https://virgool.ir/feed/@m_57757901fa2026-11-12 00:49:13https://files.virgool.ir/upload/users/2974744/avatar/MitPys.jpghttps://virgool.ir/@m_57757901https://virgool.ir/@m_57757901/رژیم-سمی-خواهرم-برای-من-جواب-نداد-vsyhskmmhavfبعد از دو سال خیلی اتفاقی ویرگولم رو باز کردم و دیدم نوشته: کمپین مای اسمارت ژن آغاز شد! واقعیت خیلی ذوق کردم برای دوباره نوشتن و تصمیم گرفتم داستان رژیم سمی خواهرم که برای من جواب نداد رو براتون تعریف کنم.هر وقت حرف از رژیم می‌شه، خواهرم سریع می‌گه رژیم فستینگ زندگیمو نجات داد! و با هیجان از پنج کیلویی که کم کرده حرف می‌زنه. این‌قدر ازش گفت که بالاخره منم تصمیم گرفتم امتحانش کنم. اما نتیجه؟ نه تنها وزنم کم نشد، بلکه همیشه سردرد داشتم، انرژی‌م پایین اومده بود و تمرکزم نابود شده بود. این تجربه شروع یک آشنایی عمیق‌تر با بدنم بود؛ اینکه چی براش خوبه و چی نه.رژیم فستینگ یعنی چی؟ یعنی فقط در یک بازه‌ی مشخص مثلن ۸ ساعته در روز غذا می‌خوری و بقیه‌ی زمان فقط آب و قهوه‌ی بدون شکر مجازه. این رژیم برای خیلی‌ها جواب داده، اما برای من که همیشه قند خونم نوسان داره و کارم هم طوریه که باید تمرکز داشته باشم، فاجعه بود. با این رژیم از تمرین‌های ورزشی‌م عقب افتادم، خلق‌وخو‌م بد شد و کارایی‌م پایین اومد.از اون موقع به بعد سعی کردم رژیم شخصی خودم رو پیدا کنم. غذاهایی رو که با تست ژنتیکم هم خوانی داشتن بیشتر وارد رژیم کردم. به جای حذف وعده‌ها، اومدم و کیفیت وعده‌هام رو بهتر کردم. آجیل و چربی‌های مفید مثل آووکادو، گوشت سفید به جای قرمز، سبزیجات بیشتر و قند کمتر.چه مکمل‌هایی به کارت میان.وقتی جواب تستم رو دیدم، متوجه شدم بدنم چربی‌های سالم رو خوب استفاده می‌کنه، اما نسبت به قندهای ساده واکنش منفی داره. یعنی اگه من همون رژیمی رو ادامه می‌دادم که خواهرم داشت، نه تنها سود نمی‌کردم بلکه ممکن بود دچار مشکلات بلندمدت بشم.از اون موقع به بعد سعی کردم رژیم شخصی خودم رو پیدا کنم. غذاهایی رو که با تست ژنتیکم همخوانی داشتن بیشتر وارد رژیم کردم. به جای حذف وعده‌ها، اومدم و کیفیت وعده‌هام رو بهتر کردم. آجیل و چربی‌های مفید مثل آووکادو، گوشت سفید به جای قرمز، سبزیجات بیشتر و قند کمتر.نکته‌ی جالب اینجاست که فقط رژیم نبود که تغییر کرد. نگاهم به بدنم هم تغییر کرد. دیگه احساس نمی‌کردم باید با بدنم بجنگم یا بهش فشار بیارم تا شبیه بقیه بشم. یاد گرفتم که بدن من پیام‌هایی بهم می‌ده و اگر بهش گوش بدم، می‌تونم خیلی بهتر و سالم‌تر زندگی کنم.همه‌ی این مسیر باعث شد بفهمم "یک نسخه برای همه" توی تغذیه واقعاً جواب نمی‌ده. بدن هر کسی یه داستان خاص داره. تجربه‌ی من با رژیم خواهرم فقط یک مثال ساده‌ست از این واقعیت پیچیده. ممکنه بدن تو هم با شیر مشکل داشته باشه ولی بدن یکی دیگه عاشق لبنیات باشه. یا کسی با پروتئین حیوانی خوب کنار بیاد ولی تو با گیاهی راحت‌تر باشی. این تفاوت‌ها رو بشناسی و ازش به نفع خودت استفاده کنی. به جای اینکه مدام رژیم عوض کنی یا خودت رو با دیگران مقایسه کنی، یه بار برای همیشه مسیر تغذیه‌ی مناسب بدنت رو پیدا می‌کنی.اگه بخوام یه جمله برای جمع‌بندی بگم اینه: بدن تو باهات حرف می‌زنه؛ فقط باید زبانش رو بفهمی. پ.ن: من آزمایش ژنتیک رو ندادم و با گذشت زمان این‌ها رو توجه شدم. مطمئنم اگه این آزمایش رو بدم دقیقا همین موارد رو بهم نشون بده.از طرفی هم می‌ترسم! نکنه باز هم اشتباه کرده باشم؟ اما تا الان که سالم و خوب دارم زندگی می‌کنم!نظر شما چیه؟ ممکنه نوش داروی حال حاضر من، در نهایت منجر به مرگم بشه؟!مریم نصیریمریم نصیریSat, 19 Apr 2025 23:03:21 +0330https://virgool.ir/@m_57757901/آتش-سوزی-موزه-فلورانس-jvcxcpvgwyvpموضوع ابرقهرمان بیمه‌ای کمی برایم جالب است و کمی هم ناامیدکننده. چون که بیمه جبران خسارت می‌کند و جلوی خسارت را نمی‌تواند بگیرد و تمام روایت‌هایی که من دوست دارم به عنوان ابرقهرمان بیمه‌ای در آنها ظاهر شوم در اصل نیازمند ابرقهرمانی هستند که جلوی خسارت را بگیرد. چگونه میشود خسارت مربوط به نابود شدن یک اثر هنری را جبران کرد؟ برای پاسخ به این سوال شما را ارجاع میدهم به روایت آتش بزرگ فلورانس که در انتهای قرن پانزدهم رخ داد.بعد از مرگ لورزنزو د مدیچی (لورنزوی شکوهمند)، شهردار فلورانس، حاکمیت شهر به مدتی کوتاه از دستان خانوادۀ مدیچی که به مدت یک قرن بر فلورانس حکم میراندند، خارج شد. مدیچی‌ها از دوران کازیمو د مدیچی که دوستدار و طرفدار هنر بود و حامی هنرمندان، به اعتلای هنر در شهر فلورانس کمک بزرگی کرده بودند. میتوان گفت که ظهور رنسانس و آثار هنری آن دوره، همگی مدیون مدیچی‌ها بودند. آنها از تکمیل گنبد کلیسای جامع تا حمایت کردن از تقریبا تمام هنرمندان به نام آن دوره را در کارنامۀ خود دارند. این مداومت در حمایت از هنر در میان اعضای خانوادۀ مدیچی به سنتی بدل شده بود که از نسلی به نسل بعد منتقل میشد و ارج والایی داشت. تا این که در دوران حاکمیت لورنزوی شکوهمند، فلورانس بهشت عدنی بود از هنرمندانی که فاخرترین آثار هنری رنسانس را تولید کردند. باتیچلی، میکلآنژ و داوینچی در این دوره می‌زیستند. در اواخر عمر لورنزو، کشیشی به نام ساوانارولا به میدان قدم گذاشته بود که معتقد بود که کلیسای کاتولیک فاسد شده و به دلیل این قِسم از گفته‌های جسورانه، بین مردم مشروعیت یافته بود. بعد از مدتی این کشیش شروع به سخن راندن علیه مدیچی‌ها نیز کرد و اعتلای هنر در فلورانس را آمیخته با گناه‌های نابخشودنی معرفی کرد. به هنگام مرگ لورنزو، مدیچی‌ها تقریبا تمام مشروعیت خود را به این کشیش از دست داده بودند و بعد از مرگ لورنزو، کشیش ساوانارولا دستور به برافروختن آتشی بزرگ برای سوزاندن تمام آثار هنری داد. بسیاری از هنرمندان با تمام آنچه که میتوانستند با خود حمل کنند شهر را ترک کردند. با این حال تعداد بسیاری از آثار هنری دورۀ رنسانس در آن آتش سوختند. تصور کنید کسی که هنر را به منتها درجۀ معنا ارج می‌نهد چگونه در مقابل اینچنین خطایی درمانده و فرسوده می‌شود؟به هر جهت اگر میتوانستم به عنوان ابرقهرمانی ظاهر شوم، ترجیح میدادم در این دوره به دنیا بیایم و جلوی این چنین گناه نابخشودنی‌ای را بگیرم. اما ابرقهرمان بیمه‌ای درمقابل چنین وضعیتی چه میتواند بکند؟تصور کنید که میکلآنژ مجسمۀ داوودش را بیمه کرده و این مجسمه به دلیل اشتباه یکی از کارمندان موزه میشکند. این ضایعۀ تاریخی را هیچ بیمه‌ای میتواند جبران کند؟آنچه که بعد از آتش بزرگ فلورانس رخ داد، دست کمی از خدمات بیمه نداشت. سنت پتروناژ (حمایتگری) از هنرمندان همیشه  در میان اروپاییان بها داشته است. رم و واتیکان از باتیچلی و میکلآنژ حمایت کردند و آنها با تولید آثار بعدی خود جبران مافات کردند و اغلب هنرمندان نامی آن دوره بعد از متحمل شدن این چنین فاجعه‌ای دوباره امکان خلق آثار هنری را یافتند.مریم نصیریمریم نصیریFri, 01 Dec 2023 20:33:30 +0330