https://virgool.ir/feed/@m_57694705fa2026-11-11 20:03:02https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_57694705https://virgool.ir/@m_57694705/خانه-امنم-ریخت-javyvjshs1s8خانه‌ای ویران شد.آتش، تمام خاطراتش را با خود برد؛هزاران خنده و صدها گریه را بلعیدو جز مشتی خاکستر چیزی باقی نگذاشت.خانه را دوباره ساختند؛کم‌وبیش شبیه همان خانه شد،اما گردِ خاطره دیگر هرگز روی دیوارهایش ننشست.خاطرات تازه‌ای ساختند،ولی خنده‌ها دیگر آن شیرینی سابق را نداشتو گریه‌ها مثل گذشته آدم را سبک نمی‌کرد.سرانجام خانه را ترک کردند.فکر می‌کردند خانه‌ای که یک‌بار سوخته باشد،حتی اگر از نو ساخته شود،دیگر جای زندگی نیست.اما تا آخر عمرهیچ خانه‌ی دیگری پیدا نکردند.خانه‌های بعدیفقط مسافرخانه‌هایی موقت بودند؛گاه حتی نیمکتی در پارک شهر.آن‌ها حسِ تعلق رادر همان خانه‌ی بازسازی‌شده置 جا گذاشتندو باقی عمر رادر جست‌وجوی چیزی گذراندندکه دیگر پیدا نمی‌شد.انگار بعضی خانه‌ها دیگر هیچ وقت خانهنمی شوند .فقط یک‌بار می‌توانند خانه باشند.دُچارِ پَرَش؛دُچارِ پَرَش؛Thu, 28 May 2026 21:10:43 +0330https://virgool.ir/@m_57694705/حرف-های-نزده-omeootdwnpdzانگار نخی از رشته افکارم پیش حرف او گره خورد و هرچه از اون دور تر می شدم درازی این جوابم کش می امد و دنبالم کشیده می شد هر چه کردم نتوانستم ان را ببُرم یااز خودت دور کنم هرچه هم که بیشتر می دویدم این ریسمان بیشتر و بزرگتر می شدحال که پیش او بازگشتم می بینم همه افکارم ؛حرف هایی که می خواستم بزنم به هم گرهی سخت خورده و بیان نمی شود دهانم را که باز می کنم گره سفت تر می شود دُچارِ پَرَش؛دُچارِ پَرَش؛Sat, 21 Feb 2026 00:39:21 +0330https://virgool.ir/@m_57694705/دریای-بی-پایان-آرزو-zvihytfvzxaoدر شهری یا بهتر است بگویم در دنیای زندگی می کنم و نفس می کشم که ادم هایی هم در ان زندگی می کنند ونفس می کشند که همچون خود من دریایی از خواسته ها ارزو های خود رو در ذهن حمل می کننداروزو هایی که گاه انقدر زیاد می شود که میشورد ومی برد هرچه که ارزو نیست را.به خودت می ایی و بینی که دیگر هیچ نداری جز ارزو. با این حال بازهم در سراسر روز پوسته ومرتب بارانی مهیب وسیل اسا میریزد توی این دریا هر ان کوچکتر می کند خشکی باقی مانده اش را .انگار انسان که پیر تر میشود این باران شدتش بیشتر می شود برای عمر کوتاه باقی مانده.انقدر گاهی این دریا بزرگ می شود که دیگر نگاه می کنی و بینی که هر چه هست فقط ارزو ست انگار هیچ چیز غیر از این نداری.وای بعضی وفت ها انگار خشکسالی میاد انگار دیگر هیچ چیز نمی خواهی از این دنیا وتهی می شوی از هرچه خواسته ،خفه می شوی از داشته های اندکت و می خواهی از انها هم دل بکنی و اصلا هیچ چیز نداشته باشی.همه ما ادم ها تلاش می کنیم تا حداقل اندکی از این اقیانوس بی پایان را تبدیل کنیم به جزیره ای برای خودمون جزیره ای که وجود داشته باشد ودل ببندیم به انولی باز انگار حق بعضی ها نیست که حتی قایق کوچک کاغذی داشته باشند همه تلاششان را می کنند ولی انگار خدا نمی خوادبعضی دیگر که از همان بد ورودشان به دنیا کشوری دارند پت وپهن اما باز هم دور تا دور کشور شان را اب بی حدو مرز خواسته های یشان گرفته وهرلحظه طغیان می کند در کشورشان و هر لحظه ان را کوچک می کندادم ها متنوع اند ولی همه یشان در جستجو چیزی، خیلی چیز ها را از دست می دهند چیز هایی که گاهی بعد ها رویایشان می شود داشتنشانالا ایحال من خواسته هایم از دنیا زیاد است اما این روز از ان اقیانوس بی هیاهو مانده فقط یک قطه اب خواستن .خواستن کسی که حتی باورش نمی شود که من او را در نظر می گیم چه برسد به اینکه بداند من روز ها وشب رو غرق همان یک قطره اب می شوم و گاه خفه می شوم و میمیرم در ان .چه قدر حد ارزو هایم کوچک شدهدُچارِ پَرَش؛دُچارِ پَرَش؛Fri, 30 Jan 2026 14:29:29 +0330