https://virgool.ir/feed/@m_57591756نویسنده و هنرمندfa2026-11-10 22:18:27https://files.virgool.ir/upload/users/4844185/avatar/wnsHQi.jpghttps://virgool.ir/@m_57591756https://virgool.ir/@m_57591756/تغییرات-آرام-dknbhn1kyylgزخم های دهانی بهتر شدن درد های فک و اثر جراحی دندان هم آروم شدهامروز پا درد نداشتم البته راه نرفتمو احساس کردم دستم بهتر کار می کنه بعد از این همه درد که تجربه کردم الان حقم هست کمی آسوده باشمدراز کشیدم و‌پاهامو گذاشتم روی دو‌سه تا بالش اما مثل شبای قبل گز گز نمی کنهدیروز که شنیدم پی اس تئاترم پذیرفته شده،دویدم خونه موهامو رنگ‌زدم.فردا جمعه اس و‌تصمیم دارم برم خرید کنم شاید یه کت قرمز زرشکی بخرم. اولین جلسه های تمرین رو شیک و‌خوشگل باشم. حالا دردها دارن آروم آروم از بدنم خارج می شن. شاید کل فردا رو فقط دراز بکشم و به پاهام فشار نیارمشlady Mlady MThu, 05 Nov 2026 22:46:30 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/تنها-در-باران-bfkkcenguv69حالا یه چیزی بگم یه شانس بزرگی که آوردم اینه که برای ذهن موسیقی دان، موسیقی در لحظه معنا پیدا می کنه. اگر قرار بود از اینهمه موسیقی که به عمرم گوش دادم و اجرا کردم یکی دو تا خاطره می داشتم چه بر سرم می اومد؟نویسندگی یه کار انفرادیه. باید تو خلوت خودت بشینی و کلمات رو سرت بریزن اما، اگه قرار باشه بگم همراه من در نوشتن کی بوده می گم هومن راد و آلبوم تنها در باران.من با آلبوم تنها در باران پروپوزال نوشتمبیانیه برای نمایشگاه نقاشیم نوشتمداستان کوتاه و بلند نوشتمنمایشنامه نوشتماصلا تنها در باران یعنی بیا بنویسیم. من یه آرشیو خیلی کامل از موسیقی دوره های مختلف و کشور های مختلف دارم. اما موقع نوشتن فقط و فقط ترک های تنها در باران.نه موتزارت.نه شوبرت. نه آهنگسازان روسی و غربی مدرنموسیقی وقت نوشتن باید طوری باشه که راحت و روون هدایتت کنه.خلاصه که یه روز باید برم پیش هومن راد دستبوسیآهان یه چیز دیگه هم یادم اومدیه دستفروش دور میدون نزدیک خونه هست به نام آقا کاظم. چند بار رد شدم دیدم کنار بساط واکس و ترازوش کاغذ هایی گذاشته و روش جملاتی از نویسندگان بزرگ گذاشته.همیشه یه بطری پلاستیکی آب و چند شاخه گل هم تو بساطش می دیدم. یه روز رفتم جلو و باهاش حرف زدم فهمیدم اهل مطالعه اس. نویسنده های امریکایی و اروپایی و روس رو می شناخت. براش یه کتاب از چخوف بردم. دو هفته بعد که بهم پس داد یه کتاب دیگه از چارلز دیکنز بهش دادم. گفت خودش هم تا حالا چند داستان نوشته. بهش گفتم دوست داری خاطراتت رو بگی تا من بنویسم و کتاب بشه؟ گفت آره خیلی زندگی پر فراز و نشیبی داشتم. پدر و مادرم از هم جدا شدن و منو گذاشتن پرورشگاه و ...خلاصه که اگه هومن راد یاری کنه خاطرات اقا کاظم رو می نویسم. lady Mlady MTue, 03 Nov 2026 12:18:21 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/دنیای-دیروز-و-امروز-r58qz1gfmhd2شماها یادتون نمیاد ولی سالها پیش بستری برای نوشتن داشتیم به نام وبلاگ فارسی.پرشین بلاگ، بلاگفا، ... ملت می نوشتن و دوست پیدا می کردن. بازی وبلاگی راه می نداختن. من اون دوره تو پرشین بلاگ و بعدتر تو چند تا پلتفرم دیگه بلاگ داشتم. بعد اصلا اسم بلاگری از اونجا دراومد. چون مردم روزانه هاشون رو با متن و نه عکس و ویدیو به اشتراک می ذاشتن.ماجراهای سفر، اخبار خاله زنکی همسایه ها و فامیل. بعد مثلا چند تا نویسنده وبلاگ با هم دوست می شدن قرار می ذاشتن. قراراشون به غیبت و دعوا و دسته کشی منجر می شد و می یومدن تو فضای بلاگستان آبروی همومی ریختن. به مرور این بساط جمع شد. فیس بوک اومد. تلگرام. وایبر. اینستا اومد. دیگه اشتراک گذاری محتوا یه جور دیگه شد. اظهار عقاید بر اساس اندیشه و با ابزار کلمات تعطیل شد.اصلا از همه مهم تر دیگه نمیشد ناشناس بمونی و بقیه فقط تو رو با کلماتت پیدا کنن. فقط کافیه یه اکانت تو یکی از فضاهای مجازی بسازی کل فک و فامیل خبر دار می شن. می ریزن سرت که بفهمن چطور زندگیت می گذره. آخر هفته ها کجا می ری می گردی. چی می خری و کدوم رستوران غذا می خوری. یک سری از دانشمندان هم در این نوع فضا ها محتواهای علمی و مهم به اشتراک می ذارن و سعی دارن عده ای دیگه رو روشن کنن. یه بار یه پست گذاشتم که آی آدمها!وقتی عکس شام دیشبتون رو به اشتراک می ذارین یعنی دارین به بقیه اعلام می کنین الان تو روده هاتون چی دارین. بعد به یه عده کثیری این واقعیت بر خورد و مورد هجمه قرار گرفتم که مگه تو خودت نمی خوری چرا اینو می گی خوشت نمیاد نگاه نکن. مگه ما به تو کار داریم. که البته منم گذاشتم همه کامنت های توهین آمیزشون بمونه. زنده باد آزادی بیان!من از دوران وبلاگ نویسی که مال حدود 18 سال پیشه، دو تا دوست با ارزش پیدا کردم که هنوزم هستن. یکی شون مجید که پژوهشگر و نویسنده اس. اون یکی هم شهاب که در حد و اندازه مجید نیست ولی مجموعا پسر خیلی خوبیه.من ِ الان با اون لیدی ام وبلاگستان کلی فرق کردم. برای خودم درس خوندم. فوق لیسانس گرفتم. نقاشی یاد گرفتم و نقاش شدم و نمایشگاه گذاشتم. مطالعه کردم و تلاش کردم و نویسنده شدم. مادر دو تا فرزند شدم. منِ الان کلی بیماری و رنج و درد رو پشت سر گذاشتم. گاهی احساس می کنم تک و تنهام. دوستان راه دور نمی تونن برام همه چیز باشن. رنگ ها و کلمات نمی تونن جای خالی آدما رو پر کنن. بچه ها اصلا قرار نیست همدم من باشن. احساس می کنم دنیام از سالهایی که تو وبلاگ می نوشتم بسیار عمیق تر شده . و تنهاییم هم شدیدتر.من، لیدی ام، موزیسین و نویسنده و نقاش اومدم ویرگول تا دوست پیدا کنم. lady Mlady MMon, 02 Nov 2026 12:54:21 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/تنهایی-qbpcg2ca1fgvحالا تنهام. بچه ها رفتن مدرسه. فنجون قهوه ام کنارم. دیشب متن نمایشنامه ام رو نهایی کردم و فرستادم برای شورای نظارت. پیشی اومده ربروم تو آفتاب خوابیده. متنم تموم شده و احساس خلا و بلا تکلیفی دارم. یه حسی که می گه خب حالا که چی؟خودتو کشتی و نشستی و نوشتی و نوشتی. بیا حالا رفت شورا. اصلاحیه های گنده می زنن رو متنت. میفرستن برات یه جوری که دیگه نشناسیش. اصلا ارزش داره؟ زیر تیغ سانسور حرف زدن ارزش داره؟عصر کلاس دارم. روزایی ر و که از خونه بیرون می رم دوست دارم. "ر" رو می بینم. دلم می خواد یه بار نیلو رو هم ببینم. بهش محل نذارم. پشتمو کنم. بی محلی و بی ادبی کنم. نیلو هم همینکارو باهام کرد. اما نمی بینمش. نیلو رو می گمحالا تنهام. همش دلم می خواس بچه ها زودتر برن و تنها بشم. حالا باید چی کار کنم؟ دیشب می خواستم برم سراغ تابلو و رنگ. پس چرا نرفتم؟ چرا همینطور نشستم؟باید تابلوهامو تموم کنم.دلم تنگ شده.پاهام درد دارهlady Mlady MMon, 02 Nov 2026 08:21:40 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/جایگاه-مادری-dzvcenho2criدوستم اسما، کیک درست می کنه. اصلا شغلش همینه. کیک خونگی می پزه. نون می پزه. برای جشن تولد ها، برای جشن های مدرسه ای،کیک می پزه .بلده فوندانت بکشه و تزیین کنه. اسما هم مثل من دو دختر داره.اسما پیج اینستا داره و بسیار به هنرش افتخارمیکنه. هر بار کیک می پزه عکسش رو می ذاره"وای ببین چه بافتی داره" یه همچین جمله ای هم زیرش میاره. چند روز پیش هم تو استوری هاش عکس یه کیک شکسته و تیکه تیکه رو گذاشته بود و نوشته بود "وای کیک مشتری رو خراب کردم" و در استوری بعد عکس شوهرش رو که با شادی و لبخند کیک شکسته رو می خورد و همینطور بچه هاش که اونا هم شاد بودن و کیک می خوردن.باید همینطور باشه مگه نه؟مادر بپزه و اعضای خانواده با لذت نوش جان کنن.اما برای من اینطور نیست.هر بار کیک درست کنم خشک می شه و میریزم دور. اصلا یادم نمیاد آخرین بار کی کیک درست کردم. ماکارونی هام هم مورد پسند قرار نمی گیرن. چون گوشتها به بدنه ماکارونی می چسبن. لوبیاهای خورشت هام مورد تایید نیستن.حتی یک فنجون قهوه فوری که توی آب جوش می ریزم، از نظر اهالی خونه خوب در نمیاد.البته بچه ها رو می گم.پدرشون یه کم بهتره.من موزیسین ، نقاش و نویسنده و مادر دو فرزندم. اسمم لیدی اِم. از شدت تنهایی اومدم ویرگول . بیا با هم دوست بشیم.lady Mlady MMon, 02 Nov 2026 07:50:16 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/مامان-wtyaoiilf7v2روزی که مامان از سفر برگشت،همش چند روز رفته بود،اما روزی که برگشت شاد بود. نشستم کنارش و دست انداختم‌کمرش. خیلی بهش نزدیک بودم و صورتش رو از نزدیک می دیدم. پوستش چروک بود.پر از چروک های ریز. با اینکه از سفر آمده بود و شاد بود. چروک های پوستش می خندیدند.از مامان بهتر کسی تو زندگیم نبوده. الان ۷۵ ساله است. باشگاه می ره،کتاب می خونه،دور همی های دوستانه می ره،فهمیده است،بچه هامو نگه می داره، عصا هم دستش نمی گیره. عصر که سرکار بودم، "ر " رو دیدم.حال پدرش رو پرسیدم . گفت طفلک پیر شده. بعد گفت مامان و بابا هر دو پیر شدن. گوششون نمی شنوه.پرسیدم بابا هنوز کتاب می خونه؟ گفت نه چشماش درست نمی بینه.مامان ر زنگ زد.نمی شنیدم چی می گفت. ر بهش گفت چشم مامان میام می گیرم. ماجرای غذای خونگی بود.مادر مهربان که هنوز سعی داشت فرزند خرس گنده اش رو تر و خشک کنه.قلبم پر از درد شد.نگران اون روزی ام که مامان برای آخرین بار بره باشگاه. برای آخرین بار دوستاشو ببینه. و آخرین کتابشو بخونه. یهو ناتوان بشه. من آب شدنش رو ببینم. مامان قوی و همیشه کارآمدم رو ناتوان ببینم. مثل تجربه ای که" ر" داره.مادر مهربان lady Mlady MTue, 27 Oct 2026 18:27:51 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/سوال-هر-روز-boafzzngcuxgهر روز هر صبح و هر شب از خودم می پرسم آیا خانواده واقعا اینه؟آیا بنای زندگی رنج کشیدن و رنج دادنه؟ آیا ارزش داره "باهم باشیم" در حالی که باهم بودن اینهمه هزینه داره؟واقعا اینقدر مهمه؟ چرا رنج می بریم؟ چرا؟ رنج ها برای من دستمایه خلق آثار شدندlady Mlady MMon, 26 Oct 2026 15:35:42 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/این-یک-یادداشت-عاشقانه-نیست-erlwn6jxdh5dدلم می خواست می توانستم به بخشی از درون تو سفر کنم. به آنچه نمی دانم و آنچه راز توست برسم. اما نشد.نگذاشتی. راهم را بستی. از من دور شدی. فکر نکنم دوباره دلم بخواهد ببینمت. حتی اگر تو اینطور بخواهی که البته احتمالش کم است. دلم می خواست جوانتر باشم یا زیباتر. دلم می خواست برگردم ببینم دنیایی که مال توست، آن بخش زیبا و پر نورش که به روی دلبران جوان باز است چگونه است. دلم می خواست در آن دنیا هرگز پیر نشوم. فقط تو باشی و خواسته هایمان.داروهای کثافت را دور انداختم. کمی دیگر یک سال می شود. دارو های رنج روان. داروهای مزخرف که روانم  را پاره کردند. در خیالم تصور می کنم تو روبرویم نشسته ای و دلسوزانه گوش می دهی که چه رنج هایی کشیدم. در خیالم من فریدا می شوم و تو دیه گو.ماجرای رنج ها مگر شنیدن دارد؟ قصه ی غم و اندوه. مگر خواندن دارد؟شاید تو بخواهی بشنوی. من به درون تو سفر کنم آنجا که هیولاها می خوانند و می رقصند. بعد باهم بشنویم آنچه را پس از آن بر ما خواهد بارید. راستی می بینی؟ جنگ هم آمد. مثل یک فصل که روی تقویم سالانه ورق می خورد. آن روز عذاب ما هم آمد.می خواهم بیایم و برایم از جنگ بگویی و اینکه کاش جوان تر بودم.جوان تر از تو.یاد آن دیالوگ بین آنا و جوما افتادم . وقتی آنا باردار شده بود و به جوما گفت آخر نمی شود ازدواج کنیم. و جوما گفته بود نه که نمی شود. و آنا با خودش فکر کرده بود که چرا نمی شود؟کاملا شدنی بود. و بعد جوما حرف را به جنگ کشانده بود و انا گفته بود کاش جنگ بشود و من بمیرم. حالا من به تو می گویم. کاش حالا که جنگ شده من بمیرم. حالا که من جوان نیستم حالا که شاد نیستم. حالا که سایه خوشبختی و عشق بر سرم نیست.، حالا که انقدر رنج می کشم. اصلا واقعا کاش بمیرم. حالا که تو را ندارم. انقدر از تو دورم و بابت این بلاتکلیفی داشتن و نداشتنت شرمنده ام ،بله حالا. بمیرم و تمام.تو به یادم می آوری که تا چه حد تنها هستم. دوست دارم به تو نزدیک بشوم و از تو بپرسم آیا تو رنج نمی کشی؟ بابت تنهایی ات؟تنهایی تو سراسرش لذت است؟ یک بار به من گفتی  که عاشق زندگی هستی ولی بار دیگری هم گفتی که گاهی نیاز داری خودت را جمع و جور کنی چون چیزهایی هست که از اساس ناامیدت می کند.دلم می خواهد نت تا ابد قطع بماند. جنگ هم بماند. جنگ به من کمک می کند که از تو بگریزم.به خاطر سرپناهم شکر گزار باشم.سرم به داشته های مادی اندکم گرم باشد.راه های ارتباطی مان بسته بماند. تورا نبینم .جنگ.و زندگی. تو . و جنگ.              lady Mlady MSun, 25 Oct 2026 19:06:20 +0330https://virgool.ir/@m_57591756/اولین-یادداشت-ho7dqyovtbqlدلم می خواهد که می توانستم کمی امور را به عهده می گرفتم. دلم می خواست زندگی ام را به تنهایی و با تکیه بر دانش خودم می گذراندمدوستی که امروز با او قرار داشتم‌موبایلش خاموش استدلم پر از رنج استباب ناامید استمن نیزlady Mlady MFri, 01 May 2026 10:10:07 +0330