https://virgool.ir/feed/@m_59877113داستان های کوتاه از یک نویسنده ی جوان..fa2026-11-11 23:31:39https://files.virgool.ir/upload/users/2841287/avatar/BNoz6n.jpghttps://virgool.ir/@m_59877113https://virgool.ir/@m_59877113/انتقام-l6flqzpclqugنفس عمیقی کشید و از جایش بلند شد. سرمای عجیبی همه‌جا را گرفته بود؛ سرمایی که انگار از درون او سرریز می‌شد، مانند قلبی که سال‌ها منتظر فروپاشی بود. درختان برهنه و خشکیده، با شاخه‌هایی که به آسمان چنگ انداخته بودند، زیر آسمانی سرخ‌رنگ ایستاده بودند. شب در سکوت سنگین و شومی فرو رفته بود، سکوتی که انگار فریادی خاموش از اعماق زمین را به گوش می‌رساند.به ساعت شکسته روی مچش نگاه کرد؛ لکه‌های قرمز مانند رد خون روی شیشه ترک‌خورده آن خودنمایی می‌کرد. ترک شیشه مانند زخمی کهنه از قلب او عبور کرده بود، زخمی که هرگز التیام نیافت. او به ساعت زل زده بود، گویی با خیره شدن به آن می‌توانست زمان را از حرکت بازدارد. از روزی که این ساعت را در دست گرفته بود، حتی لحظه‌ای آن را کنار نگذاشته بود؛ هر ثانیه‌ای که می‌گذشت، مانند ضربه‌ای به خاطرات دردناکش بود.پاکت سیگارش را از جیب پالتو بیرون کشید. حس می‌کرد تنها راه فرار از این خفقان، دود کردن آن سیگار آخر است. بغض سنگینی گلویش را می‌فشرد، بغضی که نه‌تنها گلویش، بلکه تمام وجودش را تحت فشار گذاشته بود. هر نفس برایش سخت و شکنجه‌آور بود، انگار هوایی که می‌طلبید دیگر در این دنیا وجود نداشت.سیگار را لای لب‌هایش گذاشت و به زحمت کبریتی کشید. شعله کوچک و ضعیفی روشن شد که برای لحظه‌ای تاریکی اطرافش را شکافت. با اولین پک، هوای سرد مثل تیزی‌های جنگی به ریه‌هایش نفوذ کرد؛ هر پک یادآور تلخی‌ها و سوزش گذشته‌ها بود. دود را عمداً در سینه‌اش حبس کرد؛ انگار می‌خواست خودش را در دودی غلیظ دفن کند، دودی که شاید بتواند همه چیز را محو کند، دردها و خاطراتش را در تاریکی فرو ببرد.با هر لحظه‌ای که نفس را نگه می‌داشت، حس می‌کرد بخشی از او در حال سوختن و نابودی است. چشمانش به‌دنبال نور و راه فرار می‌گشتند، اما تنها چیزی که می‌دید، تاریکی و خلأ بود. با دندان‌های فشرده، خشونتی را در درون خود حس کرد که صدای فشارشان مانند شکستن استخوان‌های قدیمی در فضا پیچید.بالاخره دود را بیرون داد. دود در هوا محو شد، مانند رویاهایی که هرگز به حقیقت نپیوستند. سرفه‌ای خشک کرد، اما حتی این هم نتوانست از سنگینی دردش بکاهد. حس می‌کرد چیزی در درونش مرده است، چیزی که دیگر هرگز برنمی‌گردد.با قدم‌هایی بی‌هدف راه افتاد. گام‌هایش انگار روی زمینی سنگین می‌کشیدند، زمینی که او را به عمق تاریکی فرو می‌برد. ذهنش از او می‌خواست که لبخند بزند، اما قلبش، پر از تاریکی و یأس، تنها یک سیاهی محض بود. هر گام، او را بیشتر به اعماق می‌برد، به جایی که دیگر چیزی برای لبخند زدن باقی نمانده بود.رعد و برقی زد و باران شروع به باریدن کرد. به کف دستانش نگاه کرد؛ لکه‌های خشک‌شده خون، زیر باران آرام‌آرام شسته می‌شدند. از ماشین بطری کوچکی را بیرون آورد و روی بدن بی‌جان مرد ریخت؛ بوی تند بنزین فضا را پر کرد و او را به گذشته‌های دور پرتاب کرد. مردی که سال‌ها از او نفرت داشت، حالا بی‌جان بر زمین افتاده بود. لحظه‌ای که به ظاهر، اوج پیروزی بود، در باطن چیزی جز پوچی و خلأ نبود.کبریت را کشید، اما باران نمی‌گذاشت شعله دوام بیاورد. هر بار که کبریت روشن می‌شد، بلافاصله خاموش می‌گشت، انگار حتی آسمان هم نمی‌خواست که این پایان نوشته شود. فندک را از جیب مرد درآورد. شعله‌ای کوچک اما قوی، آتش را شعله‌ور کرد. به آتش زل زد، به شعله‌هایی که جسم و روحش را به یک‌باره می‌سوزاندند.تمام شب کنار آتش ماند و به شعله‌های خاموش‌شده خیره شد، باران هم خشمناک می‌بارید و آتش به‌آهستگی فروکش می‌کرد. در نهایت، صبحی بدون امید و اثری از گذشته فرا رسید. چیزی از مرد، از جنگل، و از خاطراتش باقی نمانده بود. او تنها مانده بود، با قلبی که دیگر نمی‌تپید و با روحی که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت...محمدحسین انصاری پورمحمدحسین انصاری پورSat, 16 Nov 2024 00:23:52 +0330https://virgool.ir/@m_59877113/خانه-ی-ما-oowptg5hlglgوارد خانه شدم ک پدرم صدا زد اومدی... منتظرت بودم.. بدنم درد میکنه.. بیا یکم روش راه برو..! فقط یواش راه برو! رو پام ن فقط رو کمرم! مادرم از تو آشپزخونه صدا زد :محسن.. پسرم.. کارت ک تموم شد بیا کمک کن سفره رو بکشیم صدای استخونای بابامو زیر پام می‌شنیدم هر روز داشت ضعیف تر و پیر تر میشد از وقتی خونمون رو واسه بدهی فروختیم و اومدیم تو این خونه مستاجری انگار تو یه سال بیست سال رفته بود رو عمرش..! با صدایی ک ب زور بالا میومد گفت خوبه پسرم برو ب مادرت کمک کن شام رو بیارید مردیم گشنگی..! آشپزخونه اینقد کوچیک بود ک اگ دو نفر باهم میرفتن داخل تو دستو پای هم گیر میکردن و دیگ نمیشد جنبید..! جلو اپن وایسادم.. سفره و قابلمه رو گرفتم نمک پاشم گیر دادم لای انگشتام که یباره دیگ برنگردم مادر هم با ی پارچ آب و سه تا کاسه پشت سرم اومدشام آبگوشت بود مادر در قابلمه را باز کرد و برای هرکدام یه مقدار ریخت اما هیچ اثری از گوشت نبود فقط آب و گوجه هایی ک ب اون کمی رنگ قرمز بخشیده بود و پیازهایی ک روی آب وایساده بودند.. مطمعنا پدر با این غذاها وزن بیشتری از دست خواهد داد.. ساعت تقریبا نه را نشان می‌داد و پدر تلویزیون را روشن کرد و مستقیم رفت شبکه خبر.. هرچه نانش را درون کاسه می‌زد رنگ نان تغییری نمی‌کرد مثل اینکه نان را زیر شیر آب گرفته باشدنفهمیدم تعجب پدر از ثابت بودن شکل و رنگ نان بود یا از خبرهای مهمه در حال پخش..!! روی یکی از طبقه های میز تلویزیون قبض برقی به چشم می‌خورد ک حدودا دوماه است آنجا خاک می‌خورد بدون آنکه پرداخت شده باشد.. مادر لامپ های اضافی را خاموش می‌کند و همه وسایل برقی ب جز یخچال را از پریز می‌کشد و غر زنان ب پدر می‌گوید اینقدر تلویزیون نگاه نکن بخاطر همینه که پول برق زیاد میاد.. پدر نگاهی کرد و در جواب فقط گفت پس این چایی چیشد...؟ مادر فلاکس و استکان رو جلو او گذاشت و با یک لیوان آب و کیسه ی داروهایش ب سمت رختخواب رفت تا صبح زود بیدار شود چون اون خیاط بود و باید از صبح پشت چرخ مینشست تا لباس مشتری هایش را به موقع آماده کند...! پدر مشغول تکان دادن فلاکس بود بقول خودش اینجوری چای زودتر رنگ می آمد..روی تشکم ولو شدم و پتو را تا زیر چانه ام بالا کشیدم بخاری رو شعله ی زیادش میسوخت و از عصبانیت حسابی قرمز شده بود سردی هوا به گونه ای بود ک انگار کسی ب اون جمله ی دوستت دارم گفته است.. مادر بخاطر اینکه پول قبض کمتری بیاید آن را کم کرد یک پتوی دیگ روی من انداخت و به رختخوابش بازگشت... پدر بعد از چایی دوم سیگارش را روشن کرد و پک سنگینی ب آن زد و سعی کرد همه دودش را ببلعدمن ب سقف خیره بودم و ب این فکر میکردم ک اگر سقف مانع نبود می‌توانستم مشغول دیدن آسمان شوم.. و با متصل کردن ستاره ها ب یکدیگر یک زندگی زیبا پر از خنده های مادر و جوانی پدرم را تصورم کنم.. محمدحسین انصاری پورمحمدحسین انصاری پورFri, 25 Aug 2023 03:02:54 +0330