https://virgool.ir/feed/@m_60307073من در دل نوشته‌های خام، متنی قابل دفاع بیرون می‌کشم. «الان بعدن است»، شعار من برای به تعویق نینداختن ماجرای نوشتن است، نه لحظه جادویی در آینده.fa2026-11-11 08:39:08https://files.virgool.ir/upload/users/4938341/avatar/cqjjmi.jpghttps://virgool.ir/@m_60307073https://virgool.ir/@m_60307073/آنچه-در-کودکی-جا-می-ماند-tkm9z6ptcx0nفلانری اوکانُر گفته: "هر کس دوران کودکی را سپری کرده باشد مواد و مصالح کافی برای آنکه باقی عمرش را بنویسد دارد."جمله تامل‌برانگیزیه. از اون حرفاییه که آرامش میده. حس رهانویسی میده. میخواد بگه نگران کمبود سوژه نباشین. همینی که از کودکی یادتون میاد میتونید بنویسید.اوکانُر داره یه ترس رایج بین نونویس‌ها را هدف می‌گیره، اینکه "من تجربه خاصی ندارم و چی بنویسم؟، چطور صفحه سفید رو پر کنم؟ از چه موضوعی بنویسم؟" و خیلی چیزای که تازه‌نویس رو میترسونه.اوکانر به رسایی میگه همین که کودکی کردی، یعنی دنیایی از مواد خام در تو انبار شده.نگفته متن خاصی بنویس، میگه از آدما، ترسها، بوها و مزه‌ها، حیاط‌ خونه قدیمی، سکوتی که تو تنهایی داشتی، مشق‌نویسی‌هایی که معلم سخت‌گیری میکرد، اینا مصالحی هستن برای ساختن چیزای تازه.نکته ظریفش اینجاس که نمی‌گه «خاطره بنویس»، می‌گه «مواد و مصالحی که داری». داره تفاوت آجر و خونه رو مقایسه میکنه. یه خاطره کوچیک کودکی می‌تونه تبدیل کنی به داستانی که هیچ ربطی به اون دوران نداره، اما تو میتونی با کلمات جمله بسازی.بنظرم زیبایی حرفش در اینه که میگه کمبود نداری. فقط باید یاد بگیری به چیزای که عادی و پیش‌پاافتاده به نظر می‌رسن، طوری نگاه کنی که انگار اولین باره می‌بینی‌شون. و این یجور جادوی عجیب ادبیاته.وقتی از چخوف میخونم، میبینم هیچ اتفاق بزرگ و خاصی تو داستاناش نیس. یه سفر، یه شام، یه دلخوری کوچیک، یه مکالمه نیمه‌تمام. همینا رو طوری می‌نویسه که آدم حس می‌کنه داره زندگی خودشو می‌خونه. آلبرکامو هم توی بیگانه‌ش از دل روزمرگی و تکرار و بی‌معنایی، آینه‌ای برای پرسش‌های بزرگ می‌سازه.اونا خودشون نیستن، اما ما داریم با آن‌ها زندگی می‌کنیم. نویسنده‌ها میرن، اما چیزی که ساختن از جنس زمان نیس. هنوز یه آدم معمولی تو یه شهر کوچیک روسیه، تو قرن نوزدهم، داره با ما حرف می‌زنه، حسشو منتقل می‌کنه، لحظه‌های غم و شادیش، تنهایش، امید ناتمامش، خستگی و لحظه‌هاش رو میبینیم. هیچی عوض نشدن. و شاید درس نوشتن همین باشه. یعنی برای ماندگار شدن لازم نیس از چیزای خارق‌العاده بنویسی. فقط از چیزای معمولی طوری بنویسی که آدما احساس کنند دیده شدن. اوکانُر هم همینو میگه، نگران نباش، همون‌جا که هستی، همونی که هستی برای نوشتن کافیه.razienadimi.irm_60307073m_60307073Sun, 20 Sep 2026 00:32:19 +0330https://virgool.ir/@m_60307073/تصمیم-به-نوشتن-jkq8b9ihy7jjننوشتن هم زبانی برای خود داردامروز تصمیم دارم چیزی ننویسم. دفترم را باز می‌کنم تا مطمئن شوم هیچ جمله‌ای نمی‌نویسم. مدادم هم موافق است. چند دقیقه کنار دفترم نشستم. بعد مدادم بی‌اجازه یک «الف» نوشت. من پاکش کردم. یکی دیگر نوشت. باز پاکش کردم. سومی که نوشت؛ اجازه دادم راه خود را برود. دیدم شبیه پرنده‌ای شد که از قفس پریده. وانمود کردم چیزی ندیدم. اما پرنده روی حاشیه دفترم نشست، به کلماتی که خوابیده بودند نوک زد. کلمات بیدار شدند. خواستم دفترم را ببندم اما دیدم یکی از واژه‌ها بند کفشش را می‌بندد انگار قصد دویدن داشت. یکی دیگر از پنجره دفترم، بیرون را نگاه می‌کند. دیگری اصرار داشت جمله شود.گفتم: امروز قرار نیست چیزی بنویسم.گفتند: ما هم قرار نبود نوشته شویم.ادامه دادم: خیلی از اتفاق‌های مهم زندگی من قرار نبود رخ بدهد. خیلی از مسیرهای مهم زندگی من از قبل تعیین نشده بود.قرار نبود کتاب بخوانم، قرار نبود روزی دست به قلم شوم. تصمیمم این بود که آرایشگر موفقی بشوم. اما الان می‌بینم بیش از یک دهه است دارم می‌نویسم.انگار آدم همیشه با قرارهایش زندگی نمی‌کند. گاهی یک «الف» از دستش درمی‌رود بعد می‌شود یک جمله، بعد یک سطر، و بعد چندین صفحه. و بعد یک روز برمی‌گردد می‌بیند همان چند خطی که قرار نبود نوشته شود، سال‌هاست دارد خودش را می‌نویسد.https://www.razienadimi.ir/2432/fekr-kardan-be-neveshtan/m_60307073m_60307073Thu, 17 Sep 2026 16:16:29 +0330