<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های echo</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_59635104</link><description>۱/۱</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:33:26</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4894301/avatar/fqy5Og.jpg</url><title>echo</title><link>https://virgool.ir/@m_59635104</link></image><item><title>چند لحظه ادا آدم بزرگا در نیار</title><link>https://virgool.ir/@m_59635104/چندی-لحظه-ادا-آدم-بزرگا-در-نیار-aaswu7oxz6ck</link><description>چندی پیش به اتفاق دوستان رفتیم پارک...😄دوستان رفتن سراغ تاب‌بازی و غرق در لذت از دنیا شدن؛ بی‌هیچ دغدغه‌ای!منم مشغول عکاسی بودم که صدام زدن:«هییی! بیا تاب‌بازی!»گفتم: «نه مرسی، شما راحت باشین!»گفتن: «هی! الکی ادای آدم‌بزرگا رو درنیار، بیا دیگه!»خلاصه که وسوسه شدم و منم رفتم تاب‌بازی ..برای منی که کل زندگی‌م کاره، این دیگه یه آیتم جدید محسوب می‌شد! 😄😂گرم صحبت بودیم که پسر بچه‌ی همسایه یهو کنارمون ظاهر شد. یادمه قبلاً یه دست با هم فوتبال بازی کرده بودیم و یه جورایی رفاقت نسبی داشتیم! 😂پلن بعدی دوستان، چرخ‌وفلک زمینی بود...پسر بچه‌ی همسایه گفت:«بشینید، من هلتون بدم؛ فقط سرتون گیج نره!» 😂😂😂من کلاً با بچه‌ها خوبم، ولی خب...بچه‌های پرشیطنت، به‌خصوص پسربچه‌ها که آدمو دیوونه می‌کنن، بحثشون جداست😈😂گاهی آدم دلش می‌خواد یکی دو تا بزنه پسِ کله‌شون.....بنظرم ایده ادا آدم بزرگا در نیاوردن هم جالب بودما که همیشه درگیر کار و مسئولیت و هزار تا فکر و خیالیم، بد نیست گاهی هم ادای آدم‌بزرگا رو درنیاریم😃🌱</description><category>echo</category><author>echo</author><pubDate>Thu, 29 Oct 2026 16:15:31 +0330</pubDate></item><item><title>مردی که درخت میکاشت</title><link>https://virgool.ir/@m_59635104/مردی-که-درخت-میکاشت-lajezxnzadgf</link><description>🌱 مردی که درخت می‌کاشتیه مردی بود که توی یه سرزمین خشک و بی‌آب‌وعلف زندگی می‌کرد؛ جایی که تا چشم کار می‌کرد، زمین بود و سنگ و سکوت...نه خبری از جنگل بود، نه صدای پرنده‌ای و نه سایه‌ای که بشه زیرش نشست و نفسی تازه کرد.انگار زندگی کلاً قید اون سرزمین رو زده بود! 😅اما بین تمام این خشکی‌ها، یه مرد بود که کار عجیبی می‌کرد.هر روز می‌رفت بیرون، یه مشت دونه با خودش می‌برد و شروع می‌کرد به کاشتن.یکی‌یکی دونه‌ها رو توی خاک می‌ذاشت و برمی‌گشت.نه کسی تشویقش می‌کرد، نه کسی براش دست می‌زد، نه حتی معلوم بود این دونه‌ها اصلاً قراره سبز بشن یا نه!ولی مرد کار خودش رو می‌کرد.روزها گذشتن...ماه‌ها گذشتن...سال‌ها گذشتن...و مرد همچنان درخت می‌کاشت.حالا فکر کن یکی از اون روزها یه نفر ازش می‌پرسید:«مرد حسابی! تو که نه قراره فردا نتیجه‌ش رو ببینی، نه معلومه اصلاً این دونه‌ها جون می‌گیرن یا نه، پس چرا انقدر وقت و انرژی می‌ذاری؟!»و شاید مرد فقط لبخند می‌زد و دوباره دونه‌ای توی خاک می‌کاشت.چون قرار نبود هر دونه‌ای که می‌کاره، همون روز تبدیل به درخت بشه.بعضی دونه‌ها سبز نشدن.بعضی‌ها از بین رفتن.اما اون دست از کاشتن برنداشت.تا اینکه کم‌کم، یه اتفاق قشنگ افتاد.دونه‌ها جوانه زدن.جوانه‌ها بزرگ شدن.درخت‌ها قد کشیدن.و اون سرزمین خشک، آروم‌آروم شروع کرد به تغییر کردن.جایی که قبلاً فقط سکوت بود، پر شد از صدای پرنده‌ها.جایی که خبری از سایه نبود، حالا می‌شد زیر درخت‌ها نشست.زمین کم‌کم جون گرفت و زندگی دوباره به اون سرزمین برگشت.و همه‌ی این‌ها از کارهای کوچیکی شروع شده بود که یه مرد، روزبه‌روز و بی‌سروصدا انجام داده بود.حالا می‌دونی قشنگ‌ترین قسمت ماجرا چیه؟اینکه مرد برای تغییر دادن تمام اون سرزمین، منتظر یه اتفاق بزرگ نموند.فقط هر روز، سهم خودش رو انجام داد.یه دونه کاشت.فردا یکی دیگه.و روز بعد، باز هم یکی دیگه...🌱 شاید زندگی هم همین باشه؛اینکه هر روز، حتی وقتی هنوز خبری از نتیجه نیست، یه قدم کوچیک برای ساختن چیزی که می‌خوای برداری.بالاخره یه روزی برمی‌گردی و می‌بینی تمام اون قدم‌های کوچیک، تو رو به جایی رسوندن که یه روز فقط رؤیاش رو داشتی...بازنویسی آزاد از داستان «مردی که درخت می‌کاشت»✍🏻 نویسنده: ژان ژیونو (Jean Giono)</description><category>echo</category><author>echo</author><pubDate>Mon, 19 Oct 2026 16:38:29 +0330</pubDate></item><item><title>صدای ابرها؟</title><link>https://virgool.ir/@m_59635104/صدای-ابرها-qix2rmfowir8</link><description>همینقد سرد می‌خواستم با باد هم‌صدا بشم؛همون‌قدر آزاد و رها…دوست داشتم صداشو بشنوم....یا شاید مثل ابرهابر پهنای آسمون،بدون مقصد مشخصو هر جا که خسته شدن،آروم میبارنعهابرا هم صدا دارن ؟یا شاید هم نه…مثل درخت‌ها..که زمستون و برف، مهمون شاخه‌هاشون می‌شن،بدون اینکه از اومدنشون آزرده‌خاطر بشن...صبورانهبا باد می‌رقصن،پاییز رو هم به جون می‌خرن،برگ‌هاشون رو به دست رفتن می‌سپارنو با این حال،ریشه‌هاشون رو عمیق‌تر می‌کننو استوار به مسیرشون ادامه می‌دن.دقیقا نمیدونم 🌳🙃</description><category>echo</category><author>echo</author><pubDate>Mon, 12 Oct 2026 23:55:23 +0330</pubDate></item><item><title>کابوی</title><link>https://virgool.ir/@m_59635104/کابوی-mma27dcck0wk</link><description>این روزا زندگی یه جوری شده که احساس می‌کنماز یه جایی به بعد دیگه وارد ژانر وسترن شدم. 😂یه کابوی رو تصور کنیدوسط یه بیابون خشک و بی‌انتها...هوا گرمه، باد می‌وزه،مارمولک‌ها متعجب و تماشاچی. 🦎کابویه آروم راه می‌ره...نه می‌دونه کجا می‌ره،نه می‌دونه چرا می‌ره،فقط با یه نگاه عمیق به افق خیره شده...یه‌دفعه از دوریه نفر دیگه ظاهر می‌شه...کلاه مشکی.چهره‌ی جدی.قدم‌های آهسته.کابوی اول وایمیسته.کابوی دوم وایمیسته.سکوت...باد...بوته‌ی خار که باد این‌ور و اون‌ور می‌برتش...من خطاب به خودم:«لطفاً فقط یه آدم معمولی باش...» 😐ولی نه...طرف دست می‌بره سمت تفنگش... 😐من:«عه؟! جدی؟!»تفنگو درمیاره...نشونه می‌گیره...منم همون‌طور که دارم به مرگ احتمالی خودم نگاه می‌کنم،با خودم می‌گم:«خب...ظاهراً اینم یکی از اون موقعیت‌هاییه کهباید ببینیم چطور می‌شهاز این صحنه چه درسی بهمون می‌ده، زندگی...» 😂موسیقی شروع می‌شه...دررررراااااااااا...رااااااا رااااااا...رااااااااا راااااااا... 🎵دست منم آروم می‌ره سمت اسلحه...ولی یه لحظه مکث می‌کنم...می‌گم:«صبر کن ببینم...من اصلاً اسلحه ندارم!» 😀کابوی روبه‌رو: 😐من: 😐بیابون: 🌵باد: 🍃موسیقی: 🎵و زندگی...سرخوشانه ادامه داره. 🪾🍃☀️</description><category>echo</category><author>echo</author><pubDate>Mon, 21 Sep 2026 00:17:32 +0330</pubDate></item><item><title>انگیزه؟</title><link>https://virgool.ir/@m_59635104/انگیزه-wt802g4uji03</link><description>این روزها بیشتر به این فکر می‌کنم که چقدر تداوم، مهم‌تر از انگیزه‌ایه که مدام بالا و پایین می‌شه.گاهی شوق داریم و با انرژی شروع می‌کنیم؛و در ادامه بنا به شرایط ممکنه  نه خبری از شوق باشه، نه حتی حوصله‌ای برای ادامه دادن.اما شاید قرار نیست همیشه با انگیزه باشیم.گاهی فقط باید بدونی چرا داری ادامه می‌دی،بدونی قدم بعدی کجاستو کم‌کم، در طول مسیر، بفهمی به کجا می‌خوای برسی.من فکر می‌کنم داشتن یک جهت،از داشتن یک حالِ خوبِ همیشگی مهم‌تره.چون مسیر همیشه طبق چیزی که از اول تصور کردیم پیش نمی‌ره؛گاهی وسط راه چیزهایی درباره خودمون می‌فهمیم که قبلاً نمی‌دیدیم.و شاید همین‌جا باشه کهخواستن، فکر کردن و ادامه دادنمعنای واقعی خودشون رو پیدا می‌کنن.نه برای رسیدنِ سریع،فقط برای اینکه از مسیر خودمون جا نمونیم. 🌱</description><category>echo</category><author>echo</author><pubDate>Wed, 09 Sep 2026 18:07:14 +0330</pubDate></item><item><title>کلمات و سکوت</title><link>https://virgool.ir/@m_59635104/کلمات-و-سکوت-zjywcwb6czps</link><description>شب،آرام روی شانه‌های شاخه‌ها نشسته بودو ماهاز دوربه همه‌چیز نگاه می‌کرد.باد می‌آمدو شکوفه‌هابی‌هیچ هیاهوییباز می‌شدند؛ستاره‌هایکی‌یکی روشن بودندو تاریکیدیگر شبیه تاریکی نبود.شاید زیباییِ بعضی شب‌هاهمین باشد؛کمی نور،کمی سکوت،و شکوفه‌ایکه بی‌صدابا خنکای نسیم می‌رقصد...و من،میان این همه آرامشِ بی‌دلیل،برای نوری کهدر دلِ شب ماند،چیزی نگفتم...فقط گذاشتمبادآرام از میانِ شاخه‌ها بگذرد،شکوفه‌هاکمی بیشتر برقصند،و ماههمان‌طور دور،تماشای این شب راادامه دهد...</description><category>echo</category><author>echo</author><pubDate>Tue, 08 Sep 2026 20:47:01 +0330</pubDate></item></channel></rss>