https://virgool.ir/feed/@m_60299575fa2026-11-11 20:34:05https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_60299575https://virgool.ir/@m_60299575/دنیای-این-روزهای-من-هم-قد-گوشی-ام-شده-p2lwpnrkdutrدنیای این روزها،این روزها که نه، از همان یکسال پیش دنیا برای همه ما به کلی روی دیگرش را نشان داد. وقتی یک ویروس پایش را زندگی همه ی ما باز کرد همه ی ما با اعماق وجودمان فهمیدیم که چقدر چیزهایی که داشتیم زیبا بودند و ما قدر ندانستیم. درس و دانشگاه مدرسه ورزش ، از یک سال پیش همه ی این ها را خلاصه کردیم در چند سانتیمتر جا. گوشی های تک تک مان،دنیاهای جدیدی را شکل دادند.چه پارادوکس غم انگیزی که جهان چندین و چند کیلومتریه ما در جیب هایمان جا گرفت.نفس هایمان در زندان ماسک ها به بند کشیده شده اند .در خانه بمان،عزیزانت را ملاقات نکن، بیرون از خانه خطرناک است .دیدن عزیزانمان خلاصه شد به یک تماس تصویری که هر چه بیشتر ادم را مشتاق دیدن انها میکند. سفرهایمان جمع در یک مستطیل بزرگ خانگی شدند. ارامش دریا، سکوت جنگل را ،از تلوزیون خانه مان ببینیم و نهایت کاری که توانستیم بکنیم این بود که صدایش را بشنویم.سلامتی ها به خطر افتاد. علم و دانش به خطر افتاد،و انسان به یک حس خلاصه شد:«بینایی» چشمهایمان به گوشی هایمان بود تا بتوانیم روزهایمان را بگذرانیم دید و بازدید در گرو گوشی، ورزش در گرو گوشی ،.و برای خود من که هنگامی که این ویروس مهمان ناخوانده ی ما شد ترم دوم بودم،تنها چیزی که از دانشگاه عایدم کرد صدای استادها بود. گوشی به من اموخت که با همه قدرتش نمیتواند لذت کلاس حضوری،حضور هم کلاسی ها در کنار هم و زیبا تر از همه حضور استاد در یک متری ام را به من بچشاند .اما از حق که نگذریم برای بعضی ها این ویرووس یک فرصت خارق العاده بود . در این روزهای تنهایی که سرگرمی همه ی ما فضای مجازی است..تبلیغات هایشان را بیشتر کردند ،سایت های بیشتری راه اندازی کردند و خلاصه یک پول بزرگ به جیب زدند و شاید این چرخه همچنان ادامه داشته باشد.شاید اگر دنیا به این روز نمی افتاد من هیچ وقت قدر دانشگاه را نمیدانستم،قدر آن خستگی های بعد از 8 ساعت کلاس،قدر غذای دانشگاه.ای کاش گوشی ادم میتوانست کاملا فضای دانشگاه را برایم ملموس کند،با تمام ان درخت ها و دانشکده های کهنه و قدیمی،کتابخانه ی مرکزی و یا سالن تئاتر.ای کاش گوشی میتوانست کاری کند که زندگی های قبل کرونا یادمان نرود،اینکه چگونه دلمان برای هم تنگ میشد و طی یک ساعت به بهانه ی چایی و شربت دور هم جمع میشدیم. ای کاش گوشی میتوانست کاری کند که یادم نرود حس در اغوش کشیدن عزیزانم چگونه است.حس لمس کردن انها ،اینکه دستشان را بگیری یا در حالی که انقدر نزدیک به انها بنشینی و صدای نفس هایشان را بشنوی و به حرف هایشان گوش دهی...کرونا به ما قدرت تکنولوژی را یاد اورد شد..اینکه اگر همین گوشی نبود چقدر دور بودیم..روزهای خاکستری بدون اینکه کسی بداند دیگری در چه حال است. اما در عین حال به ما گفت که اچقدر انسان این موجودی که انقدر قدرت دارد میتواند ضعیف باشد و همه ی کارهایش و حتی نفس کشیدنش در بند 5 گرم است. سرگرمی شادی غم سلامتی تا حدی به یک گوشی خلاصه شده. نمیدانم دنیا از چه چیز عصبانی شده است، اما امیدوارم کینه ایی نباشد و روزهای خوب را ما برگرداند. به امید روزی که بتوانم باز هم رقص قطره های دریا را روی تالار پاهایم حس کنم...دیدار به روزهای خیلی خیلی زیبا#روایتگرباشصبا معجزاتیصبا معجزاتیFri, 25 Dec 2020 13:46:53 +0330