https://virgool.ir/feed/@m_58684291fa2026-11-11 21:33:53https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_58684291https://virgool.ir/@m_58684291/پایهی-آرزوها-yd04xgpsldqcآرزو.شاید اولین تصورات از آرزوها بسیار بلندپروازانه باشن.مثلا: آرزوی بچگی‎های من فتح قله‎ی اورست بوده و هنوز هم این آرزو رو در دلم نگه‎ داشتم. میدونم هرگز به این آرزو نمی‌رسم، اما وقتی خسته ام، وقتی زندگی برام تاریکه، چشم‎هام رو می‌بندم، و تصور می‌کنم؛ غیرممکن رو تصور می‌کنم. شاید فقط یک تصور پوچ به نظر بیاد، ولی من برای اون چند ثانیه‌ای که چشم‎هام روی هم هستن، همون چند لحظه، باد سرد قله رو روی صورتم حس می‌کنم، موفقیت و ذوق دستیابی رو در اعماق قلبم و روحم حس می‎کنم.شاید تک تک ما، آرزوهای این چنینی در دل نگه داشته باشیم. شاید حتی همین آرزوهای دست نیافتنی ما رو از دل سختی های زندگی‎های پر چالش امروزی نجات داده باشند. گاهی حتی باعث شدند با وجود خارج شدن از دوره‎ی جوانی، یا حتی رسیدن به میانسالی، احساسات کودکی رو بار دیگر تجربه کنیم. این آرزوها در انسان چیزی رو زنده نگه داشته‌اند به نام امید. امیدی که لازمه ی ادامه‎ی حیات هست. مطمئن نیستم انسان اولین بار امید رو در چه چیزی پیدا کرد. شاید در نور، شاید صدا، شاید گرما و. . .. اما برای اکثر انسان‎های فعلی، یکی از منابع اصلی امید انسان‎های دیگرند. انسان‎هایی که با روح زیباشون به زندگی دیگران نور می‌بخشند، انسان‎هایی که با کلام شیرین و دلنشین‌شون آهنگ صدایی می‌شوند برای دیگران، انسان‎هایی که با محبتشون گرما می‌بخشند به زندگی‎های بسیار.اما حالا، در همین لحظه، که بیشتر از هر زمان دیگر نیاز به امید رو در وجودمون حس می‌کنیم، ناچارا مجبوریم از مهم ترین منبع امیدواریِ زندگی‌ دوری کنیم. نه فقط برای سلامت خودمان، بلکه برای محافظت از امیدبخش‌های زندگی. همین موضوع موجب افزایش سختی شده. و در همین‌جاست که همه‎ی ما با تمام توان چنگ می‌زنیم به آرزوهای دست نیافتنی. آرزوهایی که شاید سال های سال از آخرین مرورشان گذشته. اما دقت کنید، تکرار مکرر آرزوهای محال همراه است با خستگی و نا‎امیدی.پس این‎هم راه حل نیست، بلکه حتی ممکن است مشکل جدیدی باشد بر دیگر مشکلات موجود. اما آنقدر هم بدبین نباشیم، موفق‎ترین افراد همیشه کسانی هستند که از شرایط سخت سکو می سازند. من فرد موفقی نیستم. شاید حتی از نظر بعضی‌ها به معمولی هم نرسم. با این حال من اینجا هستم، چه بخواهم چه نخواهم. من هم مثل خیلی معمولی‎های دیگر در این دوران در شرایط سختی قرار گرفتم؛ شکستم؛ و بسیاری از منابع امیدم را از دست دادم، برخی برای مدتی نامعلوم، برخی برای همیشه. اگر شما هم حسی مشابه من دارید بیایید باهم از آرزوهای نافرجام‌مان امید بتراشیم.بیایید واژه‎ی ناممکن را از کنار آرزوهایمان برداریم. شاید بپرسید چطور؟ بیایید منطقی باشیم. آرزوی فتح اورست یک شبه محقق نمی‎شود. ولی واژه‎ی ناممکن زمانی به ته آرزوهایمان می‎چسبد که موضوع را در همین جا تمام شده بدانیم. من فردا اورست را فتح نمی کنم، پس این آرزو را به کنج تاریک ذهنم می‌سپارم، فقط در تنگناهای زندگی برای لحظه‎ای از آن یاد می‌کنم و دوباره به مشکلات روزمره برمی‎گردم. اما در شرایط فعلی این رفتار دیگر کارساز نیست. خیلی از ما زمان بیشتری را در تنهایی می‌گذرانیم، و در این تنهایی این آرزوها را بارها و بارها مرور می‌کنیم. حتی از آنها در ذهن‌مان کابوس می‌سازیم. اما تا همین‌جا بس است.ما در دنیایی مدرن زندگی می‌کنیم، با امکانات بسیار. شاید بگویید امکانات که در اختیار همه نیست. قبول دارم، اما بیایید از همین امکانات محدودی که در دست داریم پایه بسازیم. پایه ی آرزوهای محال. بله من و شما فردا نمی توانیم به فضا سفر کنیم، اما امروز که می‌توانیم با استفاده از گوشی همراه و اینترنت درباره‎ی مدارک تحصیلی مورد نیاز آن تحقیق کنیم. بله من فردا آشپزی قهار نمی‎شوم، اما امروز در سایت‎های مختلف به دنبال پیدا کردن راهی میروم که در پنج، نه، ده سال آینده در مسیر آشپز موفق شدن قرار گرفته باشم. به همین سادگی، همین ها می‌شود پایه. پایه‎ای برای آرزوهای من و شما.چیزی که جوامع امروزی دچارش هستند انتظارات است. انتظارات بی‎نهایت. چه دیگران از ما و چه بد‎تر از آن ما از خودمان. با خودتان رو راست باشید. شاید 1٪ از تمام انسان‎های موفق یک شبه به موفقیت دست یافته باشند. من و شما آن یک درصد نیستیم، و چه بهتر. ما موفقیت خود را می‎سازیم. هیچ ساختمان مستحکمی با سقف و دیوار شروع نشده؛ پایه میخواهد، حتی گود‎برداری. پس بیایید فرصت را غنیمت بشماریم. شرایط سخت است اما من و شما سرسخت تریم. پس شروع کنید، مثل من. اگر آرزویی دارید آن را به هدف تبدیل کنید. لازمه‎های رسیدن به هدفتان را مشخص کنید.من پس از سال ها از طریق یک گوشی همراه دارم برای رسیدن به یکی از آرزوهای محالم پایه میسازم. آرزویی که فکرش را نمی‎کردم ممکن باشد. همیشه گفتم من اینجا هستم، این مدرک را فقط در شهر‎های بزرگ می‌شود گرفت. پس من کجا و این آرزو کجا. امروز من با یک گوشی، در خانه‎ی خودمان، در شهری کوچک، همان درس را میخوانم. استادهای متعددم هر روز، با یک گوشی همراه از شهر خودشان، از خانه‎ی خودشان درس آرزوهایم را می‎دهند. هر کدام از یک نقطه ی کشور، حتی بعضی از کشورهایی در قاره‎های دیگر.من در ماه گذشته، با تنها وسیله‎ی در دسترسم که تلفن همراه بود، یادگیری زبانی جدید را آغاز کردم.قبول دارم شاید من در تمام طول عمرم هم در شرایطی قرار نگیرم که از این زبان استفاده کنم، اما هدف من از یادگیری استفاده نبود. بلکه میخواستم در روزهایی که به توانایی‎های خودم شک میکردم، روزنه‎ای ایجاد کنم برای امید. امید به خودم، به توانایی هایی که در خودم سرکوب کرده‎ام.پس شما هم شروع کنید. به جای پایین آوردن سقف آرزوهایتان، پایه‎های بیشتر و بلندتری بسازید. میخواهید اورست را فتح کنید؟ از امروز ورزش را شروع کنید. از ورزش‎های سبک شروع کنید، حتی فقط برای پنج دقیقه‎ی ناقابل. همین پنج دقیقه برای روزهای اول جرقه‎ی امید می شود. همین تلفن همراهی که در دست من و شماست می‌شود مربی، می‌شود پزشک،می‌شود بوم نقاشی، می‌شود معلم. بیایید یاد بگیریم استفاده‎ی مفید از آن را. چرا که همین گوشی کوچک دری می‌شود به دنیاهای جدید، به اطلاعات جدید، و البته به منابع امید بخش جدید.بله دوران سختی‌ست. اما بدون امکانات امروزی در دسترس من و شما،می‌توانست سخت ‌تر شود.من اگر فردا با اضطراب از خواب بیدار شوم، بعد از چند نفس عمیق با چند حرکت انگشت صورت عزیزانی را میبینم که شاید بدون این تکنولوژی فقط سالی یک بار موقعیت دیدنشان را داشتم.سختی همیشه هست، بیایید شکرگذار باشیم که سخت تر نیست. بیایید با پایه زدن برای آرزوهای دور از دسترس تحمل سختی را آسان‎تر کنیم.#روایتگرباشShokoufeBShokoufeBSun, 27 Dec 2020 17:05:38 +0330