https://virgool.ir/feed/@m_60102714fa2026-11-11 15:56:18https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_60102714https://virgool.ir/@m_60102714/هدیه-آسمانی-kkdwocoycu8j🌸 هدیه آسمانیسال ۱۳۶۳ بود. پیکان سفیدِ همسرم، با زوزه‌ای آرام جاده‌ی مشهد به قم را می‌پیمود. آفتابِ نیمه‌زمستانی، از شیشه‌ی جلو بر صورتمان می‌تابید و عمه‌جان که کنارم نشسته بود، زیر لب دعا می‌خواند. همسرم، با لبخندِ همیشگی‌اش، گاهی نگاهم می‌کرد و می‌گفت:«انگار دلت تندتر از ماشین می‌دود، ناهید جان!»راه طولانی بود و دل‌هایمان پر از شوق زیارت. از ساعتی که حرکت کرده بودیم، سکوتی دلنشین در ماشین بود تا اینکه ناگهان همسرم پایش را روی ترمز فشرد. ماشین با تکانی ایستاد.کنار جاده، پسرکی نه‌ساله ایستاده بود. لباس‌هایش خاکی بود و چشم‌هایش سرخ، پر از اشک. همسرم پیاده شد و آرام به سمت او رفت. پرسید:«پسرم، اینجا چکار می‌کنی؟ تنهایی؟»پسرک لب‌هایش لرزید.«آقا... ناپدریم منو از خونه انداخت بیرون. گفت برو خودت کار کن، خرجتو دربیار. گفت اگه برگردی، مادرت رو هم بیرون می‌کنم. مادرم گریه می‌کرد، ولی نمی‌تونست چیزی بگه... منم اومدم بیرون. نمی‌دونستم کجا برم. فقط به امام رضا(ع) گفتم: من دیگه کسی رو ندارم... بخاطر خواهرت حضرت معصومه، یه کاری برام بکن... بعد راه افتادم... تا اینکه ماشین شما ایستاد.»صدای کودک، لرزان و پر از اندوه بود. چشمان همسرم پر از اشک شد. سر پسر را بوسید و گفت:«سوار شو پسرم... دیگه تنهایی تموم شد.»عمه‌جان که سال‌ها آرزوی فرزند داشت و دلش از درمان‌های بی‌ثمر شکسته بود، ناگهان دستانش را به آسمان بلند کرد و با صدایی که از گریه می‌لرزید گفت:«خدایا، این همون هدیه‌ی آسمونیه که ازت خواسته بودم... این پسر، هدیه‌ی توئه!»در طول مسیر، سکوت سنگینی در ماشین نشسته بود. فقط صدای آرام زیارت‌نامه‌ای که عمه‌جان زیر لب می‌خواند، شنیده می‌شد. وقتی به قم رسیدیم، مستقیم به حرم حضرت معصومه(س) رفتیم.پسرک، کنار ضریح ایستاده بود. دستان کوچکش را بالا گرفته بود و زمزمه می‌کرد:«خانم، مادرم رو هم نجات بده... نذار ناراحت باشه...»عمه‌جان در گوشه‌ای نشسته بود و بی‌اختیار اشک می‌ریخت. همسرم زیر لب گفت:«دیدی گفتی هدیه آسمانی؟ خدا حرفت رو شنید...»از آن روز، رضا در خانه‌مان ماند. خانه‌ای که سال‌ها در سکوت و حسرت بود، با خنده‌های او پر از زندگی شد. عمه‌جان هر روز نگاهش می‌کرد و می‌گفت:«پسرم، تو از آسمون اومدی... از دل دعاهایم.»سال‌ها گذشت. رضا بزرگ شد، درس خواند، مؤدب و مهربان شد. روزی که برای دانشگاه از خانه می‌رفت، کنار عمه‌جان نشست و گفت:«خاله‌جون، اگه اون روز شما نمی‌اومدید، شاید هیچ‌وقت مزه‌ی خونه رو نمی‌چشیدم...»عمه‌جان لبخند زد، اشک‌هایش را پاک کرد و گفت:«نه پسرم، اون روز تو بودی که ما رو از تنهایی نجات دادی... تو، هدیه‌ی آسمونی منی.»هدیه آسمانیسال ۱۳۶۳ بود. پیکان سفیدِ همسرم، با زوزه‌ای آرام جاده‌ی مشهد به قم را می‌پیمود. آفتابِ نیمه‌زمستانی، از شیشه‌ی جلو بر صورتمان می‌تابید و عمه‌جان که کنارم نشسته بود، زیر لب دعا می‌خواند. همسرم، با لبخندِ همیشگی‌اش، گاهی نگاهم می‌کرد و می‌گفت:«انگار دلت تندتر از ماشین می‌دود، ناهید جان!»راه طولانی بود و دل‌هایمان پر از شوق زیارت. از ساعتی که حرکت کرده بودیم، سکوتی دلنشین در ماشین بود تا اینکه ناگهان همسرم پایش را روی ترمز فشرد. ماشین با تکانی ایستاد.کنار جاده، پسرکی نه‌ساله ایستاده بود. لباس‌هایش خاکی بود و چشم‌هایش سرخ، پر از اشک. همسرم پیاده شد و آرام به سمت او رفت. پرسید:«پسرم، اینجا چکار می‌کنی؟ تنهایی؟»پسرک لب‌هایش لرزید.«آقا... ناپدریم منو از خونه انداخت بیرون. گفت برو خودت کار کن، خرجتو دربیار. گفت اگه برگردی، مادرت رو هم بیرون می‌کنم. مادرم گریه می‌کرد، ولی نمی‌تونست چیزی بگه... منم اومدم بیرون. نمی‌دونستم کجا برم. فقط به امام رضا(ع) گفتم: من دیگه کسی رو ندارم... بخاطر خواهرت حضرت معصومه، یه کاری برام بکن... بعد راه افتادم... تا اینکه ماشین شما ایستاد.»صدای کودک، لرزان و پر از اندوه بود. چشمان همسرم پر از اشک شد. سر پسر را بوسید و گفت:«سوار شو پسرم... دیگه تنهایی تموم شد.»عمه‌جان که سال‌ها آرزوی فرزند داشت و دلش از درمان‌های بی‌ثمر شکسته بود، ناگهان دستانش را به آسمان بلند کرد و با صدایی که از گریه می‌لرزید گفت:«خدایا، این همون هدیه‌ی آسمونیه که ازت خواسته بودم... این پسر، هدیه‌ی توئه!»در طول مسیر، سکوت سنگینی در ماشین نشسته بود. فقط صدای آرام زیارت‌نامه‌ای که عمه‌جان زیر لب می‌خواند، شنیده می‌شد. وقتی به قم رسیدیم، مستقیم به حرم حضرت معصومه(س) رفتیم.پسرک، کنار ضریح ایستاده بود. دستان کوچکش را بالا گرفته بود و زمزمه می‌کرد:«خانم، مادرم رو هم نجات بده... نذار ناراحت باشه...»عمه‌جان در گوشه‌ای نشسته بود و بی‌اختیار اشک می‌ریخت. همسرم زیر لب گفت:«دیدی گفتی هدیه آسمانی؟ خدا حرفت رو شنید...»از آن روز، رضا در خانه‌مان ماند. خانه‌ای که سال‌ها در سکوت و حسرت بود، با خنده‌های او پر از زندگی شد. عمه‌جان هر روز نگاهش می‌کرد و می‌گفت:«پسرم، تو از آسمون اومدی... از دل دعاهایم.»سال‌ها گذشت. رضا بزرگ شد، درس خواند، مؤدب و مهربان شد. روزی که برای دانشگاه از خانه می‌رفت، کنار عمه‌جان نشست و گفت:«خاله‌جون، اگه اون روز شما نمی‌اومدید، شاید هیچ‌وقت مزه‌ی خونه رو نمی‌چشیدم...»عمه‌جان لبخند زد، اشک‌هایش را پاک کرد و گفت:«نه پسرم، اون روز تو بودی که ما رو از تنهایی نجات دادی... تو، هدیه‌ی آسمونی منی.»---m_60102714m_60102714Mon, 03 Nov 2025 15:03:56 +0330