https://virgool.ir/feed/@m_60965040fa2026-11-12 03:28:38https://files.virgool.ir/upload/users/4355266/avatar/gYmNpz.jpghttps://virgool.ir/@m_60965040https://virgool.ir/@m_60965040/دل-نوشته-برای-۴۰۵-xqfuftdoetfhپژو ۴۰۵ مدل ۸۴ ملقب به ۴۰۵؛ ممنونم بابت همراهیم در دوران طرح پزشکی عمومی.نمیدونستم قراره اولین ماشینی باشی که زیر پامه. همش رویاهامو با ماشین های باحال و یغور تصور کرده بودم تو جاده های خلوت ساحلی يا جنگلی با دست فرمون عالی ولی در نهایت نصیبم شد ماشین قدیمی معمولی بابام تو همون جاده همیشگی دوران بچگی[شلوغ، پر از دست انداز و نیسان و کامیون و با یاد نوار کاست های ابی و حبیب و گوگوش و حفظ کردن شهرها و روستاهای مسیر ..] و با دست فرمون معمولی که بعد ۷ سال وقفه نصیبم شد. رو به رو شدن با ترس رانندگی بعد کلی آزمون (تنها آزمون هایی بود که توش افتادم) و تا زمانی که مجبور شدم بزنم به جاده، باهاش مواجه نشده بودم. البته با تنه زدن های بسیار به همکارای دیگت، برخورد با تیر برق و در و دیوار پارکینگ خونه، گاز دادن من بعد برخورد به در درمونگاه و صدای مهیب و به فنا رفتنت و نشت بنزین تو شروع شد و با پنچری چند باره و داغ کردنت و روغن ریزی و تصادف های جزئی ادامه پیدا کرد.باهات خاطره ساختم نه چیز عجیب بلکه روزمرگی ؛ خندیدم، گریه کردم، درد و دل کردم و فحش دادم. طرحمو باهات تموم کردم و با آهنگا خوندم و رقصیدم و گوش دادیم به پادکست ها و آهنگ های هر مدل. کورس هایی هم گذاشتیم و سعی کردیم ماشینارو جلو بزنیم؛ هر چند برام هنوز عجیبه مردم چرا از وسط میرن و با سرعت کم از لاین سرعت میرن ولی به خاطر مسافت زیاد هر روزه درک کردم بی حوصلگی راننده تاکسی هارو. تبعیض جنسیتی هم دیدیم و ازش گذشتیم و سعی کردم صبوری کنم. منو تو از برف و بارون کیف کردیم با وجود جاده لغزنده و چاله های وحشتناک کمربندی بدون برف پاک کن شیشه پشت ت و من به دست روزگار مسیر و طی میکردم. از سرمای صبح زود لرزیدیم و از تابش مستقیم خورشید گر گرفتیم. هر چند از حق نگذریم کولرت خوب کار میکنه و منو تو گرمای تابستون نذاشتی ولی تو تجربه اول تنهایی رانندگیم تو شهر و جاده ، منو ترسوندی. تا اومدیم از کوچه بیرون بعد ۲۰۰م متر پشت چراغ قرمز خاموش کردی و بنزین کلا نشت کرد و اولین بارم تو جاده تنهایی رفتیم همین کارو کردی. شاید نمیخواستی من رانندت باشم و خب حق میدم بابا واقعا دوست داره و رعایتتو می‌کرد و میکنه. همه تعویض روغناتو و بنزین زدناتو و تعمیراتتو نوشته و حواسش هست بنزینت ته نکشه و یه وقت خدایی نکرده مشکلی نداشته باشی. اوایل زنگ میزد حالتو ازم میپرسید و واقعا از خراب شدنت می رنجید. اصرار داشت با وجود تیگو ، سوار تو هم بشه. میدونم تو هم دلت براش تنگ میشه ولی خب منم باید از جایی شروع میکردم و علاوه بر رانندگی ، با مشکلاتم با پدرم دست و پنجه نرم میکردم. الان ارتباط بهتری داریم و سعیمو میکنم با اینکه میدونم از عمرت کم شد و صدتا مشکل پیدا کردی در حدی که تا یه جارو اوکی میکردیم، عیب های دیگت که ماسکه شده بود خودشو نشون میداد. تو هم سعی کردی منو بی نصیب نذاری و چرخت یه بار رو هوا بود و نزدیک بود جان به جان افرین تسلیم کنیم. تو هم قطعا از دنده عوض کردن و محاسبات اشتباهم و بوق های زیادم خندیدی و دردت گرفت. قابل درکه بخوای قضاوتم کنی ولی همراهی کردی. حس کردم جاهایی که نمیتونستی بهم آلارم دادی ، روغنت نشت می‌کرد يا صدا میدادی يا آمپرت می‌رفت بالا ولی خب ادامه دادی به این زندگی با من. تو یادآور دوران هایی شدی و دوست من و صد البته عضو خانوادم. دوستت دارم و اگه مشکلی برات پیش بیاد و کسی حرفی بهت بزنه ناراحت میشم. پلاک ت با سال تولد بابا و اول اسم مامان يا گروه خونی مون و سه شماره آخر شماره نظام من و شهر محل تولد و زندگیم شکل گرفته و میدونستی عضوی از مایی. ما و منی که مثل تو با قژ قژ و فرمون سفت و گاز دادن زیاد سعی کردم جلو بریم و خیلی جاها نشد ولی هنوز زنده ایم و در حال کشیده شدن رو آسفالت های خرابپرستو جمال لیوانیپرستو جمال لیوانیSat, 22 Nov 2025 18:53:14 +0330