https://virgool.ir/feed/@m_57599217fa2026-11-12 00:03:42https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_57599217https://virgool.ir/@m_57599217/حسرتی-که-تا-ابد-ماند-zfhvimf4myanنیمه‌شب بود. از آن شب‌هایی که سکوت مثل پتویی سنگین روی شهر افتاده بود. اما برای من، آن شب پر از هیاهو بود. مامان و بابام از شمال، از روستای پدری‌مان برمی‌گشتند. آخر هفته را آنجا گذرانده بودند و چون بابا باید شنبه صبح سرکار می‌رفت شبانه راه افتاده بودند.  تلفنی که زنگ زد، دنیا را زیر و رو کرد. صدای لرزان عمویم از آن طرف خط گفت:«سریع بیا بیمارستان. مامان و بابات تصادف کردن.»نفهمیدم چطور خودم را به بیمارستان رساندم. انگار پاهایم به زمین نمی‌رسید. وقتی رسیدم، تنها چیزی که می‌دیدم یک شلوغی بی‌پایان بود. پرستاری به سمتم آمد و گفت: «باید هر چه زودتر هزینه عمل رو پرداخت کنید. بدون پرداخت نمی‌تونیم حتی شروع کنیم.»کارت بانکی‌ام را دادم، اما دستگاه خراب بود. مثل دیوانه‌ها سراغ عابر بانک رفتم، صف کشیدم، پول کشیدم و دوباره برگشتم. حسابداری باز هم از من فرم خواست، چیزی که انگار هیچ پایانی نداشت. تا کارهای لعنتی تمام شد، ساعت نزدیک پنج صبح شده بود. رسید را به پرستار دادم، ولی هنوز اتفاقی نمی‌افتاد. با عجله پرسیدم: «چرا کاری نمی‌کنید؟!» پرستار نگاه خسته‌ای به من انداخت و گفت: «دکتر اصلی هنوز نیومده. باید صبر کنید.»از شدت خشم و درماندگی حس می‌کردم دارم خفه می‌شوم. آن‌ها را در اتاق عمل نگه داشته بودند، اما هیچ‌کس کاری نمی‌کرد. ساعت ۶:۳۰ شد تا دکتر آمد. هنوز در گوشم صدای آرامش‌بخش او می‌پیچد که می‌گفت: «ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم.» اما دیگر فایده‌ای نداشت. مادرم به خاطر خونریزی شدید و پدرم به خاطر ضربه مغزی هر دو جانشان را از دست دادند. دکتر در پایان گفت: «خیلی دیر شده بود، ولی ما تمام تلاش‌مون رو کردیم.»همه چیز انگار در یک لحظه فرو ریخت. انگار از درون خالی شدم. فکر می‌کردم کارم را درست انجام داده‌ام، اما این لعنتی‌ها همه چیز را از من گرفتند. مادرم، پدرم، خانواده‌ام. هر ثانیه از آن شب جلوی چشمم است؛ صف‌های لعنتی، کاغذبازی‌های بی‌پایان، انتظار برای دکتری که دیر آمد.گاهی به خودم می‌گویم اگر چیزی مثل پرداخت مستقیم وجود داشت، اگر می‌توانستم همان لحظه که رسیدم، فقط با یک کلیک همه چیز را حل کنم، شاید الآن اینجا ننشسته بودم و حسرت نمی‌خوردم. شاید آن چند ساعت طلایی به پزشکان می‌رسید تا یکی از آن‌ها را نجات دهند. یا حتی اگر نمی‌شد کاری کرد، حداقل می‌دانستم که همه تلاش‌هایم را کرده‌ام.حالا، با این همه حسرت، نمی‌دانم چطور باید زندگی کنم. نوشتن همیشه برایم پناه بود، اما حالا کلمات هم سنگین شده‌اند. جملاتم پر از خشم و درماندگی است. نمی‌دانم چه کسی را باید مقصر بدانم، سیستم بی‌رحم اداری یا خودم که نمی‌توانستم همه چیز را زودتر حل کنم.m_57599217m_57599217Sun, 01 Dec 2024 19:33:15 +0330