https://virgool.ir/feed/@m_58694843fa2026-11-12 03:26:08https://files.virgool.ir/upload/users/4555554/avatar/SA7Rp8.jpghttps://virgool.ir/@m_58694843https://virgool.ir/@m_58694843/برایِ-همه-gh3iqu9qr8hzتمامِ این روز ها هر بزرگی (چه از نظرِ صرفا! سن و سال! و چه از نظر شخصیت) صدایم را شنید و با من مخالف بود و بعد از بحث هایِ زیاد به نتیجه نرسید یا خواست موضوعِ بحث را به مغالطه بکشاند، در انتها یا در میانِ حرف ها یکهو می‌پرسید: تو کجا این همه دردِ نداری کشیدی که این‌قدر سنگِ ندار ها را به سینه می‌زنی! تو برو دوغت را بنوش!دیگر نگفتم از بزرگ تا کوچک و دارا و ندارمان زیرِ خط فقریم و چه کم‌تر و چه بیشتر حسش می‌کنیم. نگفتم هر چه قدر پدرم نگذاشته آب در دلم تکان بخورد همان که من برایِ پولِ کافه با دوستانم دو دو تا چهار تا می‌کنم یعنی گرانی را زندگی می‌کنم. نگفتم هر کسی که به یک جایی وصل نبود و از جایی نمی‌خورد همان که به بدبختی خودش را به حقوق خوبی رسانده بود، همین پوست کنده شدن ها و سختی ها و بی اعصابی های در خانه و تلخ شدن های کاممان به خاطر دعوا و خستگی افراطی خانواده در آخر سنگش به سرِ ما هم می‌خورد. نگفتم‌.اما به همه ی این ها فکر کردم. بعد هم نگفتم اما، فکر کردم که این ها که مرا می‌شناسند چرا این سوال را می‌پرسند.من که در زندگی روزمره ام هم از مادرم تو سری می‌خورم که چرا دغدغه ی همه را داشتم جز خودم!باشد اصلا ما گرسنه نیستیم. شما همسایه‌تان گرسنه باشد اعتراض نمی‌کنید؟ ما می‌کنیم.آسمانآسمانSun, 18 Jan 2026 02:00:24 +0330https://virgool.ir/@m_58694843/من-مسلمان-ترم-یا-تو-btriq6o3wfp5دیشب بحثمان خانه شان بالا گرفت. با این‌که سعی کردم احترامِ سن و سالش را نگه‌دارم او یک‌جا از کوره در رفت و داد زد و احترامِ مهمان را نگه نداشت. از حق نگذریم چیز هایِ زیادی هم‌می‌دانست. معتقد است او همه کس است و من کوچکی که هیچ چیز نمی دانم.امشب که خانه‌مان مانده بود، وسطِ کانتر بازی کردنِ بچه‌های فامیل یکهو بلند الله اکبر گفت. عادتش است. یکهو بسم‌اللهی، صدقه اللهی، گلو صاف می‌کند و چیزی بلند و کوتاه تلاوت می‌کند. کوتاه در حدِ یک جمله. فقط می‌خواهد بگوید بلد است. هر بار هم بلا استثنا، بلند ازش تعریف کردم و گفتم ماشالله چه صدایی! او هم کیف کوک شده است و یک "من یه پرنده‌ام" هم زده تنگِ قرائتِ قرآنش.می‌گفتم! داشتیم کانتر می‌زدیم که گفت الله ‌اکبر! خندیدم و گفتم چرا صحنه رو داعشی می‌کنی عمو "دال"؟ اخم‌وتخم کرد و با کنایه و نیشخند و خیلی بلند و لحن بدی گفت:یعنی چی؟ آسمان تو داری کلا بی دین و ایمان می‌شی رو برمی‌گردونی ها!اگه تو جمعِ دوستام بود، می‌خندیدم. تو جمعِ کوچیکِ خودمون بود، یه‌کم جا می‌خوردم و با خنده جواب می‌دادم. اما اون‌جا، بینِ دایی و خاله و زن‌دایی و پسر دایی و بچه‌ها، همه یِ اونایی که یک عمر با مکتبِ مسلمونی بزرگ شدن و چیزِ زیادی هم از سیاست نمی‌دونن، اونایی که فقط حس بدی از من می‌گیرن و قضاوتم می‌کنن یا نیشخند می‌زنن، اون‌هایی که چند دقیقه گوشیِ کانتر هاشونو پایین گذاشتن،ناراحت شدم. فقط نگاه کردم. نتونستم چیزی بگم. فقط یه‌کم خجالت از رنگِ صورتم معلوم شد و با لبخند کمرنگی برای عادی سازی گفتم: دنبال مسئله می‌گردی عمو دال؟ گفت: آره که می‌گردم.سر به سرم می‌ذاشت. اما حرفی که اول زد، جدی بود. می‌شناختمش. از بحثِ دیشب دلش پر بود. خیلی خوب من رو نکوبونده بود. خیلی زیاد از رهبر و جمهوری اسلامیش دفاع نکرده بود و مونده بود تو دلش چون من هم مستقیم حرف نزده بودم و بی احترامی نکرده بودم. وقتی سوالِ مستقیم پرسید، محترمانه و هوشمندانه گفتم نمی‌خوام درباره‌ش بحث کنم و منطقی بود که بحثو تموم کنه اما اعصابش خورد شده بود. حالا، فرصت گیر اورده بود که تیکه بندازه.از اون وقت که اینو تو جمع گفته و سنگینیِ نگاهِ همه رو حس کردم، گرفته‌ شدم. انگار با نگاهاشون طردم کرده باشن. انگار یکی بلند گفته، تو دو قدم اون‌ور تر بشین.نشستم کنج و تماشا می‌کنم خوشی و خنده‌هاشونو. گوشِ فلک رو کر کرده.مبعثِ پیامبره. تلوزیون سینمایی حضرت محمد گذاشته و هر چه قدر که به نظر من توش شک و شبهه وجود داشته باشه، زیبا ترینه. کلی صحنه های قشنگ داره. کلی چیز های باور پذیر داره. نشستیم و داریم نگاه می‌کنیم. من محو تماشا و سعی در تحلیلِ تاریخ، اون‌ها خنده با هر صحنه و مسخره کردنِ همه‌چیز. نمی‌ذارن خوب بشنوم. داره قرآن می‌خونه، صداش به نظرم خوبه. نمی‌شنوم.من این طرف با دقت برای بارِ هزارم فیلمِ حضرتِ محمد می‌بینم، اون طرفِ خونه صدایِ خنده و سُخره گرفتنِ عمو "دال"ی که همین چند ساعتِ پیش برای دفاع از اسلام بهم تشر زده.چه تناقضِ جالبی بود این زندگی.آسمانآسمانSat, 17 Jan 2026 02:41:44 +0330https://virgool.ir/@m_58694843/فاصله-یک-نفسه-pm1eoysvz6mmنفس‌هایِ آخرِ انقلابِ اسلامی یا نفس‌هایِ آخرِ اغتشاشات و اغتشاش‌گران،هیچ‌کدام نیست. این صدایِ نفس‌هایِ آخرِ من است، میانِ رقصِ شعله‌هایِ آتشِ افتاده بر آرزو‌هایم. این من هستم که دارم تمام می‌شوم. این ها صدایِ نفس‌‌نفس زدنِ آینده‌ام بود.راحت بخوابید!این ساعت تازه هنوز، سرِ شبِ پارتی‌هایِ شبانه‌یِ فرزاندانِ ساکنِ آمریکایتان است.جایشان امن است. چیزی نبود. صدایِ من بود که داشتم می‌مردم.آسمانآسمانWed, 14 Jan 2026 00:48:08 +0330