<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علی زراسوند</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_60908154</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 07:44:39</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1300640/avatar/Nex32I.jpeg</url><title>علی زراسوند</title><link>https://virgool.ir/@m_60908154</link></image><item><title>داستان زندگی هممون اسپویل شده</title><link>https://virgool.ir/@m_60908154/داستان-زندگی-هممون-اسپویل-شده-zcyxbjciq4gi</link><description>امروز یه آدم با حالی گفت ته داستان زندگی هممون اسپویل شده.آخرش میمیریم.میگفت تو این فاصله داستان خودت رو بنویس برای بقیه آدم‌ها .بنویس/بنویس/بنویسمن باید بنویسم ،باید انجامش بدم ،just do itحالا از کجا باید شروع کنم ؟داستان من چیه ؟رسالت من کجاست ؟من قراره چه تغییری توی جهان ایجاد کنم ؟جهان من به چی احتیاج داره ؟نقش من تو این سناریو عظیم چیه ؟بازیگر اصلیم یا جز سیاه لشکرم ؟اصلا من از خودم اختیار دارم یا محکوم به جبرم ؟شرایط رو من میسازم یا من تابع شرایطم ؟اصلا من کیم ؟اشرف مخلوقات یا یه موجود معمولی مثل بقیه ؟شوپنهاور چرا میگه زندگی سراسر رنجه ؟ما اومدیم تو این دنیا که رنج بکشیم یا لذت ببریم ؟سوال پشت سوالو ذهن من در بی جواب ترین حالت ممکنش به سر میبره.دکارت میگه : می اندیشم پس هستم.من هم می اندیشم در پی جوابازت ممنونم آدم با حال که من رو به اندیشیدن دعوت کردی۱۴۰۰/۸/۲۸ جمعهپایان دوره پرسونال برندینگراستی اسم اون آدم با حال امیر غیاثی فر بود .</description><category>علی زراسوند</category><author>علی زراسوند</author><pubDate>Fri, 19 Nov 2021 23:59:18 +0330</pubDate></item><item><title>من به جاده ها ایمان دارم</title><link>https://virgool.ir/@m_60908154/جاده-svby3ubihvnn</link><description>یادمه وقتی بچه بودم شبهایی که فردا صبحش قرار بود بریم مسافرت رو خیلی دوست داشتم.اصلا‌ اون شبه به بوی خاصی داشت. سفربرام جذاب بود و خاص . جاده ، تابلو ، کوه ، پمپ بنزین ، دوغ آبعلی ، چای در حال حرکت ، بوی اون پشمی روی داشبورد و موزیک وموزیک و موزیک....هایده و ابی و معین و قمیشی هر کدومشون یه رنگی به جاده میداد.برای من خود جاده جذاب بود نه مقصددلم نمیخواست تموم بشه و موقع نزدیک شدن به مقصد تو فکر مسیر بعدی بودمبرای من جاده همیشه طعم زندگی رو میدادهرفتن و رفتن و رفتن و ادامه ....الان توی ۳۶ سالگی به خودم میگم چرا اینقدر کم سفر کردممنی که این همه شوق داشتم برای سفر چرا یکجا نشینی رو انتخاب کردمباید برم . باید برم و برسم به مقصدهای بی انتهالابد مسیر زندگیم از بین این سفرها شکل میگیرهبه قول مسعود فردمنش :باید پارو نزد وا داد باید دل رو به دریا دادخودش میبردت هرجا دلش خواستبه هرجا برد بدون ساحل همونجاستو این روزها جاده اسم منو فریاد میزنه و میگه علی بیا و من به جاده ها ایمان دارم.....</description><category>علی زراسوند</category><author>علی زراسوند</author><pubDate>Tue, 02 Nov 2021 03:44:21 +0330</pubDate></item></channel></rss>