https://virgool.ir/feed/@m_59033348fa2026-11-12 06:27:12https://files.virgool.ir/upload/users/4150986/avatar/5U8tni.pnghttps://virgool.ir/@m_59033348https://virgool.ir/@m_59033348/ریشه-های-حقیقتقسمت-۲-x5sxncr19bp5روز اول زندگی منهمانطور که به سنگ های کوچک کنار خیابان چشم‌ دوخته بودم، تجربه ی عجیب امروزم مانند نوایی آهنگین در سرم طنین انداخته بود. هر جمله ی او مانند پتکی بر سرم کوبیده می‌شد و مرا وادار به فکر کردن به تمام اتفاقات زندگی‌ام می‌کرد. چه شانس هایی که از دست ندادم و چه روزهایی که به بطالت نگذرانده‌ام... من امروز چیزی جدید کسب کردم‌. آیا می‌توانست زندگی ام را تغییر بدهد؟هنگامی که به خانه قدم گذاشتم، آن جا را با بینش و بصیرتی متفاوت می‌دیدم، گویی همه چیز به خود رنگی تازه گرفته بود.شاید به خاطر این بود که ، تا به حال حتی به رنگ دیوار خانه دقت نکرده بودم.یا شاید خیلی وقت بود که به صدای مادرم، یا بوی دلنشین غذایش توجه نکرده بودم.نمی‌دانم، ولی امروز روزی متفاوت برایم بود.شاید به خاطر آسمان بود.احساس میکنم بخشی از قلبم روشن شده است اما هنوز یک چیزی در زندگی من کم است.شاید اسم آن چیز شادی باشد !آسمان می‌گفت شادی بدون غم، معنایی ندارد. من که در غم غرق شده ام و رنگی از شادی در زندگی ندیده‌ام؛ پس باید کدام در را باز کنم که درون ان بتوانم شادی را کشف کنم؟ شاید هدف من برای ادامه زندگی همین باشد ...شادی !راستش را بخواهید، در این اندیشه هستم که شاید بوی غذای مادرم، باعث می‌شود شاد باشم، پس به حس بویایی ام گوش میکنم حتی برای یک بار در زندگی ام با صدای قلب ام جلو می روم ...و به سراغ مادرم می‌روم ....صبر کن ....اینجا ...اینجا چرا انقدر زیباست؟ چرا همه چیز بوی زندگی میدهد ؛ انگار تا به حال این بخش از خانه را ندیده بودم، چقدر اینجا رنگارنگ است!پر از پنجره هایی است که آسمان را می‌شود دید. نور رقصان خورشید به روی غذا ها می‌تابد و باعث میشود همه چیز عطر و رنگ تازه ای بگیرد ....با صدای مادرم به خودم آمدم ...«دریا؟دریا؟حالت خوبه ؟چیزی لازم داری دخترم؟»صبر کن ببینم، خیلی وقت بود که صدای مادرم را نشنیده بودم .!دلم برایش تنگ شده بود....به همین خاطر خود را به بغلش پرتاب کردم و محکم گرفتمش.انگار اغوشش محلی امن برای پایین آمدن اشک هایم بود...نمی‌دانم چرا اشک هایم سرازیر شد ولی فهمیدم مادرم می‌تواند یکی دیگر از دلایل زندگی ام باشد.!چقدر خودخواه بودم که تا به الان نفهمیده بودم که چقدر مادرم را دوست دارم ....غذا واقعا عطر خوبی داشت ، طوری که باعث شد در هنگام آماده کردن سفره ، همواره بخواهم بهش ناخنک بزنم ...مادرم با چشمان مرواریدی اش با ذوق برایم غذا می‌ریخت و خوردنم را تماشا میکرد .شب واقعا باشکوهی بود.حتی ستارگان هم جور دیگری خاص بودند...خیلی وقت بود که پیش مادرم نبوده ام.‌ فکر میکنم پدرم را هم یک ماهی است که ندیده‌ام. و نمیدانم چرا، اما یک دفعه دلم برای خانواده ام تنگ شد ....انگار خدا یک روزنه امید در دلم کاشت؛ یعنی خانواده !امشب در کنار اغوش مادرم در فکر فرو رفتم .حس عجیبی بود..! انگار حس کردم برای اولین بار به قلب کسی تعلق دارم و در بغل امن ترین ادم دنیا هستم .در این فکر بودم که به خواب رفتم.بهترین خواب زندگی ام ...روز بعد خیلی زود از خواب بیدار شدم و برای مادرم صبحانه آماده کردم ...مادرم، از شدت ذوق گریه اش گرفت و مرا محکم، بغل کرد .برایش یک لیوان چای ریختم و سپس، راهی مدرسه شدم.با ذوق و شوق همه جای مدرسه را به دنبال آسمان گشتم ....چرا پیدایش نمیکنم؟! زیر صندلی نیست، روی میز هم نیست، پشت مدرسه نیست، توی زیرزمین هم نیست...نمیدانم چرا اشک هایم ناخودآگاه سرازیر شدند ...پس تو کجایی آسمان ؟!ناگهان نجوایی از اسمم را شنیدم ،«دریا ؟دریا؟»به دنبال صدا دویدم...ناگهان روشنایی ای کورکننده بینایی‌ام‌ را به کل مختل کرد. هنگامی که چشمانم را گشودم، چمن های بلندی، مانند پتو مرا دربر گرفته بودند.خورشید گلگون روشنایی اش را به همه جا هدیه می‌داد و چمن ها با نسیم سبک در هوا می‌رقصیدند. هوا پاک و روشن بود و کوه هایی از دوردست دیده می‌شد. من کجا بودم؟این یک رویاست؟چطور چنین چیزی ممکن است؟!همانطور که چشم هایم را به اطراف می‌چرخاندم، نگاهم روی چیزی ثابت ماند. اسمان کمی آن طرف تر، روی چمن ها نشسته بود. صورتش نورانی شده بود، گویی از خودش روشنایی ساطع می‌کرد، درست مانند خورشید...او آن جا نشسته بود، مانند قاصدکی سبکبار که با موسیقی باد به سرزمین های ناشناخته سر می‌زد، مانند آواز پرندگان. او جزوی از منظره ی مسحور کننده ی روبرویم شده بود.جلوتر رفتم، آرامش خاصی ساکن خانه ی چشمان اسمان بود. شاید آرامش قبل از طوفانی سهمگین.پرسیدم:« اسمان؟! اینجا چیکار می‌کنی؟ چطوری اومدیم اینجا؟! راه برگشت از کدوم طرفه؟» درحالی که می‌دانستم، نمی‌خواهم این مکان را به مقصد دنیای بیرون ترک کنم. میخواستم کنار اسمان بنشینم و در آرامش و سکوت طبیعت شریک شوم. میخواستم زبان طبیعت را درک کنم...:« استرس نداشته باش و از طبیعت لذت ببر.»این جمله برای توجیه مخمصه ای تویش گیر افتاده بودم، قانع کننده نبود.‌ ناگهان ذهنم خالی شد، همه ی سوال هایی که مانند گردباد در سرم می‌چرخیدند به ناگاه تصمیم گرفتند خاموش شوند.و من نشستم. کنار اسمان روی زمین نشستم و به نقطه ای دوردست خیره شدم. می‌توانستم درختان، کوه ها و چشمه ها را ببینم و در عین حال به هیچ‌چیز توجه نمی‌کردم. و ناگهان، جرقه ای به وجود آمد.موجی از انرژی مانند مارمولکی چابک از سرتاسر تنم عبور کرد. درحالی که گیج شده بودم و می‌لرزیدم به منظره چشم دوختم.و متوجه شدم، که چقدر چیزی که روبه‌رویم وجود دارد، زیباست، باشکوه است حیرت انگیز است ...حس نوزادی را دارم، که گویی تازه چشم به جهان گشوده است .!من به ناگاه متوجه شدم که با چه چیزی طرف هستم. طبیعت نفس می‌کشید، کوه ها مانند ستونی استوار و ستبر ایستاده بودند و پرندگان نغمه ی آواز سر می‌دادند، درختان حرف می‌زدند. طبیعت برایم جان گرفته بود.من دیگر آن را مانند قبل نمی‌دیدم. من زبان طبیعت را یاد گرفته بودم.همانطور که از کشف جدیدم حیرت زده بودم، صدای اسمان مرا به خود آورد:« پس بالاخره یادش گرفتی،درسته..؟خیلی بلند فکر میکنی ...باعث میشی بتوانم بفهمم چه فکری میکنی ...این فقط از یک انسان خالص برمی آید .» جوابی ندادم. با سکوت، همه ی حرف هایم را به او گفتم، همانطور که طبیعت با سکوت خود آغازگر دوره ای جدید از زندگی من بود. و من ناگهان همه چیز را فهمیدم....فهمیدم، شادی یعنی همین لحظه ای که نفسی عمیق ،میکشی و به اسمان خیره میشی .!ساعت ها گذشت وقتی اطرافم را نگاهی انداختم متوجه این شدم که اسمان گویا خیلی وقته که رفته است...یعنی میتوانم دوباره او را ببینم ؟نوشته ای از Y.Pادامه در قسمت ۳ YeaYeaMon, 04 Aug 2025 22:40:19 +0330https://virgool.ir/@m_59033348/ریشه-های-حقیقت-nmgrevregqr5صبحی که او مرا بیدار ساخت ....جهانی که در اوهاماتِ فانی‌ام می‌سازم، جهانی‌ست مملو از سرور،جهانی که هر روز در مجاور دشت گل‌های نرگس و پروانه‌های آبی قدم می‌گذارم، و همهٔ عزیزانم کنارم هستند.اما دنیای حقیقی چیزی نیست جز خیابانی خاکی، بی‌هیچ زیبایی یا چیز دل‌انگیزی. شما مجبورید از همان خاک برای خودتان خانه بسازید؛ گاهی خانه‌تان باشکوه‌ترین خانهٔ جهان می‌شود، و گاهی هم مبتذل است… اما دنج.با این‌حال، همیشه کسانی هستند که فقط در حال دویدن در این جاده‌اند، بی‌آنکه هرگز به مقصد برسند. آن‌ها هیچ‌وقت به ساختمان‌های رنگارنگی که ساخته‌اند، نمی‌نگرند و همواره در تعقیب رؤیاهای دور و در فرار از سرنوشت‌اند، بی‌آنکه طعم زندگی در آن خانه‌ها را بچشند.ناامیدی ، در تک‌تک سلول‌هایشان رخنه کرده است، همانند سایه‌ای قدیمی. ترسی که از کودکی از دیدنش گریخته اند و دری که قامت بسته است بر روزنه‌های امیدشان.جهانی که در اوهامات فانی‌ام خلق می‌کنم، جهانی‌ست که می‌توانم دور از تیزی خنجرِ حقیقت در آن زندگی کنم؛ دور از بی‌عدالتی‌ها و غم و غصه‌ها. اما ناگهان، صدای ضربه‌ای مرا از خواب وهم و خیال بیدار می‌کند. کسانی که در جادهٔ زندگی می‌دوند، مسحور سرابی خیالی می‌شوند که در چشم‌اندازی دور جا خوش کرده است؛ غافل از این‌که راهی طولانی در پیش دارند.اما در لحظه ای کوتاه متوقف می‌شوند…خود را از ادامهٔ راه بازمی‌دارند.... قدم از قدم برنمی‌دارند. پاهای خسته‌شان را روی زمین خاکی ثابت نگه می‌دارند و در خیالِ سراب، غرق می‌شوند… و دیگر هیچ‌گاه، از این خوابِ وهم‌آلود بیدار نمی‌شوند؛حقیقت، در تمام ریشه های امید نفوذ میکند و امید های انها تبدیل به رویاهای پوچ و دست نیافتنی می شود . انها دگر قادر به ادامه زندگی نمی شوند. فقط انسان های صادق میتوانند در برابر سنگینی وزنه حقیقت دوام بیاورند.>>        امروز هم روزی، همرنگِ روزهای گذشته  زندگی من است. از آن روزهایی که در هر لحظه‌اش به ‌...به مرگ ....به بدبختی و ...فکر میکنم.مرگ! چه اسم جالبی!کاش من هم تجربه‌اش می‌کردم.... کاش تمام سلول‌های مغزم از کار می‌افتاد تا دیگر تأمل نمی‌کردم.کاش قلبم دیگر نمی‌تپید تا عاشق نمی‌شدم.کاش چشمانم نابینا می‌شد و حقایقِ این روزهای دروغین را نمی‌دیدم.کاش گوش‌هایم دیگر صدای قیل‌وقال‌های روزگارم را نمی‌شنید.کاش...کاش زندگی من فقط یک رؤیا بود، فقط یک رؤیای شیرین که روزی به پایان می‌رسد، و من از آن رؤیا بیدار می‌شوم...و می‌نگرم که در بهشت، کنار آبشاری از شیر و عسل، با مرواریدهای غلتان نشسته‌ام؛ و فقط زیبایی بهشتِ فانیِ رؤیاهایم را می‌چشم و به آن نگاه می‌کنم.اما... می‌دانید؟ زندگی من این‌گونه نیست.من، یک آدمِ بدطالع و بخت‌برگشته‌ام که امروز، فردی که خود هیچ چیز را درک نمی‌کند ـ قرار است به من، به زندگیِ پوچم، امید بدهد!خنده‌دار است...مگر غیر از این است که زندگی، جهنم است؟جهنمی با گدازه‌های ناامیدی!روان‌شناس همیشه می‌گوید که زندگی، بازیِ حقیقت‌ها و دروغ‌هاست.اگر گوش‌هایت دروغ می‌شنوند و آزرده می‌شوند، این را به یاد بسپار که دروغ نگویی.اگر قلب کوچکت را می‌شکنند، به یاد بسپار که باعثِ ناراحتی کسی نشوی.اگر آن آدم‌ها بد هستند، تو بد نباش، عزیزم...اما می‌دانید؟ حرف‌های او مثل این است که ماری تو را بگزد، و تو باز نزدیک آن شوی؛و باز تو را بگزد...تو نابود می‌شوی!چرا از من انتظار دارند اگر آسیب دیدم، آسیب نزنم؟من از درون نابود شده‌ام.انسان‌ها، قلب مرا تکه‌تکه کرده‌اند.زندگی برای من، مانند یک کابوس است.اما هنوز... یک روان‌شناس حرف‌هایی می‌زند درباره‌ی چیزهایی که حتی یک‌بار هم آن‌ها را تجربه نکرده است و فقط کلماتِ کتاب روان‌شناسی را به من می‌گوید.زندگی، بازیِ کلمات نیست؛زندگی، ریشه‌های ذهن ماست.اگر امیدِ ما، ذهنیتِ ما از آینده، ریشه‌ای محکم داشته باشد، درختی زیبا می‌شود.ولی ریشه‌ی من...در حالِ نابودی‌ست.صبح شده است و من هنوز چشم بر هم نگذاشته ام.... همانطور که پاهای خسته ام را روی سرامیک های زوار درفته و قدیمی مدرسه می‌کشیدم؛ به روزم فکر می‌کردم. به هیچ وجه گمان نمی‌کردم روزی برسد، که در مدرسه ای قدیمی با دیوار های پوسیده و تخته های کمرنگ و همکلاسی هایی که جز ریشخند کردن افراد دغدغه ای ندارند؛ احاطه شوم.مدرسه ای که در ذهنم ساخته بودم، کوچک ترین شباهتی با این مکان نداشت. من حتی شانس داشتن دوباره مدرسه قبل ام را ندارم ...همانطور که به علف های هرزی که با تلاش و کوشش فراوان، سر از زمین سخت آسفالتی درآورده بودند، نگاه می‌کردم؛ به نیمکتی قدیمی در گوشه حیاط مدرسه- جوری که انگار مکانی ناشناخته به دور از اجتماع بود- برخورد کردم.این نیمکت می‌توانست همدم من در روزهای لبالب از سختی و غم شود. من و این نیمکتی که درختان احاطه اش کرده بودند، در مقابل تمام دنیا.چند وقتی بود که دیگر رنگ های جهان را به چشم نمی‌دیدم، برعکس، رنگی خاکستری در تار و پود تمام خاطرات خوب و بدم نفوذ کرده بود.در این افکار غرق بودم که صدایی مرا به خود آورد. سرم را که بالا آوردم، چشمم به دختری افتاد. دختری که چشمانش مدت ها بود در خستگی ای طاقت فرسا غرق شده بودند، اما همچنان می‌درخشیدند. دلیل این درخشش چه بود؟!چهره ای بس رنجور اما درخشان. این دختر اسرار آمیز چه کسی می‌توانست باشد؟این دختر مسحورکننده، توسط هاله ی عجیبی احاطه شده بود. نمی‌توانستم آن را درک کنم! چه چیزی در وجود این دختر این قدر او را عجیب نشان می‌داد؟وزش نسیمی سبک،‌ مرا روی آن نیمکت چوبی کهنه ی پر از رنگ ها و نقاشی های دانش آموزان گذشته، که مانند یادبودی از آنان روی تابوتی چوبی به جا مانده بود؛ و توسط درختان بید بلند مدرسه در بر گرفته شده بود؛ همانطور که چشمانم در چشمان دخترک گره خورده بود، تکان داد.پیکر فروزان خورشید، توسط ابرهای خاکستری رنگ در آغوش گرفته شده بود. و من همانطور که در جایم لرزان نشسته بودم، به لباس های کهنه ی دخترک می‌نگریستم. چند سال بود که آن هارا نگه داشته بود؟ حتما تاکنون، دیگر آن لباس، جزوی از جسمش شده بود.با صدای دختر به خود آمدم. «اسمت چیه؟!»صدایی با لحن آرام و زیر، از آن جسم کوچک؛ گوش هایم را قلقلک داد. قطعا چیزی بود که مرا می‌ترساند. شاید حضوری که صدای قدم هایش را نشنیده بودم، شاید هم لرز بر تنم، بدون اینکه بفهمم از کجا نشأت گرفته است. وقت فکر کردن نداشتم، او، با چشمانش در حال کاوش در عمق وجود من بود و باور دارم حتی اشتباهاتی که در گذشته مرتکب شده بودم. و هرشب میهمان خواب هایم می‌شدند و باعث می‌شدند بخواهم سرم را یک بار برای همیشه به میز بکوبم و از دست آنها خلاص شوم، را می‌دید.چیزی در عمق چشم‌هایش به مثابه‌ی یک مرده می‌مانست، و من ناگهان به دلیل لرزش خود پی بردم.-دریا.-واقعا؟ اسم خیلی قشنگیه!ناگهان گوشه های لبش بالا کشیده شد و لبخند بزرگی بر صورتش نقش بست. لبخندی که باعث نمایان شدن دندان هایش می‌شد.  دختر رنگ پریده را به خوبی برانداز کردم.آن دختر مانند باد پر زد و از مقابل چشمانم دور شد. هرکجا را گشتم، چشمانم توان دیدنش را نداشت. گویی محو شده باشد. ناگهان او را در کنار درخت مقابلم دیدم. نجوا کنان گفت که به دنبالش بروم.او مانند روحی سرگردان بر فراز چمن ها میدوید و من، در تلاش برای رسیدن به او بودم...ناگهان زمان ایستاد و او شروع به اشک ریختن کرد و گفت:« دنیا را زیبا و خالص تصور می‌کردم.   نگرشی مثبت به هیاهو و تغییرات زندگی ام داشتم، اما زندگی با من بد رفتاری کرد و سیلی محکم سرنوشت را به گوشم زد؛ و باز هم من با امید به زندگی ام ادامه دادم... میدانی عزیزم ؟ازرده شدم... خود را با دیگران مقایسه کردم و فهمیدم آنها از من بهتر هستند.... قوی تر اند ، اما باز با خود زمزمه کردم که آنها الگوی من هستند .آنها باید راه آینده ام را برای من هموار کنند؛ ولی دریا، من فقط میخواستم زندگی کنم... من مانند دیگران نبودم. نمی شد که آنها الگوی من باشند... با خود گفتم اگر در این دنیا من فقط امید به زندگی دارم، اگر فقط من هستم که آینده خوبی میخواهم، پس باید کاری کنم دنیا فقط یک شانس نداشته باشد؛ و تک تک انسان ها شانس های آینده جهان باشد. کاش می‌توانستم به خود و دیگران بفهمانم، زندگی همین روز های سخت و دشوار است که هرروز با یک داستان جدید ، به سوی شما می آید، تا شما پایان ان داستان را بنویسید. ما به دنیا آمده ایم تا سختی بکشیم، به دنیا آمده ایم تا لمس کنیم، خسته شویم، ولی باز ادامه بدهیم. چرا نفهمیدیم زندگی همان لحظه هاییست که از آنها فرار میکردیم و هنوز هم میکنیم؟ چرا دریا؟ چرا متوجه نمی‌شوید که زندگی همین تلخی ایام و شادی و سرور پس از آن است؟! چرا میخواهید از زندگیتان فرار کنید عزیزم؟ چرا همواره دنبال این هستید که درد هایتان تمام شود؟ تمام شود، میخواهی چه بکنی؟ تا آخر عمر شاد باشی؟فکر میکنی اگر این درد ها نباشند زندگی زیباست ؟زندگی یعنی تلخی حقیقت در تمام ریشه های درختت نفوذ کند و یک ریشه محکم برای تو بسازد ....راستش را بخواهی، این درد ها باعث شدند زندگی معنا پیدا کند... آیا تو، می‌توانی شکر را بدون هیچ تلخی ای بخوری و لذت ببری؟ تو نمی‌توانی... چون انسان عاشق می‌شود ... گریه می‌کند .... دعا می‌کند اوضاع بهتر شود ... همه چیز را با دل و قلب می‌سازد ... تو فراموش کرده ای انسان از جنس احساس است ، از جنس رنج است، از جنس زیبایی است؛ و از همه مهم تر، از جنس تلاش های بی وقفه است. می‌دانی تنها آرزوی من چیست؟دریا با حالتی متعجب گفت:« نمیدانم، شاید شادی برای ما انسان ها باشد؟!»او گفت:« من حاضر هستم، هرکاری انجام دهم تا انسان ها امید به زندگی و تلاش داشته باشند. می‌دانی عصر جدید منفعت طلب است، هر کسی را که می‌بینی، می‌خواهد پولدار شود. انسان به جایی رسیده است خوشبختی را تنها فقط در پول می بیند ...چون احساسات ما در حال مرگ است و هیچکس این را نمیداند .... هیچکس دگر به این نمی اندیشد که آرزویش چیست، تنها دنبال این است پول داشته باشد و ستارهء ارزو های خود را خاموش می‌کند؛ تا روزی که از این دنیا برود و در اسمان ها به ستاره اش ملحق شود ....ولی می‌دانی، این دنیا بر پایه قلب و عشق ساخته شده است.... برای مثال وقتی عاشق پختن غذا باشی، بهترین غذا هارا با قلب کوچکت درست میکنی و تنها چاشنی جادویی تو عشق است ...چشمان من ناخودآگاه، بعد از دیدن قلب تو تصمیم گرفت که ببارد...چون قلب تو، عمیق و واقعی ترین قلبی بود که تابه‌حال دیده بودم دریا ...>>ادامه در قسمت ۲....نوشته ای از Y.PYeaYeaFri, 01 Aug 2025 15:44:23 +0330