https://virgool.ir/feed/@m_59881864fa2026-11-12 18:00:05https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_59881864https://virgool.ir/@m_59881864/سه-شنبه-ای-که-جنگ-آمد-jrqu7a7y337v۱۴۰۴/۳/۲۷روزی که صداها شکستند، آسمان شکافت، و من در سکوت خودم فرو ریختم.آن روز فهمیدم طلوع ماه، با آن‌که برای یک جهان رخ می‌دهد،می‌تواند برای مردمانش معناهایی متضاد داشته باشد:در جایی، همین ماه آرام آرام بر فراز شب می‌تابد؛ جایی که دو دل‌داده چشم در چشم ستاره‌ها می‌دوزند، دنبال طالع زندگی می‌گردند.در سوی دیگر، همان ماه تنها نظاره‌گر خواب جاودانه‌ی مردمانی‌ست که از ترس، سر بر بالشِ مرگ گذاشته‌اند.برای بعضی، آسمان تابلویی‌ست گران‌قیمت؛برای بعضی دیگر، قبرستانِ آرزوها.آنجا که امید نقشه‌ی آینده را می‌کشد،اینجا، بخت را موشک می‌نویسد.آن روز لحظه‌ای بود که زندگی را درک کردم:زندگی بازیچه‌ای‌ست با قوانین نابرابر.هیچ‌کس تاوان واقعی کارهایش را نمی‌دهد،و هر که ظلم می‌کند، خیال جهان دیگری را بهانه می‌کند.بهشتی برای خواب وجدان، نه حقیقت.عدالت؟چوبه‌ی خدا؟کارما؟نه…فقط واژه‌هایی برای تحمل. برای زنده‌ ماندن.تا روزی که بگویند:«مُرد… راحت شد.»ما جنگیدیم — با دستان خالی، آرزوهای در حال احتضار، و قلب‌هایی که فرصت عاشق شدن نداشتند.قرار بود تابستان‌مان پر از خنده باشد.قبل دانشگاه، بی‌دغدغه، پر از تفریح.اما تابستان ما را ترکاند؛جنگ، وسطِ خوشی‌مان آمد و گفت: «نه.»از آن روز به بعد، زندگی چیز دیگری شد.نه امید، نه آرزو… فقط فرسودگی جان و روح.من ۱۷ سالم است.دو ماه مانده تا ۱۸ ساله شوم.می‌خواستم ۱۸ را بترکانم —اگر پیش از آن، زندگی من را نترکاند.من در سرزمینی به نام ایران زندگی می‌کنم؛جایی که مردم شب‌ها فکر می‌کنند خوابند،اما ذهن‌هایشان در جنگ است،و روح‌هایشان آرام آرام می‌میرند.درد ما از جنس گلوله نیست؛از جنس فکرهایی‌ست که شبانه هجوم می‌آورند:اگر موشک بیاید و من در حمام باشم چه؟اگر برهنه باشم؟اگر جسدم را بی‌حجاب از زیر آوار بیرون بکشند؟آیا با من مهربان خواهند بود؟آیا نگاه خواهند کرد یا قضاوت؟اما با این حال،هنوز هم رو به پنجره می‌خوابم.چون خستگی، از ترس سنگین‌تر است.زندگی آن‌قدرها هم ارزش ندارد —این آرزوها هستند که بدن را سر پا نگه می‌دارند،نه خود زندگی.و چیزی که از همه تلخ‌تر است:حتی آن‌هایی که به خدا باور نداشتند،در این روزها، تنها چاره را در همان خدا دیدند.وقتی هیچ‌کس نمی‌تواند نجاتت دهد،آسمان را نگاه می‌کنی —نه از ایمان،بلکه از بی‌کسی.# مانند ماهمانند ماه 🌒مانند ماه 🌒Sun, 13 Jul 2025 03:35:19 +0330