https://virgool.ir/feed/@m_59467449به افتخار نوشتنfa2026-11-12 02:48:19https://files.virgool.ir/upload/users/581144/avatar/defDc7.jpeghttps://virgool.ir/@m_59467449https://virgool.ir/@m_59467449/رویای-شبانه-srnhk9aepna2مثلا پولش را داشتم و یک جای خوب حدود ۳۰ تا ۵۰ متری اجاره میکردم یا بهتر از آن میخریدم. قفسه های فراوان داشت و وسطش هم دو سه تا میز با صندلی اطرافش. یک جای مخصوص هم خودم داشتم که پشتش بنشینم و لپتاپ بگذارم و دفتر و دستک و ابزارهای کارم. مدادی، مقوایی، کاغذی، آبرنگی... یک گوشه دور و بر خودم یکی از این چای سازهای جدید هم داشتم که چای رویش دم میکشد.با فنجان و نعلبکی های قشنگ و کمی شیرینی جات برای کنار چای تازه. یک یخچال کوچک که تویش آب معدنی به قدر مکفی و کمی میوه بود... همه ی کتابهایم... همه ی آن هایی که اینجا در کتابخانه هستند و همه ی آنهایی که مظلومانه در انبار کارتن خواب شده اند در قفسه ها مرتب و منظم میچیدم. یک سری کتاب های بچه را هم میبردم و یک طبقه اختصاص میدادم به کتاب کودک.هر روز میرفتم مینشستم پشت میز. بچه هم میتوانست بیاید. مشغول نوشتن یا طرح زدن میشدم. کارم را همانجا انجام میدادم. وسط هایش آدم ها می آمدند. میپرسیدند کتاب میفروشید؟من هم میگفتم نه... کتاب امانت میدهیم. بفرمایید داخل...می آمدند و می‌نشستند و میگفتند یک رمان خوب کم حجم میخواهم... من هم شروع میکردم به گشتن و پیشنهاد دادن. کتاب ها را برمی‌داشتند و تا می‌نشستند نگاهی بیندازند من چای می آوردم برایشان. یکی را انتخاب میکردند و من در سیستم اسم و مشخصاتشان را ثبت میکردم و میرفتند... پول هم می‌دادند لابد.بعضی ها هم که از قبل مشتری بودند می آمدند و بیشتر میماندند. گپ میزدیم. درباره همه چیز. به خصوص قصه ها و کتاب ها. حتی میتوانستم شاگرد داشته باشم. دو تا نوجوان عاشق نقاشی... سه تا آدم بزرگ که طراحی باید یاد بگیرند... و روزگار می‌گذراندم...این ها رویاهای من برای پیکتاب است. عشقی که دو سال است آغاز شده. باهم حسابی دوست پیدا کردیم و تجربه کردیم. الان در خواب زمستانی ست اما مطمئنم دفعه ی بعد قوی تر پرواز می‌کند. عطیه اکبریعطیه اکبریWed, 21 Apr 2021 02:11:09 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/آشوب-vzgwpffsoz0fنمیدانم چندمین بار است که امشب قصد کرده ام بخوابم و اینترنت گوشی را قطع کرده ام اما نشده و دوباره گوشی به دست شده ام.همسر ظاهرا کرونایی شده... استرس سه روز است زیر پوستم حرکت میکند و جولان میدهد. خودم یکی دو علامتی دارم. بچه هم در خانه است و نمیتوانم جای دیگری بفرستمش. همسر چهارشنبه تولدش است و من مدام نگران جانش هستم. امشب ناگهان با حالتی عجیب وارد اتاق که من و بچه در آن میخوابیم شد و متوجه شدم لرز کرده. لرزان فقط به دنبال یک پتوی اضافه میگشت. زیر سه پتو صدای به هم خوردن دندانش می‌آمد. نمیدانستم با آدمی که لرز کرده باید چکار کرد.پیام دادم به یک پزشک آنلاین. جوابم را هنوز نداده... صدایی دیگر نمیشنوم و احتمالا با پتوی اضافه لرزش برطرف شده و توانسته بخوابد.من سرم درد مبهمی دارد و انگار داخل مجراهای تنفسیم هم چیزهای سنگین ریخته اند. بچه کنارم خواب است. هوا هم گرم و هم سرد است. نمیتوانم با وجود خستگی بخوابم. از این وضعیت ناراحت، خشمگین و مضطربم. اگر کارش به بیمارستان بکشد چه؟ اگر من مبتلا شوم چه؟ اگر بچه مبتلا شود چه؟ اگر به بقیه خانواده منتقل کرده باشیم چه و ....دوباره تئوری قدیمی "سر ناسازگار فلک و طبیعت" به ذهنم میرسد هرچند احمقانه و بچگانه. که تا می‌آیم سر و سامانی به کار و زندگی م بدهم بیماری می آید. در سه ماه گذشته دومین بیماری جدی خانوادگی ست. و من خسته ام. عطیه اکبریعطیه اکبریMon, 19 Apr 2021 04:25:02 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/دروغ-چه-چیزی-نیست-lpsiq1twyb23به من گفت دروغگو هستم.فارغ از اینکه وقتی کسی آدم را دروغگو بنامد، به آدم برمیخورد، به خاطر این بیشتر دل گرفته شدم که تعریفش از دروغ هیچ ربطی به دروغ نداشت.او دروغ را معادل تردید و تغییر گرفت. وقتی تصمیمی حساسیت بالا دارد از نظر من طبیعی ست که مدت زمان زیادی در تردید به سر ببری. مدتی این راه، و مدتی آن راه را مناسب بدانی. اگر این تردید را برای کسی بازگو کنی، آیا با هربار فکر کردن به راهی متفاوت و بیان آن، دروغ گفته ای؟ یا این صرفا نشانه تردید تو و بررسی راه های موجود است؟و تغییر... طبیعی ست که آدم امروز به آنچه ۷ سال پیش گفته است معتقد نباشد. در طول زندگی تجربیات مختلف، آگاهی، تغییر شرایط و هزار چیز دیگر آدم را متفاوت میکند. غمگین می‌شوم وقتی تغییر معادل مفاهیم منفیی چون دم دمی مزاج بودن، دروغ و ... تلقی می‌شود. خصوصا تغییری که با آگاهی و تلاش اتفاق افتاده باشد. نمیدانم... از نظر من افتخاری در طی کردن راه کلیشه ای دیکته شده از جامعه، آن هم همان بخش جامعه که ما با آن سر و کار بیشتر داریم، نه یک کلیت بزرگتر، نیست. در حفظ و حراست از هر آنچه ۱۰ سال پیش می اندیشیدیم هم افتخاری نیست. عطیه اکبریعطیه اکبریTue, 13 Apr 2021 02:33:10 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/من-کارم-معجزه-نیست-bgzn6d4ocm6z عاشق این هستم که کار کنم. اما همزمان از کار کردن میترسم. مدتی ست روی این قضیه‌ی کار دارم کار میکنم. اینکه چرا هیچ کاری انجام ندادن برایم اینقدر امن شده. دلیلش چیست. چه حسی دارم و ...همزمان انتظار اینکه هرچه زودتر سختکوشی ام رو بیاید و زمام امور را دست بگیرد شاید اضطرابم را بیشتر می‌کند و کار را سخت تر. دیروز کمی بار کار را با حرف زدن درباره ش سبک کردم. تاثیرش را دیروز و امروز دیدم و انگار دارم آرام آرام مشغول میشوم. با این حال مدام عذاب وجدان کارهای دیگر انجام نشده، مثل خانه زندگی و به خصوص بچه از گوشه کنار ها سرک میکشد. گرچه بچه از زندگی خودش راضیست. امروز او را هم به گردش بردم. یکی دو تجربه جالب هرچند کوتاه در خانه داشتیم و در کل با هم خوب گذراندیم. حتی شب هم قرار است به روستا برویم. نمیدانم انتظار چه معجزه ای از خودم دارم. شاید اگر روزی واقعا باور کنم کسب و کارم معجزه کردن نیست و متواضعانه بپذیرم که انسانی ناتوان و ناقص همچون سایرین هستم، حال بهتری داشته باشم. عطیه اکبریعطیه اکبریSun, 04 Apr 2021 16:36:08 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/توقف-بیجا-مانع-طی-مسیر-است-ttcwdaa1p4jiخودم را یک جورهایی ملزم کرده ام حداقل یک شب در میان اینجا بنویسم. بهرحال از گشت زدن بی هدف در اینستاگرام بهتر است. گرچه اخیرا ایمان آورده ام که پیگیری محتوای مفید و حیطه های مورد علاقه هم در بستری مانند اینستاگرام که در آن هر مطلبی معمولا به شکل کوتاه و بریده بریده ارائه میشود حدی دارد. یعنی شبیه قرار دادن مغز در معرض یک طوفان است. حالا همین الزامی که میگویم برای خودم ایجاد کرده ام به نوشتن؛ امثال ما که ۲۴ ساعته مشغول حرف زدن با خودمانیم، حسابا نباید مشکلی با چند خط نوشتن داشته باشیم. اما این صفحه را که باز میکنم حس میکنم زندگیم پر از خالیست و هیچ برای ارائه ندارم!اما خب، حاضرم مهمل ببافم فعلا، اما ادامه بدهم. احتمالا پایین آوردن استاندارد ها در اول کار جواب می‌دهد. عطیه اکبریعطیه اکبریSat, 03 Apr 2021 00:58:04 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/لاک-همیشه-جای-خوبی-نیست-mpwpt8durqmyامروز یک مساله ای پیش آمد. یکی از آدم های مهم زندگی دلخور شده بود. یک آدم مهم دیگر به من گفت که آن یکی آدم مهم دلخور شده است و برداشت من این بود که مقصرم. در اینطور موارد خیلی خیلی سریع میروم در لاک خودم. انگشت اتهام به سمت خودم میگیرم و حسرت میخورم که کاش فلان جور و بهمان جور رفتار کرده بودم. حسابی هم میترسم. میترسم از اینکه این چیزی که خلاف میل آن آدم مهم شده و باعث دلخوریش، عاقبتش چه شود.حس کردم کمی جو سنگین شد. هر حرکتی را می‌توانستم از روی دلخوری تعبیر کنم. یک آن به خودم گفتم بهتر است از لاک دفاعی بیرون بیایم و با طرف حرف بزنم. خیلی صاف و ساده سوالی از او پرسیدم که نشان میداد از مساله خبر دارم. او هم شروع کرد به صحبت و در نهایت فهمیدم دلخور هست اما نه از من. از شخص دیگری و از شرایطی که در مجموع پیش آمد. او هم کمی حرف زد و سبک شد. من هم خیالم راحت شد. گوش شنوا شدم کمی و تمام. در همین حد غلبه بر اضطراب برایم قدم مهمی محسوب می‌شود و خوشحالمعطیه اکبریعطیه اکبریThu, 01 Apr 2021 03:00:29 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/دور-نزدیک-r4rhyhlmwxwbیکی از لحظات تکان دهنده در مادری آن لحظه ایست که ناگهان به یه فهم شهودی میرسی که فرزندت یک آدم متفاوت از توست. و تو در دنیای خودت، یعنی آن فردیت خودت، تنهای تنهایی. بچه معمولا خیلی به آدم وصل است. آن از اولش که نه ماه درون آدم زندگی می‌کند. بعدش ۲ سال در آغوشت است و و باقیش را هم اکثر ۲۴ ساعت در جوارت. مدام به آغوشت، صدایت، حضورت، توجهت نیاز دارد. همزمان که از فرط خستگی یا نیاز به خلوت و فضای شخصی کلافه شده ای، برایت بخشی از تنهایی را نیز پر می‌کند. هرچند در سطحی ممکن است باعث شود تنهاتر شوی. مثلا از برخی روابط اجتماعی محروم شوی یا حداقل برایت کمرنگ شود. خلاصه نخواهم پیچیده اش کنم (چون خودم هم ورژن پیچیده ابن حرف ها را درست نمیدانم) فکر میکنم به نوعی مادر و فرزند در هم تنیده می‌شوند. نوعی همراهی عجیب. به عبارتی میتوان گفت هرچه فرزند رشد می‌کند رشته ها دانه دانه گسسته میشود. همچنین می‌توان اینگونه اندیشید که نوع رشته ها تغییر می‌کند. در هر صورت هرچه فرزند بزرگتر میشود، اگر چشمت را به روی واقعیت نبندی میبینی که او موجودی کاملا جدا از توست. گرچه برای آدم هنوز انگار بخشی از بدنش در بیرون است. ولی خب... در واقع این نیست. او بشری ست مستقل. مثلا دقایقی پیش در اتاق نشسته بودم منتظر بچه بیاید تا بخوابیم. موقع خواب به حضورم نیاز دارد. بچه اما در اتاق کناری نشسته بود پیش پدربزرگ و مادربزرگ و عمه ش و گپ میزدند درباره مهمانی امشب. درباره اینکه بچه ی میزبان چطور بچه ای بود و چرا اینقدر هیجان زده بود! بچه تحلیلش را گفت. بقیه هم. یکی سعی کرد رفتار بچه میزبان را توجیه کند‌. یکی دیگر سر شوخی را باز می‌کند . دور هم بودند. چنین صحنه ای برای آدمی مثل من کم پیش می‌آید. من اینجور تحلیل ها را معمولا میبرم به اتاق فکر خودم. یا اینکه بعد از یک روز شلوغ به چیزی جز خلوت و خواب فکر نمیکنم. اما بچه با خوشحالی مشغول گپ زدن بود. یک آن حس کردم من نمی‌توانم لذت و حس او را بفهمم .من نمی‌توانم کاملا نگاه او را درک کنم. حالا حالاها قرار است او زاویه دید و احساسات مخصوص خودش را داشته باشد و من هر روز از او دور تر خواهم شد. فقط باید تلاش کنم تا جای ممکن او را بفهمم و با کمی فاصله تماشایش کنم و حتما و قطعا او را بپذیرم. یک آن فهمیدم من در دنیای فردی خودم تنهای تنها هستم. نه فقط من، که هرکسی. هرچند دختر کوچولوی شیرین و صمیمی داشته باشم که همیشه همراهم باشد. حتی موقع خواب. عطیه اکبریعطیه اکبریWed, 31 Mar 2021 03:18:20 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/کمتر-دوست-داشتنی-beyyuvbg0jawبرای سفر آماده شدم و دلم با رفتن نیست. اوضاع پاندمی یک طرف، و خرج کردن کوپن "سفر" برای یک دید و بازدید فامیلی از طرف دیگر باعث می‌شود به عنوان یک عاشق سفر دلم با رفتن نباشد.در اینجور مواقع سعی میکنم همراه خودم چیزهایی بردارم که شبیه سپر برایم عمل کنند‌. چیزهایی که باعث شوند انرژی کافی برای نگه داشتن نقاب روی صورتم داشته باشم. کتابی دلنشین. هدفون برای گوش دادن. دفتر و قلم برای نوشتن و طراحی. انگار سوپاپ اطمینان باشند. همینطور به حد کافی لوازمی برای رنگ و لعاب دادن به چهره ی خسته و ساده ای که معمولا تلاش قابل توجهی برای تغییرش نمیکنم.نمیدانم... شاید حالا که میتوانم این را ببینم، این تلاش برای حفظ نقاب را، هدفم را بگذارم روی اینکه سعی کنم کمتر نقابم را روی چهره نگه دارم. یک خواننده ای اخیرا شناخته ام به اسم هالزی. چهره ی دلنشینی دارد. سبک و صدایش چندان سلیقه ام نیست. اما در یکی از اکسپلور گردی ها (گیلتی پلژر اصلیم) قسمتی از مصاحبه اش را دیدم. میگفت یک روز میفهمی که main character داستان هیچکس نیستی؛ جز خودت. احتمالا آمادگی شنیدن چنین جمله ای را داشتم که اینقدر به نظرم مهم آمد. با خودم می‌گویم اگر شخصیت اصلی داستان هیچکس در این دنیا نباشم، این همه تصور اینکه دیگران درباره ام چه می اندیشند و ترس از افکار و قضاوتشان و عواقبش، چقدر می‌تواند منطقی باشد؟ این فکر کردن مداوم به تاثیر خودت روی آنها چقدر می‌تواند واقع بینانه باشد؟ اگر عمه فلانی بفهمد که من آنقدرها با حوصله نیستم، یا خاله بهمانی بفهمد که علاقه ای به فلان مقوله ندارم، چه فرقی می‌کند. همه بدانند چندان فیت و زیبا نیستم. میتوانم کمتر لبخند زوری بزنم. کمتر سر حرف باز کنم. به ویژه کمتر تلاش کنم sweet به نظر بیایم. من هم یک غریبه برای همه. چه فرقی میکند؟عطیه اکبریعطیه اکبریMon, 29 Mar 2021 03:22:25 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/من-هم-insomnia-داشته-باشم-j8vn8fgmg2jnنمیخواهم ژست بیخواب ها را بگیرم. بگویم که اختلال خواب دارم که خیلی با کلاس و فرهیخته نما ست چون در درون خودش نمایشی از وجود غم عمیق درونی یا دغدغه های خیلی مهم مبهم دارد. و این جذابش میکند. بله آدم سخت خوابی هستم. راحت خوابم به هم می‌خورد. ولی اعتراف میکنم خیلی اوقات نخوابیدنم ریشه در خواب بدهنگام عصر یا مصرف بی موقع کافئین دارد. همین امروز خستگی فشار آورد و با وجود اینکه ۱۰ صبح بیدار شده بودم، ۵ عصر تا ۶ و نیم خوابیدم. خواب خوب دل انگیری بود. اما باعث شده الان که ساعت ۴ به اصطلاح صبح است بیدار بیدار باشم. بدی به هم خوردن ساعت خواب این است که نمیتوانی روی ساعات بیداریت حساب کنی. مثلا الان ۲ ساعت است بچه خوابیده و من کاری جز بودن در رختخواب و هر از گاهی چک کردن گوشی نکرده ام. در حالی که اگر میدانستم بناست دو ساعت بیدار باشم حداقل یک فیلم خوب میدیدم! و از آن طرف کسی که ۴ میخوابد نمیتواند ۸ صبح بیدار شود و چند ساعت از صبح را هم از دست می‌دهد. تازه شانس بیاورد سر درد و کوفتگی و ... فردایش را کلا زهرمار نکند. خلاصه حال عجیبی ست. همسر و بچه دور و برت خواب خواب باشند. چه رویایی! تو بیدار در سکوت خانه. انگار نه خوابی نه بیداری. یک جایی این وسط ها... انگار منتظر در یک ایستگاه نشسته باشی که اتوبوس خواب بیاید و این بار تو را هم با خودش ببرد.عطیه اکبریعطیه اکبریSun, 28 Mar 2021 05:08:58 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/قطب-نما-خراب-نباشد-jp3gahaqh8w3یکی از بزرگترین تناقض ها و تردید های من در زندگی وقتی ست که در مساله ای بر اساس نظر و ارزش های شخصی خودم عمل میکنم. اما آن عمل وقتی در بستر جمع روی می‌دهد آن اثر و نتیجه ای که من میخواهم را ندارد و اثر و نتیجه ای که من نمی‌خواهم را دارد. آن گاه در این دو راهی گرفتار میشوم که بر اساس قطب نمای شخصی خودم حرکت کنم. یا نیم نگاهی به اطراف بیندازم و کمی همرنگ جماعت شوم. مسیر را به دلخواه بروم یا نتیجه دلخواه را جستجو کنم.نمونه ی ساده و دم دستش کلاس اسکیت بچه است. بچه را که میبرم کلاس اسکیت با مادر دوستش کنار هم هستیم. مادر دوستش با دقت روند کلاس را پیگیری می‌کند. دقت میکند ببیند مربی چه میگوید و بچه چطور عمل می‌کند. حواسش هست هروقت بچه ش نگاهش کرد برایش تشویقی بفرستد و همینطور همیشه تذکر بدهد که پایت را بالاتر بیاور یا سریع تر برو. من اما دوست دارم ببینم خودش چطور است در کلاس. تماشایش میکنم. میدانم تنبلی می‌کند و مسیر ها را نصفه دور میزند گاهی. یا پاهایش را به اندازه کافی بالا نمیآورد. ولی ته ذهنم این است که خودش میداند و مربیش‌. و ته تهش کلاس اسکیت تفریح این بچه هاست و مگر قرار است چه در بیاید از اینها؟ و دوست دارم واقعا همراه و تماشاچی باشم. اما میبینم یک زمانی که تشویقش کنم حسابی ذوق می‌کند. یا وقتی به زور راضیش میکنم به زمین برگردد و تمرین را ادامه دهد به جای اینکه دوستانش را تماشا کند، در نهایت خودش حس بهتری دارد تا وقتی که نرود و بماند. میمانم بین اینکه مثل یک مربی دوم من هم هلش بدهم و او موفق تر شود و از کار خودش و کلاس حس بهتر بگیرد و احساس توانمندی کند، یا رها کنم و بگذارم هر چقدر دوست دارد دریافت کند. آن وقت با حس شکست چه کند؟ با حس کم تر بودن؟ این حس را از من نمیگیرد که به او اهمیت نمیدهم؟ به جای اینکه حس آزاد بودن دریافت کند؟ عطیه اکبریعطیه اکبریSun, 28 Mar 2021 03:17:41 +0430https://virgool.ir/@m_59467449/شروع-vcj9dyoqwjdrاولین تجربه وبلاگ نویسی ام برمیگردد به ۱۵ سالگی. تازگی ها وارد دانشگاه شده بودم (به دلایلی زود دانشجو شدم) آنجا اساتید گفتند باید ایمیل داشته باشید. در خانه اینترنت درب و داغان (همان نوستالژیک اعصاب خرد کن) داشتیم و کیف عالم را وقتی میبردم که به بهانه ایمیل و تحقیق مینشستم پای نت. در دانشگاه بهشت مهیا بود. سایت دانشگاه! نمیدانم چه شد که با بلاگفا آشنا شدم و این آغاز راهی دراز بود!آن روزها علاقه دیگرم رادیو جوان بود. نسل جوان خوش قریحه ای در رادیو جوان گوینده و نویسنده و سردبیر بودند. وه که چه دنیای جدیدی! برای امثال ما که در محیط نسبتا بسته ای بزرگ شده بودیم، یک شبکه رادیویی خوب و به روز راهی به سوی دنیای هنر، دانش و نگاهی نو به جامعه بود. جایی برای خندیدن و کیف کردن. کم کم فهمیدم گوینده ها و سردبیرهایی که آنقدر دوستشان دارم وبلاگ نویسند.. وبلاگ هایشان را دیدم و فهمیدم اینجا هم دنیای جدیدی است! تصمیم گرفتم خودم هم بنویسم. اولین وبلاگم اسمش افکار گسیخته بود. قرار بود طنز باشد. اوایلش بود. اسم خودم را هم گذاشته بودم خوش‌نویس! کم کم رفت به سمت روزمره نویسی. دوست پیدا کردم. از آنهایی که عاشق رادیو بودند. شبکه ای تشکیل شد و یکی از شیرین ترین گروه های رفاقتی زندگیم در فضای بلاگفا رقم خورد. یک وبلاگ گروهی داشتیم و گپ میزدیم... کم کم برکت از رادیو جوان و بلاگفا رفت. کوچ کردم به بلاگ بیان. بد نبود. آنجا فضای جدید و دوستان جدیدی تجربه کردم. وبلاگ جایی بود برای رتق و فتق زندگیم. یادم می آید صفحات صبحگاهیم را به شکل رمز دار در وبلاگم می‌گذاشتم. یا ازدواج که کردم یک وبلاگ مشترک با همسرم داشتیم که برای هم بنویسیم. آن هم رمز دار البته :) جدی بود قضیه نوشتن خلاصه... بچه دار شدم. فضای کلی حاکم بر نوشتن های مجازی هم عوض شد. حالا به جای وبلاگ، انگار اینستاگرام جدی تر بود. راستش من هیچوقت وارد فضای فیس بوک و توییتر نشدم. جذبم نمیکرد. درگیری با به قول قدیم ها فلفل شکن هم بی تاثیر نبود. بعد از به دنیا آمدن دخترم پیج ایستاگرامم را پر کردم از عکس های روزمره م از او. نوزاد داشتن به هر حال اتمسفر خاص خودش را دارد. افسردگی پنهان، اضطراب، بی خوابی، ترس، به همراه حجم زیادی از لذت و زیبایی و مهر‌. نحوه ی برخورد من با اینستاگرام همیشه متاثر از تجربه وبلاگ نویسیم بود. یعنی همان انتظار را داشتم و همان جور رفتار میکردم. از اینکه اولش یک عکس است و بعد متن نمایش داده می‌شود خوشم می آید. ولی هنوز متن برایم مهم تر است. به افتخار نوشتن و هر جور قلم واقعی و مجازی کلاه و هرچه بر سر باشد از سر برمیدارم :)عطیه اکبریعطیه اکبریThu, 25 Mar 2021 19:05:42 +0430