https://virgool.ir/feed/@m_60081763fa2026-11-11 01:42:42https://files.virgool.ir/upload/users/2736120/avatar/DpZYNP.jpghttps://virgool.ir/@m_60081763https://virgool.ir/@m_60081763/اگر-ننویسم-ktnmicupwjbtاو مدت‌ها بود که چیزی ننوشته بود،مدت ها بود که کاری به قاعده‌ی •اگر نویسی فراموش می‌کنی• هم نداشت.ترجیح می‌داد فراموش کند. ترجیح می‌داد روزهایش را فقط سپری کند،همانند کتاب های کتابخانه که نامرتبط چیده شده اند فقط برای اینکه جایی داشته باشند و فشارِ فرو ریختن را تحمل نکنند.لحظه ای فکر میکرد، راجع به هیچ چیز و همه چیز. لحظه بعد یاد حرف مادربزرگ می‌افتاد :«بی‌غیرتی ای سراغت آمده که از بختک هم بدتر است»ترجیح میداد چیزی حس نکند، چون اگر حس میکرد زندگی برایش جهنم میشد. مثل باز کردن درب کمدی پر از چیزهای قدیمی که دور انداختنش ناممکن اما نگاه کردن به آنها بی فایده بود. بی فایده و ناخوشایند.ایده‌های زیادی همچون سیاهی مکررِ هنگام کم‌خونی، از جلوی چشمش می‌گذشتند.گاهی آنها را می‌نوشت و گاهی بلند میشد، چشم هایش را میبست،باز میکرد و به راه رفتن ادامه میداد.آدمها و داستان زندگی آنها برایش جالب بودند، برای همین سعی می‌کرد آنها را یادبگیرد. اما سطحی و نه عمیق. عمیق ترسناک است،شاید چون مسئولیت ها و چراهای زیادی دارد.یکسری از آدمها را هم نداشت، شاید چون شرایط این را می‌طلبید.او،زمانی که تمرکز کردن برایش سخت و طاقت فرسا بود، به جای ریشه‌یابی در خاک روزهای ساکت برای کاشتن کمی دقت ، ترجیح داد خاک را گِل کند و سفال های نیمه شکسته بسازد و آنها را تماشا کند. فقط تماشا. شاید آبی که از میان ترک های آنها میریخت زندگی‌اش را روشن میکرد.او اما، هر بار که به آینه نگاه می‌کرد، به یاد می‌آورْد : مینویسد که زنده بماند، که نفس بکشد و گاه گاه بر غبارآلودگی های زندگی چیره شودفراموشی مدت هاست که بر او چیره شده و اهمیتی نداشت، اهمیتی نداشت اگر حداقل رد پایی بر جای می‌گذاشت، دیگر هیچ چیز اهمیتی نداشت..._میخوانم و مینویسم تا یکی شوم کنار دیگریِ قلم به دست و چشم به راهخانومِ باخانومِ باTue, 10 Nov 2026 11:34:46 +0330https://virgool.ir/@m_60081763/نمازهایی-که-قضا-کردم-xc3sfacksanjسلام خانوم، از نیمه شب گذشته و قول های هر روزم مثل بدیهی بودنِ گذشتن ساعت از ۱۲شب، از روی جویبارِ اقدام میگذرند. اسمش را بگذاریم سهل انگاری یا بیماری ADHD یا هردو، فرقی نمیکند. درمان همیشه در کوزه بوده و من،بیمار، گِرد جهان میگشتم. یا دست کم میخواستم این گونه باشد. که انگشت اشاره ام به دیگری گیر نکند. که باور کنم من، هم درد بوده است و هم می‌توانسته که درمان باشد.شاید مادر راست می‌گفت. شاید اگر قصه هایش را از راه فلسفه و منطق نگاه میکردم جواب می‌گرفتم. همین کار را هم کردم.مادر، راستش را بخواهی نمازهایی که قضاکردم مرا بیچاره نکرد، شاید عدم پایبندی به باوری که تظاهر میکردم دارم یا بیش از حد می‌ترسیدم که نداشته باشمش مرا به این روز انداخت. حالا با عقل جور در می آید. شاید وقتی می‌گفتی -کافر نشو- باید این گونه ترجمه میکردم که:«اگر چیزی را با عقل خود انتخاب کردی نصفه و نیمه رهایش نکن و تا آخر به آن پایبند باش». کسی گفت مذهب بر پایه ایمان است،و دیگری گفت اما ایمان صرفا بر پایه مذهب شکل نمی‌گیرد. و تامل کردم تا قدرت کلمات تاثیر خود را بر خودآگاهم بگذارند.شاید ایمان داشتن شاهکلید ادامه دادن است. ایمان به هرچیزی که از اولین لحظه استفاده از عقل خود آن را برای باور داشتن انتخاب کرده ای؛حالا خسته ام و می‌خواهم ایمان داشته باشم که چیزها ثابت نمی‌مانند و دنیا در حرکت است.که اگر چنین نبود فرسوده تر از این بودم که با شما سخن بگویم. ولی حالا میتوانم بگویم که دردها ریشه میدوانند و گل میدهند. روزها فرار میکنند و جای خود را به دیگری میدهند. نصیحت ها تمام و به حسرت تبدیل می‌شوند. کودکان بزرگ و دنیاها کوچک تر میشوند.و من بازهم پیش شما خواهم آمد تا از حرف نزدن غمباد نگیرم.ستایش انصاری (سین الف)خانومِ باخانومِ باWed, 30 Sep 2026 02:02:42 +0330https://virgool.ir/@m_60081763/دو-جفت-چشمِ-دوخته-شده-به-در-emafpyt10rgaبار دیگر سلام عرض میکنم خدمت ناز بانوی خودمحال شما خوب است؟ روالی بابا جان؟ چیزی که کمو کسر نداری؟ ماهم خوبیم، خوبِ خوب. ولی مگر دوری تو امان میدهد مارا؟ یا اشک داریم یا آه و ناله. از وقتی تو رفتی غذایمان شده یک تکه نانو قطره ای آب. دلو دماغ که هیچ مادرت دیگر دست و پای آن روز ها را هم ندارد که خورشتی بپزد، برنجی دم کند، شربتی محض رضای خدا دست آدم بدهد!انگار نه انگار شوهری هم در کار است که از قضا پدر بچه‌هایش هم میشود گفت بگی نگی ،هست!دلش را با گل و گیاه هایش زنده نگه داشته. من که سر در نمیاورم ولی از تو چه پنهان، یک سوسن دارد، جوری ازش مراقبت میکند انگار خود تو را آب و غذا می‌دهد.دیروز صبح زود بلند شده بود برود پی دانشکده شهر را بگیرد ببیند میشود بیایی پهلوی خودمان یا نههی میگویم زن، ول کن تمام شد، سال دیگر ور دل خودت است. سه سال آزگار میرویم یک لنگه پا آنجا می‌ایستیم. ندارند دیگر. این دیر خراب آباد ندارد آنچه را میخواهیم.به‌خدا آدرس و شکل‌و قیافه درو دیوار آموزش پرورش را بیشتر از خانه خودمان میدانم. نمی شود که یک شبه دانشکده زبان های خارجکی این جا دایر کنند آن هم فقط بخاطر ما!  - یک شبه؟ خودت هم میدانی علفی که آنجا سبز شده نتیجه ایستادن‌های ماست. اگر از همان روز اول کلیدش را میزدند الان کلیدش دستشان بود. ای که خیر نبینند. همینها بچه من را زا به راه کردند. ..دارددرس میخواند، نرفته اطراق کند که نیاید که...اسفند دود میکند، نمک میسوزاند، تخم مرغ می‌ترکاند. کم مانده همسایه ها بیایند مادرت فالشان را یکی یکی بگیرد و بگوید کدام چشم درآمده ای چشم شورش گیر کرده به در و دیوار خانه‌شان. روز نیست خانه را دود نکند به هوا که مبادا تورا نظر کنند.خلاصه که غمِ دوری ات آنقدر قلبمان را پُر کرده که دیگر جایی برای حضور این نزدیک‌تر ها درش نیست.عزیزکم، نوشتم که نشانی شویم بر کاغذی تا به دستت برسد و فراموش نکنی که این خانه از خاطرت دور نیست. مبادا از صدای خنده هایت در گوشم کم شود که دل به هولم می‌کنی و خِجِل! پس تو هم بنویس از خبر سلامت جسم و جانت و کمی هم شیطنت در لابه‌لای کلمه هایت بگذار که بفهمم همان نازنین عزیز خودمانی ..)یادگاری‌ای تخیلی از سه سال پیش برای روزهایی که نازنین دور بود. (سین الف)از طرف: یک دوجفت چشمِ دوخته شده به درخانومِ باخانومِ باSat, 26 Sep 2026 00:58:11 +0330https://virgool.ir/@m_60081763/همه-چیز-پاک-شد-v5s75ikvoju1خانومشما مقدس هستید.هرچیزی که مرا و افکارم را بپذیرد مقدس است. به یاد دارید؟من پیش شما از مادر گفتم و عشقی که تجربه نکرد و در نطفه خفه شد.از غوز هایم و طوفانی بودنِ هوا.از کارهایی که میخواستم در تابستان بعد از سال نو انجام دهم.از اینکه -او- همیشه در نقاشی هایش آب میکشید چون آب امید است و آدمهای نقاشی اش را بی امید رها نمی‌گذاشت.نوشتم که -او- باور داشت آدمهای در نقاشی هایش اگرچه ساکت اند اما حرف های زیادی برای گفتن دارند.از خود پیش شما یادگاری گذاشتم، عکسی در گوشه اتاق خوابِ خانه خانم مشهدی، وقتی که هنوز رخت خواب ها پشت به پنجره و شلوار خال خالی ام که پرستو دوخته بود به تن داشتم، تابلوی مس کوبی شده ام را از روی دیوار برنداشته بودم و کلافه، به گوشه ی اتاق خوابی که کوچکتر بود پناه برده بودم.حالم بد بود و نوشتم تا فراموش نکنم، من هنوز توانایی نفس کشیدن دارم، خورشید هنوز می‌تابد و خانه‌مان پشت بام دارد.نوشتم که میخواهم از اهالی ادبیات باشم و سلاحم قلم. که میخواستم بخوانم اما چیزی پیدا نکردم پس نوشتم تا یکی شوم در کنار بقیه و خودم را بخوانم.نوشتم مثل مترسکی هستم در بیشه زاری، که زنده است به لطف باد و به برکت باران، اما سخن نمی‌تواند بگوید.و نوشتم که با شما تعارف ندارم اما بازهم خیلی چیزها را نمیگویم.نوشتم، نوشتم، نوشتم تا پر شوم و بعد خالی. شاید که پخته شوم.و رفتید. همه چیز رفت، پاک شد و دیگر برنگشت، تراژدی غمگینی برای بی دست و پا بودنِ حواسِ پرتِ بی زبان ما. شاید تمام شد تا من، منِ دیگری شوم. و دوباره شروع کنم.خودم را و قلمم را. شاید، که میداند؟ستایش‌انصاری(سین‌الف)پ‌ن: تابستان امسال کانالی که دل نوشته هایم را درآن مینوشتم ناخودآگاه پاک شد و این گوشه ای از چیزهایی بود که آنجا نوشته شده بودندپ‌ن ۲: مخاطب من در اکثر نوشته هایم -خانومِ با- هست. ایشون همیشه پذیرای من بوده. ایشون به قولی خود من هستن. |برای‌شفاف‌سازی|خانومِ باخانومِ باFri, 25 Sep 2026 14:44:50 +0330https://virgool.ir/@m_60081763/قضیه-بزرگ-تر-از-این-حرفهاست-qreyahqtzcahنور گوشی کم است و چشمانم در تاریکی، در کاسه خستگی می سوزد. باید بخوابم اما اگر ننویسم فراموش میکنم. از یاد میبرم چه شد و آدمیزاد است دگر! تکرار را اشتباه می‌نامد و همان اشتباه را تکرار می‌کند. میدانید، قضیه خیلی بزرگ تر از این حرف‌هاست! خیلی بزرگ تر از حرف اینو اعتقاد آن و رفتار آن یکیست! درد ها شاید، یا شاید هم آن زخم های بی دردِ بی صدا یا گوی جادوی آینده که منتظر و نگرانش هستیم؛منِ قبل ها، منِ بعد ها. وقتی پای اینها وسط است دیگری یک سنار ابهت ندارد.ولی میدانید مشکل کجاست؟ اینکه منِ قبل و بعد جوری ساخته شده است تا یادبگیر که بگوید -ما- و این -دیگری-دخیل است در من، در او، در ما! دخیل است و گاهی دخالت میکند. گهگداری هم حال خوب کن است.اینها به یاد می مانند. اینها به انسان یاد می‌دهند.همین بعضی از اینها وقتی -خانواده- نام دارند،وقتی نسبتی نه‌چندان دور به‌هم داریم،نمیشود گفت این زمین من و این هم برای شما، همه یکجا ایستاده ایم و زمین بازی یکیست. گاهی فقط باهم، گاهی برای هم، و گاهی هم در مقابل هم بازی می‌کنیم...ستایش انصاری(سین‌الف)خانومِ باخانومِ باFri, 25 Sep 2026 01:28:56 +0330