستِ کم، خیلی کم، چند نفری مابین شماهم هست که خلأیی کلان‌تر از پیکر خود، درون خویش گنجانده اند. دست کم تو را که خوب میشناسم.یقیناً از میان اینهمه رنجیدگانِ تار ضمیر، هرکسی قادر به مکاشفه و فهم این مخمصه‌های جلا دهنده نخواهد بود.هیچکسی مرا حتی به‌ خوبی‌ای که می‌باید، نخوانده‌. همین چند جمله‌ی بی‌سر و تهی هم که از تلنباره‌ی فریادهای درون دانه‌ی اندیشه‌ی تاریکم به بیرون میفرستم بیشتر بلاتکلیفتان میکنند. خودم‌ هم بلاتکلیفم. زندگی‌‌ام را به‌لای تک لیفِ حقیقت گذاشتم تا با تواضع بسیار، شاهد زوال چرک‌های بشری بر تن و روحش باشم.تنِ من، تنِ رنجیده‌ام.MobiMobiSun, 10 Sep 2023 11:41:29 +0330https://virgool.ir/@m_61049631/عجب-kefilztfxa9kبخوان مرا، که شعرِ غم عبادت است.بخوان و رخصت ده، تا که پهن شوم در کرانِ نورهای خاموش.آزادی ببخش وادیِ یادهای بسته را و بر فروغِ بی‌نشانِ حُسن آگاهی یاب؛که شب، تازشی بزرگ است بر پیکره‌ی روحِ عشاقِ اصیل، و تورا می‌رنجاند دوست‌داشتنی که یک‌شب عامل حس خوبِ بی‌پروایی‌ات بود.تو بسیار خواهی رنجید، از وجود بی‌رحمِ یک عاطفه.گفتا که بوسه‌ها مرهم جراحت‌اند، لیک این مثال‌ِنقص کمی غلط‌انداز است؛ که بوسه‌ها خودِ شکاف‌های ملال‌انگیز اند. زخم‌های خوش شمیم، یادگار تو، و لب‌های تو.راستی گاهی به کاشانه‌ام بیا، گذر کن از گذرگاه آشنای همنشینی‌ام.چای خوب است، چای گرم؛ مانند نگاهت، دست‌هایت، و تنی که هرگز در آغوش نکشیدم.تو می‌آیی، کتری را میگذارم و به تو میگویم منتظر بمانی،کتری جوش نمی‌آید و تو عازم رفتنی،دوباره ماندنت را اصرار میکنم، دوباره جوش نمی‌آید. کمی بی‌تابی میکنی، لب پنجره مینشانمت و تکرار میکنم کمی منتظر بمان.هنوز می‌خواهی بروی؟ حالا دیگر برو، برای همیشه.چه خوش خیال‌بودم که پنداشتم اجاقِ کور، ماندنت را جاودانگی می‌بخشد.من در نبودت پوسیدم و کتری هرگز جوش نیامد.MobiMobiSun, 10 Sep 2023 11:40:16 +0330https://virgool.ir/@m_61049631/_عجب_-tgxnhnfbaferموسمی که خیال بگذرد از وادیِ چشم‌ها، به حیات باز می‌گردد دردِ خفته‌،بی‌درنگ و بدون آنکه هیچ بپرسد آیا انسان هنوز تمایل به کشیدن چنین مشقتی دارد؟عارف چو عرف را شناسد عارف است، نه‌آنکه از غریبا ایستد و نِی نوازد که ما مجنون‌ و خداشناسِ بالارفته‌ایم.بودن، گام نهادن و پیکار است، و رویا تنها قسمتی از ماست‌. ما هیچگاه کاملاً منطبق برویاها نیستیم، چرا که اگر بودیم، رویا نبود.مصیبت نبوّت عدل را به‌پشت بر خاک کوبید، و غرشی چون طوفانِ بی‌حیا سر داد که رنجِ من با دیگری یکی نیست. یکی‌ها هیچگاه یکی نیستند. مانند یکی که باز آمد و یکی که برای همیشه رفت.به هیچ باز میگردم، سرزمین جاویدِ بدون سایه.به‌راستی اگر یک تن، یا یک وطن تمام عمرش را غرق در خون باشد، هنگامی که از کنارش رد می‌شوی، رایحه‌ی مرگ را استشمام خواهی کرد؟ نخواهی کرد.خودش هم دیگر سوزش زخم‌هایش احساس نمیکند.MobiMobiSun, 10 Sep 2023 11:13:13 +0330