<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مریم موسوی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_59023644</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 18:02:48</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مریم موسوی</title><link>https://virgool.ir/@m_59023644</link></image><item><title>دور باش اما نزدیک</title><link>https://virgool.ir/@m_59023644/دور-باش-اما-نزدیک-gk90zjdqbpeh</link><description>مریم از سالهای اول مدرسه میگفتند ، انسان موجودی اجتماعی است و او نیاز به برقراری ارتباط با دیگر انسانها دارد ، اما این روز ها حتی برای فاصله هایمان هم اندازه تعیین میکنند؛ نقاب ریای خودمان کم بود ماسکی هم به آن اضافه کردند تا فقط با چشمانمان حرف بزنیم، نه خنده هایمان معلوم است نه اشک هایمان . میان همه ی این ها سخت دلتنگیم اما حق نزدیک شدن به یکدیگر را بیش از یک مقداری نداریم ، سخت دلتنگ خوردن دست های پفکی شده بعد از خوردن پفک، سخت دلتنگ بستنی خوردن در زمستان ، سخت دلتنگ نشستن در مترو های شلوغ و گفتگو درباره ی سریالی که دیشب پخش شد ؛ و باز هم میان همه ی اینها هیچ وقت گمان نمیکردیم برای این چیز ها سخت دلتنگ شویم ، هیچ وقت گمان نمیکردیم روزی با گوشی های موبایل به هم نزدیکتر شویم و حال از روی صفحه ی گوشی همدیگر را میبوسیم و من همیشه میگویم وای به حال مادربزرگم که گوشی اش بی کیفیت است و من را خوب نمیبیند و این دغدغه ی ناراحت کننده ی امروز من است ، اینهاهمه اش درد است و غم دارد این دوری و این روز هایمان .از لحظه به لحظه ی این روز های عجیب عکس گرفتم میتوانم بگویم حتی حافظه ام بسته به این گوشی ایست که در دست دارم و بدون آن در این روز ها ناتوان تر میشوم ، چه بگویم که هر چه هست در این سکوت هاست ، سکوتم را با عکس هایم فریاد میزنم شاید این غم روزی به سر آید. </description><category>مریم موسوی</category><author>مریم موسوی</author><pubDate>Sun, 20 Dec 2020 16:19:02 +0330</pubDate></item></channel></rss>