https://virgool.ir/feed/@m_60834061من که عاشق نیستم، وقتی که حالم زار نیست ...fa2026-11-11 23:41:08https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_60834061https://virgool.ir/@m_60834061/وقتی-امور-انسانی-حیوانی-می-شوند-ypku7oaqklms«مرز» چیز بسیار مهمی است. مرز ها «این» را از «آن» متمایز می کنند. متمایز کردن، شاه کلید شناختن و به تبع آن معرفت است. شکل گیری علم از طریق مرزبندی ها رخ داده است. اصلا تعریف کردن یعنی چارچوب (=مرز). نامیدن چیز ها همان مرز است. استفاده از چیز ها، شناختن آن ها، طبقه بندی آن ها و در یک کلام، «بودن» در گرو مرز است. در جریان های موسوم به پساساختارگرا و بعضاً پست مدرن به این مفهوم حمله شده است. تیغ تیز ایده «رهایی» مدرنیته اکنون «مرز» را نشانه می گیرد. مرز ها را در می نوردد، غافل از آن که مرز برای بودن «مقدس» است. آن ها با درواقع «بودن» را هدف گرفته اند.امروزه دیگر «مرز» بی آبرو شده است و از همه بدتر ساحت انسان خدشه دار. شاید در چند سال اخیر این را دور و برمان بیشتر حس کنیم؛ در پدیده ای به نام حیوان خانگی (پِت). «کسی» که اهلِ خانه است. فرزند! خانه حساب می شود. برایش لباس می خریم، غذایش برای مان مهم است. از مریضی اش نگران می شویم و او را به دکتر! می بریم. با او صحب می کنیم و همدم ما می شود. کار در همین جا ختم نمی شود. Meme هایی را در شبکه های اجتماعی می بینیم که حیات انسانی را با چهره سگ ها و گربه ها برایمان شرح می دهد. طنز ، یکی از عالی ترین قالب های توضیح زندگی انسانی، هیئتی حیوانی به خود می گیرد. شباهت ظاهری (و نه صورت (فرم)) چهره سگ و انسان را تفسیر انسانی می کنیم. آن را با عناوین «عصبی» «خسیس» «متعجب» «لوس» و قس علی هذا می خوانیم. مرز میان جهان حیوانات و انسان ها برداشته شده است. جهان حیوانات را در/با ادبیات انسانی می فهمیم و جهان خود را به آن ها نزدیک می کنیم. (ر.ک به فیلمهایی که انسان ها با حیوانات بازی می کنند. مخصوصا کودکان!!!!) «خانه» ای برای سگ‎‎مان در منزل درست می کنیم. او را برای قدم زدن و «تفریح» به بیرون می بریم. او هم با ما «قدم می زند» «بستنی می خورد» و «فیلم می بیند». او دیگر یک «حیوان» خانگی نیست. او انسان شده است. او دیگر «سگ» نیست. نمی تواند «آزادانه» سگ باشد. اجازه ندارد اوقاتی از شب را زوزه بکشد و واق واق کند. به او اجازه نمی دهند که در خاک و خول ها بازی کند چرا که حمام هفتگی دارد، آرایشگاه مخصوص خود را دارد و حتی مسواک می زند! خبری از شکار کردن نیست.داعیه داران «آزادی» سعی در اصالت بخشیدن به چیزها و چیز بودگی شان داشتند، اما آب رفته دیگر به جوی باز نخواهد گشت. سگ دیگر هیچ گاه «سگ» نخواهد شد. انسان دیگر هیچ گاه «انسان» نخواهد بود. او را از دریچه افق خودمان می فهمیم/ می سازیم و خودمان را از دریچه افق دیگری. هیچ کس دیگر خودش نیست... چرا که دیگر «مرز»ی نیست.حاء. سینحاء. سینWed, 09 Jun 2021 19:31:03 +0430https://virgool.ir/@m_60834061/حسابدار-راهی-به-بی-راهی-kfvlbdcluawtنقدی بر فیلم «حسابدار» - the Accountantدر این نوشتار از زاویه های دوربین، نکات کارگردانی یا سیر خط داستانی و اصطلاحات تخصصی و بعضاً قملبه سلمبه صحبت نمی شود و یا اگر گفته می شود موضوع اصلی نیست و طفیلی نگاه اصلی دیگری است که سعی دارد تا نگاهی به ایده‎ ی محوری فیلم داشته باشد. پیشنهاد می شود اگر فیلم حسابدار را ندیده اید و یا چیزی از آن یادتان نمی آید، ابتدائاً آن را نگاه کنید و یا اصلا ادامه سطور را نخوانید!فیلم حسابدار حول شخصیتی به اصطلاح اوتیسمی می گردد که کریستیان نام دارد. (اوتیسم نوعی اختلال رشدی (از نوع روابط اجتماعی) است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. در این افراد، حرکات تکراری (دست زدن، پریدن) و پاسخ‌های غیرمعمول به افراد، دل‌بستگی به اشیاء یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده می‌شود.) صحنه های ابتدائی فیلم که شخصیت او را معرفی می کند، پر اهمیت است. در دقایق ابتدایی صحنه ای را می بینیم که خانواده کریستیان او را به مرکزی برای درمان برده اند. او پازل 1000 تکه ای را به سرعت حل می کند که نشان از هوش بالای او دارد و در عین حال، به خاطر گم کردن یک تکه از پازلش و اینکه نمی تواند کارش را «اتمام» کند عصبانی می شود. پدرش یک افسر نظامی است که اعتقاد دارد باید او را شکلی تربیت کند که بتواند در جامعه ای که او را «غیر عادی» می خواند زندگی کند. در زندگی ­اش نظم دقیق، خاص و مشخصی دارد که سالها به آن شکل عمل می کند و هر کس یا چیزی که مانع این نظم بشود او را اذیت می کند. و البته بعد ها اتاق کاروانی که در ادامه درباره آن گفته شده است.صحنه ای از غذا خوردن کریستین که حتی در چیدن میز و محتویات خوراکی بشقاب هم وسواس دارد.پدر نظامی او یکی از شخصیت ها (کاراکتر) مهم فیلم است. او یک نظامی است. نظام جایی است که انسان ها یاد می گیرند، با نظم و ترتیب معینی رفتار کنند. همه مثل همدیگر لباس می پوشند، مثل یکدیگر ساعات خواب و بیداری مشخصی دارند. در یک کلام، همه یاد می گیرند چگونه مثل هم رفتار کنند. اما همان شخصی که از دل این نظام بیرون آمده است سعی دارد کریستین را به جریان «زندگی» و اجتماع وارد کند. برای همین است که تربیت او را خودش عهده دار می شود و فنون رزمی را تا بالاترین حد به او می آموزد. هدف اصلی او در آموزش را در تصویری از خاطرات کریستن و برادرش می بینیم؛ جایی که پدرش به او یاد می دهد «در هر صورت باید زندگی کرد و زندگی کردن تنهای چیزی است که ارزش جنگیدن دارد».قرار دادن یک برادر عادی در کنار کریستین می تواند نکات جالبی داشته باشد به خصوص این که آینده ی آن ها مثل همدیگر می شود! هر دوی آن ها به واسطه تمارین و روحیه ای که پدرشان در آن ها پرورش داده است به مهارت بالایی در امور نظامی و جاسوسی دست یافته اند و زندگی آن ها از طریق این کار ها می گذرد. و آخر امر هم سرنوشت آن ها در یک نقطه به هم می رسد و با هم در یک جا قرار می گیرند.در اتاق کاروانی که دارد، دور از خانه اش وسایل مهم خود را قرار داده است و آن جا چند تابلوی هنری وجود دارد. یکی از تابلوها که به هیچ عنوان حاضر به فروش آن نیست و آن را بسیار دوست دارد، اثر پال جکسون پولاک با نام «[فرمِ رها:] Free Form» است؛ محوری ترین نماد و عصاره ی فیلم. پولاک نقاشی آمریکایی است که از پیشگامان جنبش هیجان نمایی انتزاعی به شمار می رود. اما چرا این نقاشی فشرده ی فیلم به حساب می آید؟"Free Form", Jackson Pollock, 1946شاخه ای در هندسه به نام فراکتال وجود دارد که شکل گیری آن مربوط به سالها بعد از پولاک است. فراکتال یا بَرخال، ساختاری هندسی است که با بزرگ کردن هر بخش از این ساختار به نسبت معین، همان ساختار نخستین به دست آید. به گفتاری دیگر فراکتال ساختاری است که هر بخش از آن با کلش همانند است. فراکتال از دور و نزدیک یکسان دیده می‌شود. به این ویژگی، خود همانندی گویند. بعد ها یکی از دانشمندان در این حوزه، نقاشی های پولاک را با کامپیوتر بررسی می کند و در می یابد که در آثار او از الگوی فراکتال استفاده شده است. نقاشی «فرمِ رها»ی او نشان می دهد که چگونه در دل بی نظمی ها نظمی نهفته است که در نهایت متجلی کل است و ما را به یاد جمله «در هر بی نظمی نظمی نفهته است» می اندازد. با این نگاه هر آنچه «غیر عادی» است به نوعی عادی است و دوگانه عادی-متفاوت فرو می پاشد. به تبع این ساخت شکنی، نظم معنای جدیدی می یابد و به عبارت دیگر از درون تهی می شود.شخص «کریستین ولف» در این فیلم، همان غیر عادیِ در میان عادی ها است. او به شیوه خودش رفتار می کند و نه مثل برادرش، براکس. او در اداره مثل هم­کارش دانا(Dana) نیست. کوتاه­تر آن که او زندگی خودش را دارد؛ اما در نهایت «زندگی» می کند. این تفاوت او نه تنها مخلّ «زندگی کردن» نیست بلکه سازنده زندگی دیگران نیز می شود. او به مرکز روان درمانی ابتدایی فیلم و به دوست اوتیسمی ­­اش کمک مالی می کند. علاوه بر این، سر نخ افرادی که فرار مالیاتی کرده اند را به اداره مالیات آمریکا می دهد و مسبب اتفاقات بسیار خوبی در میان اطرافیان می شود. او جان دانا را نجات می دهد و به او عشق می ورزد، چیزی که تا به حال طعم آن را نچشیده است. در آخر فیلم متوجه می شویم که کریستین متفاوت از ما است، اما تمام کارهایی که دوست داریم انجام بدهیم و آن ها را «زندگی» کردن می نامیم انجام می­ دهد. او جزئی نا منظم از این نقاشی بزرگ است که در صورت عمیق شدن به آن، همان «زندگی»، محبت، دوستی و فداکاری را در او خواهیم دید.نکته دیگری در کاروان به نظر می رسد. مأمن این فرد متمایز، «هنر» است. جایی که او می تواند خود بودنِ خود را به رسمیت بشناسد. محلی که احساس راحتی می کند و این گونه رفتارهای او معتبر شناخته می شود. هنر جایی است که او احساس انقطاع از روزمرگی های همیشگی و آدم های معمولی را می چشد. او پولاک را به سقف بالای تخت خوابش چسبانده است تا قبل از خواب، آرامش بخش ترین وضع طبیعی بشری، جلوی چشمانش باشد.اضافه بر این، کریستین نام ریاضی دانان را به عنوان نام پوششی خود در کارهای فرار مالیاتی اش برای خود بر می گزیند. این نام گذاری می تواند دو وجه داشته باشد. از طرفی ممکن است نمایان گر این مطلب باشد که در ورای هر نظم ظاهری (ریاضی) بی نظمی در درون آن (=کاراکتر کریستین) نهفته است، همانگونه که خود کریستین در امور ظاهری و روزمره زندگی بسیار دقیق است. از طرف دیگر ممکن است نشان گر این باشد که هر بی نظمی درونی، می تواند نظمی به اتقان ریاضی ایجاد کند. یعنی این بی نظمی ذاتی مخل ایجاد نظم نخواهد شد و از این جهت بی نظمی را معتبر سازد. در هر دو صورت آن چه اساسی است، آبرو داری از ساحت «بی نظمی» است.سخن آخر در رابطه با «راه» و عنوان نوشتار است. در واقع نظم، فارق از این که مبنا و معیار آن چه باشد، چارچوبی است که فی الواقع در آن چارچوب، مسیر و «راه» حرکت/ انجام دادن را از «بی­راه» متمایز می کند. یعنی آن چه که مسیر را «ممکن» ساخته، «مقصد/ هدف» بوده است. اما این فیلم نشان می دهد چنین رابطه ای میان مقصد و راه الزامی نیست. آنچه را «بی­راه» می نامیم، خود «راه»ی است برای رسیدن به هدف. و اعتراف به میسر دانستن رسیدن به هدف از «راه»«ها»ی مختف مساوی است با بی اعتبار دانستن رابطه ی وجودی مسیر و مقصد. که این بی رابطگی هدف و مسیر به اصالت بخشیدن مستقل «مسیر» منجر شده است. این استقلال همان ادعای جهان های موسوم به پست مدرن است. ان شاءالله در آینده توضیحات مفصل تری راجع به این قضیه خواهم نوشت و در اینجا به پایان رساندن بحث در این نقطه اکتفا می کنم.حاء. سین. الضعیف(لطفاً نظرات خود (مخصوصا نقدها) را در نظرات بیان کنید)حاء. سینحاء. سینMon, 31 May 2021 23:59:04 +0430https://virgool.ir/@m_60834061/باهار-من-زندگیِ-من-suawwrmsxxdiسه سالی در خوابگاه و دور از شهر، یعنی شیراز، گذراندیم. مسافت طولانی، حوصله و وقت ما اندک و تعداد سفرها و رفت و آمدها از آن هم کمتر بود. از آدم در ظاهر و به ظاهر غیر احساسی همچون من بعید است که به جزئیات تفاوت ‎‎ها توجه کند. اما آن لحظه همه چیز و واقعاً همه چیز دگرگون شد.درحال گپ زدن بودیم. به سمت غذاخوری می رفتیم. همه چیز معمولی بود. چند قدمی بیشتر وارد غذاخوری دانشگاه نشده بودیم که ناخودآگاه ایستادم و لبخند زدم.- چی شد؟با عجله پله ها را می دوم تا مطمئن شوم. درست حدس زده بودم!+ نارنج!کمتر چیزی در دنیا وجود دارد که من را بر سر ذوق بیاورد. بوی نارنج را که شنیدم «شیراز» در من شعله کشید. بوی خانه. عطر بهار. طعم آش سبزی. بچگی ها و خانه عمو. همه خاطرات به طرفة العینی حاضر شدند و رفتند. احساس از خود بی خود شدگی داشتم. میخواستم فریاد بزنم. شادِ شاد! من در مستی و دیگران نگران. «چِش شده؟» «یه نارنجه دیگه!» «حالا چرا خوشحالی؟» در آن لحظه فهمیدم که من یک «شیرازی» هستم.نارنجِ من را فقط یک شیرازی می فهمد. نارنج یکی از مرکبات نیست که حاوی ویتامین فلان و بهمان باشد و صفرا بُر! آن را در شیراز میوه زندگی می خوانند چرا که دو چیز همیشه همراه یک شیرازی است: اولی خدا و دومی نارنج.در بهار عطر زندگی است. صبح ها اولین چیزی که حس می کنی بوی باهار نارنج حیاط خودمان، همسایه و کوچه خیابان ها است و شب ها همان رایحه همراه تو در رخت خواب است. در تابستان دیگر بهار نیست! اما نارنج همچنان زندگی بخش حیات(حیاط) خانه ها است. نارنج های کوچکی که از درختان افتاده تبدیل به نارنجک هایی برای بازی بچه ها می شود و عرق بهار نارنجی که مادر درست می کند، خستگی پدر را از تنش بیرون می کند و کام میهمانان را شیرین. در برگریزان پائیز و همراه با شروع سرما، آش سبزی گرم صبحگاهی را طعم نارنج هایی که چیده ای خوشمزه تر می کنند. در پاییز همه چیز طعم نارنج می دهد. زمستان که از راه می رسد، چایی عصرانه معطر به بهار نارنج خشک شده گرما بخش است. سبزی درخت نارنج به حیات (حیاط) خشکیده و بی روح جان می دهد ونزدیکی های بهار، نوید تازگی و نو شدن.من می گویم نه سالاد شیرازی و نه کلم پولو ها را شیرازی بدانید، چرا که آن ها مختص یک شیرازی نیستند. اصلا مهم نیست که یک چیز را چه کسی درست کرده؛ این که چه کسی با آن زندگی می کند مهم است. از این پس شیرازی ها را نه با یوخه و شیرینی ها، نه با گلاب و عرقیجات و حتی نه با حافظیه و تاریخش بلکه یک شیرازی را در نارنج او جستجو کنید.پ.ن 1: تا آن سال هیچ وقت در رستوران دانشگاه نارنج به همراه غذا داده نمی شد.پ.ن2: باهار = شکوفه درخت نارنج (که به گویش شیرازی بدین شکل تلفظ می شود.)حاء. سینحاء. سینSun, 21 Mar 2021 18:08:46 +0330https://virgool.ir/@m_60834061/این-چنان-بوده-هست-و-خواهد-ماند-sfoek21dg8mjتاملاتی پیرامون موزیک ویدئوی جدید «ساسی مانکن»ماجرای موزیک ویدئوی جدید «ساسی» اتفاقاتی را رقم زد و موجب خشم عده ای از فرهنگ دوستان شد. پدیده را عجیب و آن را تهاجم فرهنگی خواندند و مراتب اعتراض خود را به شخص «ساسی» به طور محترمانه و نامتحرمانه اش ابراز داشتند. چنین مسئله ای مهم است امّا نه آن طور که مهمش خواندند. نه جنبه تهاجم فرهنگی اش و نه بعد درگیر شدن نوجوانان با هرزه نگاری و امور جنسی. آن چه که اهمیت دارد ساختار بازار فرهنگی کشور و نظام تولید و توزیع آن می باشد. در طول تاریخ (با ارجاع به سواد اندک نگارنده) مسئله‎ ی شعرِ به اصطلاحِ مبتذل و سخیف همیشه بوده و هست و خواهد بود. پیوند امر جنسی و عشق از ابتدای بشریت چه در عالم شعر -هم به نحو استعاری و هم به نحو غیراستعاری یا مستقیم- و چه در عالم واقعی وجود داشته و البته باید وجود داشته باشد. ادبیات فاخر عاشقانه ی مملو از واژه هایی چون لب، آغوش، روی زیبا و امثالهم و حتی ادبیات فولکور و روزمره مردم (رجوع کنید به واسونک های شیرازی) حاکی از قدیمی بودن و بلکه همیشگی بودن این پیوند است. از طرف دیگر مسئله درگیری نوجوانان با امر جنسی تازگی ندارد: ازجمله نمونه های آن «شاهد» و «شاهد بازی» در ادبیات می باشد که به وفور یافت می شود. ضمناً درگیری نوجوان با مسائل جنسی به طور طبیعی در سنین بلوغ رقم خواهد خورد و ترس از آن نه تنها غیر عقلانی بلکه بیهوده است. سلام بنابر این ماجرای موزیک ویدئوهایی از این قبیل و استقبال از آن ها مخصوصا در عصر اینترنت نه تنها عجیب نیست بلکه طبیعی خواهد بود؛ همان طور که پیش تر ها «تتلو» و «تتلیتی ها» بودند و هستند و خواهند بود. آن چه باید در نظر داشت، نظام بازاری است که منجر به تولید، توزیع و خرید چنین محصولات فرهنگی (هنری) شده است. فروش موفق لزوماً نشانگر با کیفیت بودن محصول نیست اما حتما علامت آگاهی تولید کننده به نیاز مخاطبین (اعم از کاذب و صادق) و سلیقه آن ها است. یکی دیگر از عوامل موثر در نظام بازاری، رقابت است. انحصار در تولید، انحصار در خرید را به همراه خواهد داشت. اگرچه انحصار خرید نیز معنای انحصار سلیقه نیست! تصور ما از خریدار نه بر حماقت و بی سلیقگی که بر فطرت اوست. او می داند و می تواند فرق کالای خوب را از بد تشخیص بدهد. همان گونه که هیچ گاه شجریان ها و کمال الملک ها و سعدی ها در طول تاریخ مذموم شناخته نشده اند، نیستند و نخواهند بود؛ و حتی ذوق نسلی هم نمی تواند مانع آن شود. باتوجه به نکات گفته شده می توان نتیجه گرفت که محصولات هنری بازار فعلی ایران هیچ گاه باب میل جمهوری اسلامی و ارزش های آن نبوده است و این مسئله نه ناشی از ضعف محتوایی که نقص تولید کنندگان هنری و به بیان دقیق تر نا آشنایی یا عدم پیروی از منطق فعلی بازار فرهنگ است. امری که در دهه اول انقلاب اسلامی در عرصه هنر به خوبی انجام شد و از معدود نقاط روشن تاریخ هنر بعد از انقلاب است. باید اعتراف کرد که با بحران «زیبا شناسی امر واقعا زیبا» مواجهیم. سخن آخر: امروزه، همراه با رشد فرد گرایی و فرو رفتن در (پسا)مدرنیسم آلوده به سرمایه داری و از هم گسیخته شدن «انسان»، نیاز به «امر وحدت بخش» یعنی عمومیت فروپاشیدگی انسان (پسا)مدرن و مشکلات حاصل از آن) سبب شده تا «روایت» و «هنر روایت کردنِ» امر وحدت بخش در قالب فردی، در میدان موسیقی به عنوان مولفه جدی مطرح شود. از طرفی به واسطه رشد روز افزون فناوری و هنر تصویر، عنصر تعیین کننده قدرت در جنگ روایت ها، «تصویر» خواهد بود. چنانکه می توان گفت: هر آن چه قدرت تصویر (سینما) قوی تر، موسیقی جذاب تر (پر فروش تر). بنابر این، موسیقی (هنر) انقلاب ناگزیر از حرکت به سمت روایت تصویری ارزش های خود در قالب های مخاطب پسند است. به گفتار دقیق تر و موجز: «جنسِ خوب برای مشتری تولید کنید، او خواهد دانست چه چیزی را بخرد یا نخرد.» ... که غیر از این، نبوده و نیست و نخواهد بود!پ.ن: متن به دنبال توصیف وضع موجود و نه بررسی علل تاریخی بوده که آن نیازمند مجالی دیگر برای بیان است.پ.ن: صرفا برای کسانی که علاقه مند هستند تا یک نمونه کاملا موفق در عین حال، ضد جریان عرصه موسیقی را ببینند، می توانند به محصولات NF ، رپر آمریکایی، اعم از تصویری و غیر تصویری مراجعه کنند. از آن جایی که فهم متن و اشعار ان اف نیاز به آشنایی با زبان انگلیسی و فرهنگ آمریکایی دارد، از دوستان و یا نظرات زیر ویدئو و از همه مهمتر «علامه گوگل!» کمک بگیرید.حاء. سینحاء. سینWed, 03 Mar 2021 11:55:51 +0330https://virgool.ir/@m_60834061/1-آغاز-رفتن-تصور-nrjqtbarf8xiهمیشه رفتن استرس داشت. هیچ وقت هم نفهمیدم چرا. چه رفتن از اونجا به اینجا و چه رفتن از اینجا به اونجا. گویا خود همین «رفتنه» که مشوش میکنه آدم ها رو. شاید هم فقط منو. اما این اضطراب با نمونه های قبلیش فرق میکنه. انگار از یه چیز دیگه ای می ترسم. این بار از دل کندن و یا جا موندن و جا گذاشتن نیست. بنظر این بار ترس از دیدن و شنیدنه. ، دیدن نگاه های متفاوت، شنیدن حرف های جدید؛ چیزهایی که احتمالا دوست ندارم بشنوم «واییی، حسن!» «چرا اینطوری کردی» «اصلا نشناختمت.» «(آ)سید، خودتی؟» و ... البته انتظار دیگه ای هم نباید داشت. بالاخره نمیشه که آدم بعد 6 ماه با یه «تغییر ظاهری بزرگ» روبرو بشه و دیگرون فکر کنن هیچ اتفاقی نیفته. چه بخوایم و چه نخوایم قضاوت افراد از ظاهر شروع میشه اما سختیش اینجاست که لزوما به همون جا ختم نمیشه. اصلا نگرانی چیزهای دیگه مثل کرونا، سختی هماهنگی و اقامت گرفتن تو خوابگاه در این شرایط، گرفتن بلیط رفت و برگشت و حتی پروتکلهای بهداشتی وزارت منزل (مادر گرامی) به چشم نمیومد. فقط داشتم تصور میکردم اگه منو ببینن چی میشه! اصلا چیزی میشه؟ اگه فلانی فلان چیز رو گفت من چی باید بگم؟ آخ آخ آخ، اگه بچه های بسیج ببینن چی؟ یا معاونت فرهنگی دانشگاه؟ خدا رو شکر که نماز جماعت نیست. حاج آقا مباشری حقا جای پدربزرگه ماست. اگه بود و چیزی میگفت قطعا آب میشدم میرفتم تو زمین. - اصلا چند روزی وقت هست، میشه مثل قبل شد. بذار منم مثل قبل بشم. مثل بقیه. + خوب چرا باید این کار رو بکنم وقتی میدونم این وضع خوبه و ازش راضیم؟-به هرحال تصور مردم هم مهمه دیگه .... نه؟ + ...! ننن... نه.-چرت نگو! خودت هم میدونی که مهمه. نه! این بار نه! این دفعه دوست ندارم کاری رو که بقیه میخوان انجام بدم، بکنم. بذار خودم باشم. این جاست که هر چی تو عمرم خوندم یقه ام رو میگیره. یکی میگه اینا توش یه «خود پرستی» هست یکی دیگه میگه «تحقق اراده فردی» مهمه. تعریف آزادی چی میشه؟ عرف کجاشه؟ خدا، پیغمیبر، و و و ... اما یه چیز هست که راضیم میکنه توی همین وضع جدید بمونم. اون هم «حس زنده بودن»ه. مادامیکه میدونم چی میخوام احساس میکنم هستم و این از معدود نمونه هایی هست که عمیقا چنین حسی تو زندگی بهم دست میده. گاهی اوقات متفاوت بودن نه از اون جهت که متفاوت بودن خوبه و یا اصالت داره، بلکه از حیث شناختن خود آدم کار خیلی خوبیه. (فردا بلیط دارم ... کاش کنکور نداشتم. کاش پارسال بود یا اصلا همون سال اول دانشگاه.... کاش میشد موند. کاش میشد «نرفت»)ادامه دارد... حاء. سینحاء. سینWed, 13 Jan 2021 23:47:35 +0330