https://virgool.ir/feed/@m_58920605fa2026-11-11 23:11:27https://files.virgool.ir/upload/users/827392/avatar/lyEwew.jpeghttps://virgool.ir/@m_58920605https://virgool.ir/@m_58920605/توقف-nerdz3iwmfytبی اختیار می ایستم بی آنکه بدانم چراغ قرمز است و یا سبز ... نگهم می دارد ... همان دستان لطیف و آفتاب سوخته ای که میان ماشین ها بالا و پایین می رود شاید یکی بماند ... یکی بخندد و بگوید چه داری ؟؟... اما دریغ از ماندن ... نا امید می شود نگاه می کند و می رود ... صدای بوق های ممتد مرا نیز به حرکت وا می دارد اما رفته و نرفته باز می ایستم این بار برای رفع تکلیف پشت شصت ثانیه ی قرمز رنگ ... چشمانم را می بندم چقدر این آفتاب سوزان است ... چقدر کلافه می کند همین تابش های روز افزون سرم را که بر می گردانم ...باز او را می بینم ... دوباره سرشار از امید است ...انگار که دیگری بود همین چند ثانیه ی پیش غرق در دریای نا امیدی دست و پا می زد ... چقدر انگیزه دارد میان این آفتاب سوزان و بی محلی آدم های روزگار ... برعکس ... چقدر ما آدم بزرگها ...ما غریبه های دارا ... کم و بیشش را کاری ندارم ... چه آسان گرمای تابستان را بهانه می کنیم . چه آسان با هر شکست دم به دم ناله می کنیم ... و اما این کودک ...این کودک خسته ... که آرزوهایش را میان تاروپود سنگ فرش خیابان چال کرده است . چه زیبا بلند می شود و پر میگیرد و می رود ... می رود سوی کاری که هیچگاه آرزویش نیست ... و اما آرام و با صلابت ادامه می دهد ... و یقین دارد همه چیز می گذرد مثل 60 ثانیه ی قرمز رنگ که وا میدارد مرا به رفتن...رزیتاافراشتهرزیتاافراشتهTue, 20 Apr 2021 13:16:07 +0430