https://virgool.ir/feed/@m_60807756fa2026-11-12 07:49:07https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_60807756https://virgool.ir/@m_60807756/برو-بیرون-zo0tqhtfakpqبرو بیرونیک سال از عروسی‌مون گذشته بود و بارها به من گفته بود:«برو بیرون، اینجا خونه‌ی منه.»یکی‌دو بار سعی کردم برم.حتی بهش گفتم: "می‌رم، اما مرد نیستی اگر فردا ازم بپرسی کجا بودم."درو روم قفل می‌کرد و باز هم می‌گفت: "برو."بعد از گذشت یک سال، و کلی مشورت با آدم‌های عاقل‌تر از خودم و مشاور و غیره، یاد گرفتم که اگر این بار گفت «برو»، واقعاً برم و نمونم.نزدیک ظهر بود که دعوامون بالا گرفت و دوباره گفت: «برو بیرون.»من هم یک چمدان بستم.تمام مدت فحش و بدوبیراه می‌داد و مطمئن بود که نمی‌رم،اما من آمدم بیرون.وقتی اومدم بیرون، یادم افتاد شناسنامه‌ام را برای تعویض دادم و همرام نیست.در کشور من، اگر زنِ متأهل یا طلاق‌گرفته باشی، بهت هتل می‌دن.اما اگر دوشیزه باشی، مهم نیست چقدر از خونه‌ات دوری یا چقدر بی‌موقع است؛باید تو خیابون بمونی یا بری جایی که ممکنه یه بلایی سرت بیارن.بهت هتل نمی‌دن.در چنین شرایطی باید بری اماکن تا بهت نامه بدن.من هم چون شناسنامه نداشتم و وضعیت تأهل یا دوشیزگی‌ام مشخص نبود، رفتم اماکن.تو راه با یکی از دوستام حرف زدم، بغضم ترکید و حسابی گریه کردم.وقتی رسیدم، رفتم داخل دفتر مسئول.گفتم: "آقا، شوهرم منو از خونه بیرون کرده."باز هم گریه‌ام گرفت.ادامه دادم: "می‌خوام برم هتل، لطفاً به من نامه بدید."ایشان فرمودند: "برو منزل پدر و مادرت."گفتم: "توی این شهر هیچ‌کس رو ندارم، همه دورند."گفت: "خب پس برگرد خونه‌ات و بگو اشتباه کردم تا شوهرت راهت بده."اول گمان کردم چون با هق هق حرف زدم، درست متوجه نشدن.دوباره گفتم: "آقا، شوهرم منو از خونه بیرون کرده."گفت: "باشه، تو برو بگو غلط کردم تا راهت بده. من نامه نمی‌دم."یاد آیه‌ی ۳۵ سوره‌ی نساء افتادم؛آیه‌ای که به مرد حتی تا زدنِ زن مجوز می‌ده.گریون آمدم بیرون.برای بار چندم به زن بودنم لعنت فرستادم،به تمام نسب‌های اجباری‌ام لعنت فرستادم،حتی به انتخاب‌های جوونی‌امکه منو به اون‌جا رسونده بود هم لعنت فرستادم.از مردسالاری بیزارم.فریبا نیک پوردانشجوی مترجمیزمستان 1404فریبا نیک پورفریبا نیک پورTue, 30 Dec 2025 20:44:50 +0330https://virgool.ir/@m_60807756/نفع-من-چیه-تو-به-دَرَک-bfp59vyxeppl نفع من چیه؟ تو به دَرَک پریشب به دوستم گفتم: "موقع امتحاناتمه لطفا در مورد فلان مسئله دیگه چیزی به من نگو و خودت تصمیم بگیر." حتی به عنوان نوازش گفتم تو خودت تصمیم های درستی میگیری. دقیقا فرداش -دقیقا که میگم حتی کمتر از 24 ساعت منظورمه-، دوستم بهم پیام داد و نوشت: "میدونم گفتی نگو ولی..." و کلی راجع به اون مسئله، ریز توضیح داد. ریزِ ریز با جزئیات. من هم نوشتم: "چه کاری ازم برمیاد؟" و کمکی که میتونستم را انجام دادم. اما همون موقع فکر کردم باهاش حرف بزنم ولی چون شب یلدا بود خواستم من آزاری نرسونم. تو زندگیم ثابت شده وقتی کسی میگه "یادمه تو گفتی نگو ولی میگم." یعنی منافع من الان بیشتره و تو و خواسته ت به دَرَک.چند روز پیش از یه آقای آمریکایی و مو سفید، یه ویدیو میدیم. (آمریکایی بودنش را ذکر کردم چون به نظر و مطالعات من رک ترین و صریح ترین ملت تو دنیا آمریکایی هان. و موی سفید هم به نظر من یعنی تجربه) میگفتن چطوری یکی میاد تو زندگی من و میخواد بهم بی احترامی کنه؟ من 99 درصد فامیل خونی ام را گذاشتم کنار.قبلا فکر میکردم آدم ها وقتی بزرگ میشن بی حوصله میشن که دورشون خلوت میشه. الان با بزرگ شدن خودم میبینم -بصیرتیه که سن به آدم میده- و دیگه تاب منفعت طلبی و بی ملاحظگی آدم ها را ندارم که هی دارم تنهاتر و تنهاتر میشم.به قول یه نوشته از من و دایره اجتماعیم موندیم من و دایره.فریبا نیک پوراولین روز زمستون 1404دانشجوی مترجمیفریبا نیک پورفریبا نیک پورMon, 22 Dec 2025 11:05:04 +0330https://virgool.ir/@m_60807756/وقتی-اون-بخواد-ivva0svwycwaوقتی اون بخوادسال‌ها پیش تصمیم گرفتم در مورد یک سال از زندگیم ـ که سخت در مسیر خودشناسی بودم و کلی از درس‌هایی که گرفته بودم یادداشت داشتم ـ یک کتاب بنویسم. چند صفحه‌ای نوشتم و به باسوادترین آدمِ نزدیک زندگیم نشون دادم. چون لحن نوشته‌هام خودمونی بود، یک‌جوری شرحه شرحه م کرد که کلاً اون پروژه رو تعطیل کردم و چند وقت بعد، کل یادداشت‌هام رو با اون چند صفحه پاک‌نویس ریختم دور.بعد از گذشت حدود ده سال، وقتی برای سومین بار، و سومین رشته رفتم دانشگاه و مترجمی انگلیسی می خوندم، چند تا درس داشتیم مثل انشا. تو اولین درس، استادم که مدیر گروه مترجمی هستن، توی دومین یا سومین جلسه ازم خواستن برم دفترشون، تو خود دانشگاه؛ تمام کلاس‌های ما آنلاینه. ایشون هم پیشنهاد دادن که: «دست‌به‌قلمت، نوشتنت خیلی خوبه؛ بیا اینجا شروع کن به مقاله‌نویسی.»بغضم ترکید، کلی گریه کردم، قصه کتاب و تو ذوق خوردنم رو براشون تعریف کردم و باز از سر لطف ایشون کلی از نوشته‌های انگلیسی من تعریف کردن. هنوز یادمه اون روز احساس می‌کردم یکی قبلاً یک کامیون خاک ریخته سرم و استاد هم اون روز یکی‌دو تا بیل خاک از روم برداشتن؛ ولی دقیقاً جایی که چشم هام نور رو ببینه و راه برای نفس کشیدنم باز بشه.در ضمن، ایشون فرمودن که اعتقاد دارن ماموریتشون اینه که حتی دو درجه زندگی دانشجوهاشون رو به سمت مثبت تغییر جهت بدن؛ اون وقت در چند سال آینده، چه تغییر زیادی رو باعث خواهند شد. به این ترتیب به من جرأت دادن که انشاها و مقاله‌های بعدیم رو با گردنِ فراز بخونم.قصه‌م تازه از اینجا شروع می‌شه. دو سال از دیدار من با ایشون گذشته بود و من هنوز دانشجوی این استاد بودم. توی یکی از کلاس‌ها، به دلیلی متوجه تاریخ تولد ایشون شدم؛ که اتفاقی تو همون ترم بود. نزدیک تولدشون، با کلی خجالت از ایشون خواستم آدرس بدن که براشون گل بفرستم. ایشون هم از سر مهربونی گفتن: «همین که توجه کردی مرسی.» من باز اصرار کردم و بعد از کلی اصرار فرمودن فلان روز دانشگاه ام بیا همون‌جا.گفتم: «چشم استاد، می‌رسم دست بوس.»روز موعود، کاپشن و کیف و کفش زرد و فسفری پوشیدم. یه پاکت زرد و یه گل زرد برای استاد گرفتم و رفتم دانشگاه. دفتر استاد توی یکی از راهروهای مخوف و تاریک دانشگاهه، یه جای پرت، یه اتاق کوچیک. تو راه فکر می‌کردم حتماً دستشون رو توی دفتر می‌بوسم، قدردانی‌مو اعلام می‌کنم و زود برمی‌گردم، چون از پر مشغله گیشون خبر دارم.رسیدم دانشگاه و کلی دنبالشون گشتم؛ پیداشون نکردم که دیدم سالن همایش شلوغه. رفتم نزدیک، حراست گفتن ورودی‌های جدیدن و به خاطرشون کل دانشگاه جمع‌ان. رفتم داخل؛ جای سوزن انداختن نبود. حتی کنار دیوارها دو ردیف، آدم ایستاده بود. باز از حراست دم در سراغ استادم رو گرفتم. استاد رو نشونم دادن؛ ردیف اول، صندلی دوم. معاون رئیس دانشگاه هم روی سن مشغول سخنرانی بود و همه خیره به سن.سالن از جایی که من ایستاده بودم پله می‌خورد و به سمت پایین می‌رفت تا به سن و ردیف اول برسه. یعنی برای رسیدن به خانم دکتر، استادم، باید یه فَشِن‌شو می‌رفتم، زیر نگاهِ همه سالن! داشتم فکر می‌کردم برگردم، برم، چی کار کنم؟ که آقای حراست گفت: «برو.» گفتم: «وسط سخنرانی بی‌ادبیه.» گفت: «پس اینجا وای نَسا.» که دیگه مجبور شدم خجالت رو بذارم کنار و برم طرف استاد.توی اون چند تا پله، بخاطر رنگ‌های زرد و فسفری‌ای که پوشیده بودم، سنگینیِ نگاه‌ها رو می‌فهمیدم. تا بالاخره به استادم رسیدم. ایشون، مثل همیشه که بزرگوارن، به پای منِ شاگردشون بلند شدن و با هم دست دادیم. همین که دست ایشون تو دستم بود، پاکت و گل رو گذاشتم، جلوی پاشون دولا شدم و دستشون رو بوسیدم و فقط گفتم: "استاد، مرسی، مزاحم نمی‌شم و خداحافظی کردم."رسیدم به در؛ آقای حراست گفت: «ای چاپلوس، بیست رو گرفتی؟»گفتم: «اصلاً نمره نبود. شما نمی‌دونین خانم دکتر در حق من چه لطفی کردن.»اومدم، سوار ماشین شدم و راه افتادم. وقتی از اون شلوغی دور شدم، تازه انگار تونستم چینشِ خدا رو ببینم. من باید توی دفتر کوچیک، پسِ یه راهرو، دست استاد رو می‌بوسیدم؛ ولی جلوی تقریباً کل دانشگاه—چه اون‌هایی که بودن، چه اون‌هایی که بعداً به گوششون می‌رسید—دست ایشون رو بوسیدم و ادای احترام کردم.تو اون لحظه انگار خدا پشت سرم نشسته بود، زد رو شونه‌م و گفت: «می‌بینی چطوری می‌تونم صحنه‌چینی، حتی صحنه‌آرایی کنم؟ چرا گاهی از تنهایی ناامیدی، دلت می‌لرزه و می‌ترسی؟ این یادت باشه. وقتی من بخوام میگم باش و موجود میشه.»تقریباً تمام راه برگشت رو پشت فرمون، اشک ریختم؛ اشکِ شوق، اشکِ دلگرمی، اشکِ پناه داشتن.خدایا، نوشتم بگم پشت و پناهم باش، مثل همیشه، و کمکم کن من به بودنت هشیار باشم.خدایا دوستت دارم.فریبا نیک پوردانشجوی مترجمی فریبا نیک پورفریبا نیک پورFri, 19 Dec 2025 21:53:28 +0330https://virgool.ir/@m_60807756/بودن-یا-به-گونه-ای-دیگر-بودن-nbkkbi5wrstwبودن یا به گونه ای دیگر بودندیشب داشتم کتاب دوستی با خدا رو میخوندم خدا به والش میگفت نمیتونی احساساتت رو تغییر بدی، اصلا نباید تغییرشون بدی چون احساسات زبان روح اند و از حال و روز روح ات بهت خبر میدن ولی میتونی بودن ات رو تغییر بدی. مثلا تصمیم بگیری که میخوام شاد باشم. میخوام آروم باشم. و حتی میتونی تصمیم بگیری که برای اتفاقات بعدی زندگی ت بودن جدیدی رو جایگزین بودن های قدیمی و همیشگی ت کنی.وقتی این رو خوندم، اولین و بزرگ‌ترین ترس زندگیم، مرگ (خصوصاً اطرافیان)، اومد به ذهنم و این‌که در چنین اتفاقی «بودنِ» دیگه‌ای رو متصور بشم.مثلاً الگوهای قدیمی و گذشته‌م می‌گه در مرگ آدم‌ها و مراسم مربوط، باید خنج انداخت و گیس کَند و زاری کرد.اما جورِ دیگه‌ای از بودن هم ممکنه؛ مثلاً حامی بودن یا با‌درک بودن.با همین افکار خوابیدم.صبح که بیدار شدم، کمی درس خوندم و حاضر شدم برم باشگاه.توی راه به مامان زنگ زدم. گوشی رو برداشت و با پچ‌پچ جوابم رو داد.بلافاصله گفتم: "شوهر دوستتون مُرد؟"(شوهرِ دوستِ مامان ماهها مریض و بستری بود و اتفاقاً چند روز قبل مامان گفت «با گربه‌هات آقای فلانی رو دعا کنید.»)مامان گفت: "وا؟" (این یعنی درست فهمیده بودم.)گفتم: " ما دعاشون کردیم. همون‌جوری که خودتون یادم دادید؛ با بچه‌ها از خدا خواستیم شفای خیر بهشون بده."گفتم: "مامان جان، متأسفم، از قول من به دوستتون بگید…"اینجا مامان قطعَم کرد و گفت: "صدات رو بلندگوعه ،دوستم می‌شنوه."من هم در حالی که گریه می‌کردم و حرف می‌زدم و می‌رفتم سمت باشگاه، بدون سلام‌علیک ادامه دادم:"به دوستتون بگید، اولاً مرسی از این همه حمایتی که از ایشون کردید؛ این‌که هر روز رفتید بیمارستان و موندید. و من تو یه عرفانی یاد گرفتم که مرگ یعنی وقتی طرف دچار خستگی سلولی شده…"اینجا دوست مامان حرفم رو قطع کرد و با گریه گفت:"آره فریبا جون، خسته شده بود."من هم با هق هق گفتم:"سلام. واقعاً متأسفم. می‌دونم الان احساسات متفاوتی رو تجربه می‌کنید،ولی ایشون رو ببخشید. دیگه دچار خستگی سلولی بودن و باید می‌رفتن،هرچند اگر شما رو تنها گذاشتن…و شاید گفتن این حرف‌ها توی این شرایط ناراحت‌کننده باشه،ولی تنها کاری که ازم برمیاد اینه که از خدا براتون آرامش و توان بخوام.باز هم متأسفم." با هر دوتاشون خداحافظی کردم، یه اسپرسو نوشیدم و رفتم تو باشگاه.با یه فاصله‌ای مامان زنگ زد و گفت: "دوستم گفت دلنشین‌ترین تسلیتی بود که از صبح بهم گفتن. فقط دختر تو ازم قدردانی کرد. چقدر آروم شدم."وقتی تلفن رو قطع کردم، یاد کتاب دیشب و نیتِ تغییرِ بودن در این شرایط، افتادم.خدایا، چه زود برای افکار و تصمیم‌هام کارگاه تشکیل می‌دی.مرسی که همیشه اجازه دادی اطلاعات، با تمرین، توی زندگیم به خرد تبدیل بشه.و مرسی که وعده دادی: حتی قبل از خواستن، به ما عطا کرده‌ای.خدایا دوستت دارم.فریبا نیک پور پاییز ۱۴۰۴فعلاً دانشجوی مترجمی، پیام نورفریبا نیک پورفریبا نیک پورThu, 18 Dec 2025 14:23:24 +0330