https://virgool.ir/feed/@m_58647542fa2026-11-12 03:29:30https://files.virgool.ir/upload/users/2296919/avatar/VwyVdA.jpghttps://virgool.ir/@m_58647542https://virgool.ir/@m_58647542/از-آن-خودت-باش-که-ارزنده-ترینی-clrgxba7vnaoمن فکر می‌کنم ما باید تو زندگی دیوونه بودن رو یاد می‌گرفتیم، باید یاد می‌گرفتیم مثل دیوونه‌ها از هیچ چیز نترسیم و دست از تظاهر کردن برداریم و خودِ واقعیمون باشیم، باید یاد می‌گرفتیم بلند‌پرواز باشیم، به کمترینا قانع نباشیم، دنبال علایقمون بریم و اجازه ندیم حسرتی تو دلمون بمونه.کاش می‌دونستیم که نباید شادی‌ها رو تو لبخندی کوچیک خلاصه کرد، بلکه باید اون‌ها رو فریاد زد.نباید به بغض‌ها اجازه بدیم که گلومونو بسوزونن، بلکه باید هر از گاهی طعم اشکو تجربه کنیم.باید یاد می‌گرفتیم بی‌پروا دیوونه باشیم و از قضاوت بقیه نترسیم، باید انقدر عاقل می‌بودیم که دیوونگی رو انتخاب کنیم.باید جسارت و قاطعیت داشتن رو یاد می‌گرفتیم.من فکر می‌کنم تا به امروز خیلی از ما خودمون رو نادیده گرفتیم و برای خواسته‌‌هامون ارزش قائل نشدیم، بخاطر خیلی از فکرها و حرف‌های دیگران، حتی بعضی وقت‌ها طبق خواسته و نظر اون‌ها رفتار کردیم نه طبق میل خودمون، شاید دلیل بی‌انگیزگیامون تو بعضی شرایط همین بوده.فرصت خطا کردن به خودمون ندادیم تا راه درست رو یاد بگیریم.گاهی با خودم میگم ای کاش میتونستم زمان رو به عقب برگردونم، دلیلشم اینکه بتونم آدم موفق‌تری باشم از نظر خودم که حداقل، احساس رضایت بیشتری داشته باشم، بدون در نظر گرفتن حرف‌های دیگران که هیچوقت منفعتی برای من نداشت، فقط مانعی بود برای رسیدن به یکسری از خواسته‌ها و هدف‌هام.درسته که هدف از زندگی ما آدما کشف و تجربس اما ما تو مرحله‌ی کشف موندیم و تجربه‌ای نکردیم، چون ما‌ رو با جمله‌ی خواهی نشوی رسوا همرنگِ جماعت شو، محدود کردن.احتمالا یکی از دلایلش این بوده که به ما یاد ندادن، خودت رو تو الویت قرار بده، تا همیشه شاد باشی و از زندگیت لذت ببری جوری که دوسداری.بعضی از ماها گاهی فراموش می‌کنیم که تا اخر عمرمون تنها کسی که به صورت تضمینی باهامون میمونه فقط خودمونیم.اولین نفری که اگه ازش غافل بشیم و بهش رسیدگی نکنیم، تو دردسر میفته و زندگیش مختل میشه خودمونیم، اخه وقتی خودمون رو تو الویتِ اولِ زندگی قرار میدیم، هر‌چی خوبی و چیزای خوبی که دوسداریم رو به خودمون هدیه میدیم، اینجوری حال دلمون هم بهتر میشه، وقتی حال دلمون بهتر بشه خواه نا خواه تو رفتارمونم تاثیر میذاره.بنابراین باید خود‌ دوستی رو تمرین کنیم و از کارایی که خوشحالمون نمیکنه یا برامون ارزشی نداره دوری کنیم.خودمون رو نسوزونیم تا بقیه گرم بشن.فایده‌ی هر کاری رو اول برای شخصِ خودمون در نظر بگیریم، وقت و عمرمونو بیهوده صرف چیزای الکی نکنیم.میدونم اگر خیلیامون زودتر ازینا خودمون رو تو الویت قرار داده بودیم و به حال دلمون بیشتر توجه کرده بودیم، اوضاع بهتری داشتیم اما نباید فکر کنیم دیر شده، نه اصلا.جسارتی که بتونه ما رو به اهدافمون نزدیک کنه خیلی کمک کنندس.گذر زمان به من ثابت کرده دلیلی نداره تو زندگیم از همون روشی پیروی کنم که بقیه پیروی می‌کنن، لزومی نداره منم مثل اونا باشم.اگر بخواهیم می‌تونیم اجازه ندیم هیچ عامل بیرونی محدودمون کنه یا بالو پرمون رو ببنده، چون باور داریم هدف از زندگی اینکه به بهترین نسخه از خودمون تبدیل بشیم.بایرون کیتی شخصی به شدت افسرده بوده که متاسفانه دست به خودکشی هم میزنه، اما وقتی به درستی درک میکنه که چطور می‌تونه زندگیش رو تغییر بده، تونسته به تمام رنجهاش غلبه کنه، چیزی که اون درک کرده این بوده که وقتی افکار بد رو باور کنیم باعث ناراحتیمون میشه اما اگر به اونا اهمیت ندیم دیگه اذیت نمیشیم. پس به امید اینکه همگی بتونیم خویشتن دوستی رو تو الویتِ اولِ زندگیمون قرار بدیم و با دلی خوش به سمت اهدافمون حرکت کنیم، تا احساس رضایت بیشتری از خودمون و شرایطمون داشته باشیم. Fereshte bidgoliFereshte bidgoliFri, 20 Oct 2023 22:05:16 +0330https://virgool.ir/@m_58647542/تفاوت-بین-نسل-ها-vbfdn6u4mkf2خاطرات خیلی عجیب هستند، گاهی اوقات می‌خندیم به روزهایی که گریه می‌کردیم و گاهی اوقات گریه می‌کنیم به یاد روزهایی که می‌خندیدیم.مهرماه سال ۱۳۷۸ کلاس اولی شدم با کلی ذوقو شوق که منم بالاخره بزرگ شدم و می‌تونم برم مدرسه، ازین بابت که دیگه می‌تونم نوشته‌های دخترخاله‌هامو بخونم خیلی خوشحال بودم اخه وقتی میخواستن متوجه حرفاشون نشم روی کاغذ برای هم می‌نوشتن، یوقتایی هم کلی الکی میخندیدن تا بیشتر حرص منو دربیارن.یادمه اون زمان بابام یه کیف سرمه‌ای به سلیقه‌‌ی خودش برام خریده بود که تا روز قبل از مدرسه دلم نیومد روزنامه‌هاشو دربیارم چون فکر میکردم کهنه میشه، وقتی از بابام تشکر کردم مامانم گفت کیفت جنس خوبی داره مراقبش باش تا بتونی چند سال ازش استفاده کنی.لوازم تحریرمم که چند تا دفتر بود و جعبه‌ی مداد رنگی با دوتا مداد، پاکن، تراش، خط‌کش و در نهایت جامدادی اهن‌ربایی که کلی برام هیجان انگیزو با ارزش بودن.درضمن صابونو لیوانم نخریدیم چون مدیر مدرسه گفته بود ما خودمون روز اول مدرسه به عنوان هدیه به بچه‌ها میدیم.بالاخره روز اول مهر شد، وقتی لباس فرممو پوشیدم خواستم از زیر قران رد بشم مامانم گفت من فقط امروزو همراهت میام، از فردا باید با بچه‌های کوچه بری و برگردی، منم با کمال میل قبول کردم چون دوسداشتم.هر شب خودم به خودم املا می‌گفتم، لباسامو خودم اتو می‌کردم،کارای شخصیمو خودم انجام میدادم تازه در کنار اینا بچه داری هم میکردم.خاطرات هیچ‌وقت به اندازه‌ی این چند هفته‌ی گذشته برام زنده نشده بود از خرید لوازم تحریر گرفته تا کیفو روز اولِ مدرسه رفتن دخترم...از فروشگاه لوازم تحریری نگم براتون که بچه های ۷ساله دنبال دفتر شکرگزاری بودن!مامان باباهایی که سردرگم با این همه تنوع دنبال دفترایی با جلد اسب تک‌شاخ، دختر کفشدوزکی و مرد عنکبوتی بودن تا فقط خریدشونو تکمیل کنن، هرچند این تازه اول ماجرا بود چون بچه ها باید وسایلاشونو باهم ست میکردن.چهره ی باباها داخل مغازه واقعا دیدنی بود، بعضیاشون با عصبانیت کارت پول رو تقدیم مامانا میکردن و میرفتن جلوی درب مغازه یا داخل ماشین منتظر میموندن.من تمام این صحنه هارو کنجکاوانه در طول ۲۰ دقیقه ای که جلوی ویترین لیوانا وایساده بودیم تا یکی رو انتخاب کنه با دقت میدیدم.بعد از تموم شدن خرید لوازم تحریر با دعا و ثنا رسیدیم به اصلی ترین مرحله ینی خرید کیف، هنوز داخل مغازه نشده بودیم که گفت مامان_بابا لطفا شما اصلا نظر ندید من میخوام کیف کلاس اولم فقط به سلیقه و انتخاب خودم باشه، بعد ازینکه طرح مورد علاقشو پیدا کرد به یاد ۲۴سال پیش گفتم عزیزم کیف خوبی انتخاب کردی احتمالا سال دیگه هم میتونی ازش استفاده کنی که هنوز حرفم تموم نشده بود که گفت مامان جان سال جدید وسایل جدید، اون لحظه فقط خندیدم اخه جوابش برام جالبو بامزه بود ولی نمیدونم چرا اونشب با بغض خوابیدم ، حس خاصی داشتم شاید چون دلم واسه روزایی که میرفتم مدرسه خیلی تنگ شده بود.۳۰مهر ۱۴۰۲ ساعت ۹صبح داخل حیاط مدرسه بودیم با صدای اهنگ باز امد بوی ماه مهر/ بوی بازی‌های راه مدرسه/ بوی ماه مهر...ماه مهربان/ بوی خورشید پگاه مدرسهالبته برای من حکم نوحه رو داشت.فکر میکنم خیلی از مادرا بخاطر جدایی از دختراشون گریه میکردن ولی من به یاد قدیم اخه اون لحظه تنها راه تخلیه‌ی هیجانم همین بود.بعد از بوس و بغل واسش آرزوی موفقیت کردیم اونم با باعجله از بالای پله‌ها برامون دست تکون داد و خداحافظی کرد و بلند گفت بابا تو مدرسه بمون تا من بیام.هیچ وقت تا اون روز متوجه زودگذر بودن زمان تا این اندازه نشده بودم،اونشب تا قبل از خواب چند بار بهش گفتم تو چطوری انقدر زود بزرگ شدی عزیزم؟!تنها آرزوی من اونشب این بود که ای کاش زمان به عقب برمی‌گشت، تا من بیشتر قدر روزا و لحظه هامو می‌دونستم، کمتر به خودم سخت می‌گرفتمو بیشتر لذت میبردم یا حداقل یه ساعت مثل ساعت برنارد داشتمای کاش...Fereshte bidgoliFereshte bidgoliFri, 13 Oct 2023 17:31:40 +0330