https://virgool.ir/feed/@m_57269161نویسنده، شاعر ، پژوهشگر ، کارگردان ، فیلمنامهfa2026-11-12 03:17:44https://files.virgool.ir/upload/users/749878/avatar/7f7bZv.jpghttps://virgool.ir/@m_57269161https://virgool.ir/@m_57269161/سفر-من-با-لاله-واژگون-hsehiyvaiiqxنیکاویسینام داستان: سفر با لاله واژگوننویسنده: نیکا ویسیداشتم به دانه‌ی گلی که تازه کاشته بودم آب میدادم که گلدان نورانی شد. در همان لحظه گلی سبز شد که غنچه های آن رو به زمین باز می شد.گل گفت: سلام نیکامن با تعجب به گل گفتم: چه زود سبز شدی و به حرف آمدی نامت چیست؟گل گفت: نام من لاله واژگون است. تا زمانی که این راز بین ما باقی بماند من با تو حرف میزنم.من از خوشحالی داشتم پرواز میکردم.گل گفت: من اینجا خیلی تنها هستم دلم برای مادرم تنگ شده است. دوستان من در تمام ایران پراکنده شدند.دلم برای گل سوخت تصمیم گرفتم که او را به مادرش برسانم.گل گفت: در خاک من ساعت زمان و مکان وجود دارد. من گفتم: وقتی خاک را خالی کردم ساعتی در گلدان نبود. گل گفت: بعد از سبز شدن ریشه من ساعت زمان و مکان در آن بافته می شود.با خودم فکر کردم چگونه بدون خشک شدن گل، ساعت زمان را بیرون بیاورم. اگر خاک گلدان را خالی کنم گل میمیرد. از گل لاله واژگون پرسیدم: چگونه میتوانم از ساعت زمان استفاده کنم ؟گل گفت: چشمهایت را ببند و گلدانم را در آغوش بگیر تا با هم به سفر در زمان برویم.گل لاله من را به کوه دماوند برد آنجا هیچ لاله ای نبود. یاد آرش کمانگیر افتادم با دقت بیشتری نگاه کردم، روی صخره شاخه گل لاله ای کنار کمان آرش سبز شده بود.به طرف گل لاله رفتم گل تا من را دید گفت: چشمت را ببند تا به لاله‌ی بعدی برسیم.من فهمیدم کسانی که برای ایران جان خود را فدا می کنند یک گل لاله‌ی زیبا دارند.گل لاله گفت: دوست داری کجا برویم؟ من گفتم: من را پیش فردوسی ببر.فردوسی داشت شاهنامه را می نوشت. وقتی من را دید گفت: چو ایران نباشد تن من مباد. خیلی خوشحال بودم که فردوسی بزرگ را از نزدیک می بینم. گل کنار دست او من را صدا زد و گفت: باید برویم پیش دوستانم. چشمم را بستم وقتی رسیدیم صدای گریه می آمد. دشتی پر از لاله های واژگون را دیدم یکی از لاله ها داشت گریه می کرد.از او پرسیدم تو لاله‌ی چه کسی هستی؟ او گفت: من برای تمام شهیدان ایران گریه می کنم. از او پرسیدم شهید کیست؟لاله واژگون گفت: چشمت را ببند. وقتی چشمم را باز کردم دشت‌‌ِ لاله ها خشک شده بود. دشمن به ایران حمله کرده بود. تمام جوانان وطن به نبرد با دشمن آمده بودند. خیلی ترسیدم، صدای گلوله ها خیلی بلند بود. لاله واژگون گفت: نترس نیکا جان همه این سربازها برای دفاع از تو و ایران به نبرد با دشمن آمده اند. من دیگر نمی ترسیدم دوست داشتم جنگ تمام شود پس دعا کردم که جنگ با پیروزی سربازهای ایران تمام شود.گل گفت: از خون جوانان وطن در این دشت این همه لاله دمیده است.خدا صدای دعاهای من را شنید.جنگ با پیروزی ایران تمام شد.هر کجای دشت که سربازی شهید شده بود. گل لاله واژگونی گریه می کرد.چند گل کنار یک پوتین ، زرد و پژمرده شده بودند. از آنها پرسیدم چرا شما پژمرده و زرد هستین؟ یکی از آنها گفت: این سرباز بعد از شهادت گم شده است مادرش هنوز چشم به راه اوست.من هم مثل آنها شروع به گریه کردم.مادرم من را از خواب بیدار کرد. صورتم خیس از اشک بود. مرا بوسید و پرسید: دخترم چرا در خواب گریه می کردی؟چون به گل لاله قول داده بودم سکوت کردم.باید صبح به مدرسه می رفتم. آن روز خانم نوربخش درس فرمانده دلها را برای ما توضیح داد. یاد گل لاله‌ی خودم افتادم، تصمیم گرفتم با پدرم آن را به مزار شهدای گمنام ببرم چون تمام دوستهای او آنجا بودند. بعد از مدرسه به مزار شهدا رفتیم، پیرزنی مهربان با گلاب مزار شهدا را خوشبو می کرد. گل من تا پیرزن را دید خوشحال شد و شروع به گریه کرد. از او پرسیدم چرا گریه می کنی او گفت: از تو ممنونم که من را به دیدن مادرم آوردی.گلدان گل را کنار پیرزن گذاشتم و به او گفتم: مادر جان پسرت در دل ما همیشه زنده است. پیرزن با لبخندی زیبا گفت: دخترم ایران به داشتن فرزندانی همچون شما افتخار میکند.«من دوست دارم کشورم همیشه در صلح باشد تا هیچ مادری از فرزندش دور نباشد. »شاهرخ ویسیشاهرخ ویسیTue, 26 Dec 2023 21:47:46 +0330https://virgool.ir/@m_57269161/بمباران-یزد-l4y3i4snnyc0شاهرخ ویسیخودم را به دکه روزنامه فروشی رساندم، بجز روزنامه های ورزشی همه روزنامه های حاضر آن روز را خریدم .گوشه حیاط تمام روزنامه ها را پهن کردم.از زمان نخست وزیری بنی صدر تا زمام ریاست جمهوری احمدی نژاد هیچ خبری از بمباران یزد نبود.وقتی شناسنامه حمید را پیدا کردم مادرم شروع به گریه کردگفت: وقتی عراق بیمارستان حضرت فاطمه را بمباران کرد حمید گم شد.دیشب تمام قفسه های بایگانی بیمارستان را گشتم حتی به سردخانه شهرداری رفتمنگهبان تا عکس نوزادی من را دید گفت: پدر صلواتی قیافه زنم یادم نیست احوال نوزاد سال 1360 را می پرسیمادرم تمام شب خون گریست صبح وضو گرفت و دو رکعت نماز نشسته خواند بعد از دعای عربی پر از لهجه و غلط گفت: دخترم میدانم الان اگر قسم هم بخورم من را قبول نداریاین شناسنامه را پدرت به من دادگفت: اسمش را حمید گذاشتم.بعد از دیدن تو رفت خرمشهر، همان جا هم شهید شدبعد از چله بابات رفتم ثبت سجل اسمتو گذاشتم حمیدهشاهرخ ویسیشاهرخ ویسیSun, 24 Dec 2023 09:26:12 +0330https://virgool.ir/@m_57269161/غلام-و-بی-بی-a7zf5weo1b3cشاهرخ ویسی غلام بی بی را دوست داشت.اما بی بی عاشق رمضان شده بود.پارسال که با رمضان رفته بود باغ وکیل سگ هاری پای بی بی را گاز گرفت هنوز وقتی راه میرود پای چپش می‌لنگد.غلام وقتی سگ را گرفت زنده زنده پوستش را کند.غلام می دانست بی بی دوستش ندارد. اما مهم نبود.غلام زیر لب همیشه می گفت: رمضان با رمضان پارسال آمد با رمضان امسال هم می رود. اما برای غلام هر روز یک سال بود.غلام تمام خانه را برای بی بی پر از پارچه های مخمل و ابریشم چینی کرده بود. هر ماه پنبه تخت بی بی را عوض می کرد.زنجیر طلا و سنگ فیروزه از نیشابور برای بی بی خریده بود. فیروزه چشم سبز بی بی را زیباتر می می کرد.با حوصله هر روز او را حمام می داد موهایش را شانه می زد. روی صورت بی بی گرد سفید می مالید. چشم او را سرمه می کشید و دستش را می بوسید.زندگی غلام زیر چنگ بی بی بود.شبها داستان‌ سگ کشی های خودش را برای او تعریف می کرد. از تجارت نخ و فرش ابریشم میگفت بی بی هم خوب گوش می داد. گاهی هم می خندید.غلام هر شب موقع برگشتن به خانه رمضان را می دید که از بالای دیوار حیاط به کوچه می پرد. رمضان تا غلام بر می گشت. سریع فرار می کرد.برای غلام این حرکت مهم نبود. همین که بی بی در خانه او می خوابد برای او کافی بود.شب به زیر زمین رفت. در دلش خشم و کینه جا نداشت. فقط دلش برای برنو کهنه اش تنگ شده بود. پارچه کهنه و روغنی دور اسلحه را باز کرد برنو هنوز تمیز و چرب بود. دو فشنگ در خشاب جا داد. تا صبح در زیر زمین سرد و نمور به رمضان و شکم جلو آمده بی بی فکر کرد.باید به سفر می رفت. اما بی بی هنوز خواب بود. به حیاط رفت روی دیوار خبری از رمضان هم نبود. آرام در حیاط را باز کرد. هیچ سگی در کوچه پرسه نمی زد. آرام و بی صدا داخل خانه رفت بی بی با عشق سرش را روی سینه پشمالو و سیاه رمضان گذاشته بود.غلام عاشق نگاه کردن به مژگان بلند بی بی در خواب بود. اما شکم او پر از رمضان شده بود. غلام این را می دانست بی بی را درک می کرد. لوله برنو را وسط پیشانی رمضان گذاشت. غرش برنو خیلی بلند است و دل بی بی کوچک، آرام زیر لب گفت بنگ بنگبدون اینکه آب از آب تکان بخورد بی سرو صدا رمضان را داخل گونی انداخت سر بازار دباغی گونی رمضان را به رودخانه پرت کرد. غروب که برگشت کوچه خونی بود. و سگی داشت خون روی سنگ فیروزه نیشابور را لیس می زد.شاهرخ ویسیشاهرخ ویسیSun, 24 Dec 2023 09:18:51 +0330https://virgool.ir/@m_57269161/قوطی-سوهان-yqjfqdhwby8aشب یلدا طولانی نبود. زود آمد. رفت. من سر ساعت آمدم. سر ساعت نرفتم. میز صبحانه خالی بود. خالق جیغ سیگار می کشید. دختری رو به روی شب پر ستاره زیر سیگاری شده بود.احساس گرسنگی و دلشوره داشتم. انگار مادرم حلوای پشت پای من را با نمک پخته بود. بوی قهوه، رنگ قلم را کشته بود. جعبه پیچ و مهره های دست پگاه، خالی بود . تله موش را مسلح کردم. نخ سوراخ سوزن را پاره کرد. حمام، آخرین جایی بود که بوی پگاه را می داد. مثل آهو از خودش بوی عجیبی و مست کننده ای به جا گذاشته بود.کلید اتاق های ممنوعه به بند دوم شلوار پدرش آویزان است. مادرش دستمال های قرمز را با آب سرد می شست . پدرش دوست نداشت دستمال کتش کثیف شود عادت داشت بعد از توالت دستش را با پشت شلوار خشک کند.قوطی سوهان پر از دکمه های رنگی بدون استفاده بود. اگر دکمه شلوار پدرش را برمی داشتم شلوار می افتاد. دوست نداشتم مرد پنجاه ساله را لخت لمس کنم.قوطی الان اینجا نیست. پگاه همیشه رادیو گوش می داد. آن شب ویگن با تمام وجود فریاد زد مرا ببوسسیگار از عمر من می کشید. بوی سیگار پگاه را دیوانه می کرد. مثل مار زخمی به خود می‌پیچید پیچ های تخت جیغ می کشیدنپوزه بندش را باز کردم. نگاهم در لمس او گم شد. لبش لخت اما شاعرانه می لرزید. ذهن لباسهایش را پاره کرد. دوست نداشتم لباس تنش کنم. رو به روی شام آخرم نشستم. نان هنوز بوی خون مانده میدهد. پگاه عوض شده بود. عوضی نبود. خودش بود. خود مکعب حل نشده روبیک. شب از صدای جیر جیر کردن تخت خوابم نبرد. من کاری کردم که تختش جیرجیر نکند. راحت خوابید من هم خوابیدم یعنی همه خوابیدیمشب اول مادرش داشت ظرف های رب و مربا را با آب داغ می پخت. سر سرنگ زیر بار مرفین کج بود. صدای مادرش شیطان را خمار می کرد.دامن او با فلش قالبهای زرد و صورتی می رقصید.انگار زیر دامن مادرش بذر سوسک کاشته بودند. با کوچکترین تکان یا صدا مشتی سوسک وسط حمام می بارد. عصای من اجاق خاموش آنها را روشن کرده بودم . داخل جیب کت پدرش یک تله موش مسلح بود با مشتی تیغ مخفی بود. نباید موشها از رب و مربایی که کپک زده بخورند. نباید از دری که خودش باز و بسته میشود بترسم. اتاق پگاه در دارد. قفل ندارد.نرده های ذهن من در حساب نمی شود اما قفل خوبی دارد.کنار سطل آشغال پگاه تله موشی هنوز مسلح است آن شب اتاقش کاغذ مچاله زیاد داشت. روی کبریت اتاقش نوشته بود بی خطر کبریت به کلمه آتشین برسد بین بنگ میشود دوتا. باید از خطر کردن نترسم پگاه از آتش سیگارهای پدرش روی بدنش زیاد داشت. من سیگارهایم را جایی خاموش کردم، که به عقل جن هم نمی رسد.با میخ روی دیوار نوشته بود او من را دوست ندارد. دکتر خانواده ما چشمش مثل دکمه کتش سیاه نیست.این دختر همه جا هست و نیست من را می گوید.چشم مادر او سبز بود چشم پدرش آبی. اگه خوب یادم مانده باشد چشم باغبان عسلی بود چشم من روبروی پگاه دو رنگ موازی بود. که زنبورهای عسل را وحشی می کرد.هنوز شب است. همیشه شب است. میدانم پشه های سبز با صدا پرواز می کنند پشه های سیاه در سکوت به صورتم مشت می کوبند. مادرش او را سفت می بست. من شل. با فشار آب سرد حمامش می داد.موهای خیس او فر خشک میشد. وان حمام دومین شکنجه گاه بود. در این تاریکی بیشتر در سیاه چاله افکارم سقوط می کنم . صد بار به او گفتم گل خون نمی خورد. مزه تند خمیردندان را دوست نداشت. دندان هایش خیلی تیز بود. انگشت اشاره پدرش کوچک شده بود. همیشه بعد از حمام پوزه بندش بوی خون سرد نعنایی میداد. پیچ و مهره دست و پایش را سفت می کردم. پگاه خط قرمز وحشت و گناه بود.این آخرها پیچ های دست و پایش زنگ زده بود. نگاهش برق میزد. تنش گرم. اتاقش سرد بود. تله موش در وان حمام پروانه ای کشته است. مگر این تله موش های بی خطر نبودند . شاید به من هم شلیک مستقیم کنند. به او گفتم پروانه های داخل داستان هم دندان ندارند. پگاه می ترسید. به اتاق پگاه نمی روم. هیچ کسی آنجا نیست. داخل این خانه چهار تله موش مسلح گذاشتم اگر درست شلیک کنند می فهمم مادرش چرا دوست داشت موشها جاسوسی من را بکنند. چند بار رادیو کوپن 666 را قندوشکر اعلام کرد. خدا کارش را خوب بلد است. مادرش خون مانده را می پخت. من گیاه خوارم اما شب دوم هر چه خون پخته می خوردم بیشتر دوست داشتم بفهمم این خون از کجا می آید.سیم و تسمه چرمی در گلوی مادرش گم شده است . هیچ دختر مهربانی مادرش را با فشار آب داغ حمام نمی دهد. آب داغ موهای سر مادرش را چیده بود.نفهمیدم پکاه چرا چشم پدر و مادرش را داخل شیشه های رب انداخت ؟ پگاه نمیدانست که اول باید چشمها را شست بعد در آب شور انداخت. چیزی به بیداری جهان نمانده است. در این تاریکی بجز صدای ‌ پگاه سوگندنامه بقراط را میشنوم. از ساطور فرو رفته در سر پدرش تارهای زرد و قرمز کشدار عنکبوت تا زمین بافته می شود . دیشب سه بار دست پدرش را خشک کردم او با دست خیس دست نمی داد. هنوز شب است. اینجا همیشه شب است پیدا کردن این قوطی کار آسانی نیست.از گوشه شلوار باغبان خون تا دسته بیل رفته بود گلی تشنه خونش بود. بیشرف به هیچ علف هرز و حشره ای رحم نمی کرد. گلی را در مسیر خونابه های حمام پگاه کاشته بود. وقتی گل را بیرون کشیدم از ریشه گل صدای ناله پگاه می آمد. پگاه هر وقت نقش گل می کشید خون از گوشه چشمش می بارید. پگاه به چشم سگ باغ هم دکمه دوخته است. هنوز شب است. کاش پگاه همه دکمه ها را مصرف نکند کت من دوتا دکمه سیاه داشت برای پدرش دوختم بدون دکمه شلوارم می افتند. به صف کوپن نرسم باز باید حلوا را با نمک درست کنم. هنوز شب است. خدا کار خودش را خوب بلد است.شاهرخ ویسیشاهرخ ویسیSun, 05 Feb 2023 03:17:42 +0330https://virgool.ir/@m_57269161/کودکانه-iwz93nyapjtyروی زمین افتاده بود. دلم می خواست شکمش را پاره کنم. بعد سرش را ببرم. رنگ مادرش زرد شده بود و می لرزید. با لبخند بلندش کردم بدنش سرد و کثیف بود. با هم به طرف کلبه ته باغ رفتیم. شیر آب را باز کردم قشنگ سر و بدنش را شستم دندان هایم تشنه خون او بود. سرش را بریدم و محکم گازش گرفتم خون شیرین و سردی داشت. خون سرد و قرمز او با فشار روی ژاکتم پاشید مادرم اگه می فهمید باز خودم را اناری کردم. خونم را می ریخت.شاهرخ ویسیشاهرخ ویسیTue, 13 Dec 2022 23:36:45 +0330https://virgool.ir/@m_57269161/بهار-تا-بهار-io1w0l93s0gdبهار دوم وقتی برگشتم به همان بن بست کشیشی داشت لباس حاجی فیروز را از جعبه خاطراتش بیرون می آورد. کریسمس درختان کوچک انار نزدیک بود. کشیش در ناخودآگاه خود داشت این جملات را مرور می کرد:ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد.ملکوت تو بیاید. اراده تو چنان‌که در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود.نان کفاف ما را امروز به ما بده.و گناهان ما را ببخش چنان‌که ما نیز، آنانکه بر ما گناه کردند را می‌بخشیم.و ما را در آزمایش میاور، بلکه از شریر رهایی ده.زیرا ملکوت، قدرت و جلال از آن توست برای همیشه آمیناین جمله برایم آشنا و درد آور بود. اجداد من کسی را بر خود صلیب داشتند که فرستاده و یا شاید خود خدا بود. در سکوت شب غرق در گناهان اجدادم و اتفاقات گذشته بودم. که قامت استوارم زخم شد ترسیدم، لرزیدم بعد از مدت کوتاهی کسی با دلی سرشار از خشم و کینه من را بغل کرد. تبری دستش بود که از آن رد خونی تازه به چشم می خورد. تا او را دیدم شناختم.تازه به این بن بست سرد آمده بود. یک تلسکوپ را از پنجره اتاقش رو به موهای من و آسمان من روانه کرده بود. رو به من شعر سپید می خواند. باله می رقصید و بدون شرم و خجالت لباس های زیرش را به من می‌سپارد.می ترسید باد سر هرز آن ها را به دور دست خجالت پر دهد. لخت می شد، وان حمام را پر از گل‌های کاکتوس وحشی می کرد. آهنگی از گذشته خونین سرخپوست های مهاجر می خواند، تنها در خود زندگی می کرد. درد مشترک عشقی را به کول می کشید. که یک ساحل شن و صدف در شلوغی آن گم میشد. به شانه های من انار آویزان می کرد. لبان انار رنگش را گاهی به برگهای خوش شانس من می رساند و سوت می کشید. شبها بلند بلند به صدای درد و ناله افکارش می خندید.او عاشق خون آگاوه بود. او طعم مستی کرمها بطری آگاوه را حفظ بود. آن را با لذت سر می کشید .من عاشق مستی او شده بودم و بدون شک خیلی ها عاشق او بودند و شده بودند. فقط این تبر و پرده سیاه ذهنش من را ترسانده بود. باید از کالبد خودم بیرون می آمدم، باید دوباره بغلش می کردم تا بفهمم این پرده چیست؟ همان شب که اولین سیگارش را بر تن سردم خاموش کرد از او ترسیدم من را داغ زد. خودم را به اتاقش چسپاندم . بوی یلدا زمینی نبود. سیگارهای برگ کوچکش بهانه ای بود برای مخفی کردن عطر وجودش.به اتاق اول رفتم که عکس دشمن‌های من را به دیوار زده بودند. دسته همه تیرها از اقوام من بودند.به اتاق دوم رفتم که بوی خون مانده میداد و ارواحی سرگردان با خشم به دیوارهای اتاق ناخن می کشیدند.شومینه اتاق یلدا خاموش بود. چیزی برای سوختن نداشت. موهایش از سرما دور گردنش تاب بسته بود. لحاف محکم بغلش کرده بود. هوای سر مست من با کامجوئی . خودش را به بهانه گرم کردن این دختر زیبا و تن سرد، به سینه و لبان او چنگ می انداخت. از فرصت استفاده کردم چند بار لبهایش را برای خودم در عمق پیکرم حک کردم، دست و پاهای او را از خستگی پاک کردم. چوبهای کهنه تختش را قسم دادم چند دقیقه به جای جیرجیرکردن آهنگ چوپان تنها را اجرا کنند. خروجی شومینه پن فوتی از جنس برادر هنرمندم گذاشتم. و آرام خزیدم زیر لحاف، مثل ابر، یلدا را بغلش کردم تن او سرد بود. ومن با گرمای شدید شروع به باریدن کردم . یلدا هیچ فرکانس مشترکی با گیرنده های کهنه من نداشت. فقط قلبش سبز می طلبید، داشتم دیوونه میشدم. پشت تلسکوپ رفتم همان شب فهمیدم عشق و ریاضیات در جهان من رکن اصلی را بازی می‌کنند.در مختصات خودم و یلدای شرقی درختی در سیاره امید یافتم خشک شده بود و هزاران بند و تکه ها پارچه سبز ، سفید و قرمز به شاخه های آن گره خورده بود. تصمیم گرفتم که برای آن درخت خشک، پیامی مشترک بفرستم. تو هنوز در خود یک جوانه داری نقطه. زمانی من به کاجهای پیر و خشک این پیام را میدادم و به قارچهای هرز ذهنشان آدرس اشتباه می خوراندم. همسایه سیاره امید خورشید بود. امواج فرابنفش اطراف او زیبا می رقصیدند. کسوف و امواج مغناطیسی خورشید چه شباهت عجیبی با امواج یلدا داشت. از نگاه ماه معلوم بود از همه چیز خبر دارد. اما نصف شده بود و فقط چشمش را می شد دید. ماه هم زیبا است. زمین ساجد کهکشان شده بود. زمین هم زیبا و جذاب است. تمام منظومه های عالم خورشید خود را با شعاع قلب عاشقهای تنظیم می کنند. چند شفق پایین تر از مختصات یلدا سیاره شادی بود که پر بود از دخترانی بلوند و بلند بخت . چشمان جادویی یکی از آنها از هزاران یلدا زیباتر بود.اما آنها به اندازه پنج سال نوری از من ریش کهنه دور بودند. دیلان حاکم رقص بود اما کسی او را نفهمید و او رفت . زمانی در این خاک ریشه داشت. قوم دیلان مغرور زندگی می کردند.هزاران فلامینگو به پای رقص دیلان نمی رسید. کم و کوتاه بود. ارتعاشات آن رقص هنوز در وجودم جا دارد . رقص آنها از هزاران داستان کهن حرف می زد. اما پایکوبی امروز فقط برای خورشید است. خسته شدم از یلدا از تلسکوپ از ثابت بودن و منتظر کسی که به من نگاهی سبز بیندازد.همسایه جدید من سیاه قلب بود. چه بود.چرا به اینجا آمده بود. از کجا آمده بود. از کدام سیاره آمده بود. او فقط در اینجا زیبا بود. چرا تنها بود. باید او را می فهمیدم. چرا من همیشه رفتنش را می دیدم ؟ چرا همیشه باید چشم من به شیلنگی باشد، که دوست دارد خون من هدر برود.شبها یلدا را که تلو تلو می خورد می دیدم بوی خون تاک می داد. آخرین سیگارش را سر کوچه روشن می کرد و ته کوچه روی پوست من خاموش می کرد. شاید فهمیده بود من درد را میفهمم شاید پیامی داشت. یا شاید این حرکت یعنی او هم به من فکر می کند.پس چرا عکس دشمن های من را به دیوار زده بود. این دختر یکروزآفتاب بود ساعتی بارانی و گاهی جای ماه فقط به درد دل های غمگین باد گوش میداد. به خشم تبدیل می شد و آنقدر خودش در خودش درد می کشید. که به جای صاعقه چندین بار محکم به زمین سخت می خورد. اینها را من پشت پنجره می فهمیدم .بالای سر من لانه مادری بود از جنس بهار و از عطر گل‌های نایاب کوه دالاهو مادر لالایی برای تب, مادری برای ترس از خشم و درد یلدا، مادری که از موهای نرم طنابی محکم می یافت تا من هرشب به چرا من از او نیستم فکر کنم.هر روز قبل از مرگ خورشید چند بار به پنجره اتاق یلدا می کوبیدم پنجره را باز می کرد و من از بوی او و نگاهش مست می شدم . اما عکسهای روی دیوار بیشتر و بیشتر می شد.کریسمس شد. برگ‌هایم زیر پای عاشقان درد را تجربه کردند و زیر برف خوراک یخ ها شدند هر بهار من از عشق برای این برگهای زود رنج می گفتم و درد را موشکافی می کردم . اما همیشه برگها پشت سرمن به باد می گفتند کرم مغزش را خورده است.زمستان بود و من باید برای تولد دوباره می خوابیدم اما تصمیم خودم را گرفته بودم نخوابیدم و خودکشی کردم پشت سر هم از آب برف و باران نوشیدم و مست آب شدم. سرمای بی رحم شکافی عمیق بر وجودم ساخت و خاک ریشه هایم را پس زد. از وسط به دو درد مساوی تقسیم شدم یک درد رو به آفتاب و درد دیگرم رو به راهی که یلدا می رفت. یلدا با موهای بافته شده بدون دلیل داشت برای همیشه از این بن بست می رفت. تلخ شده بود و لبش دیگر اناری نبود دوست داشتم بغلش کنم. اما او دوست دشمن های من بود. صدایش زدم ایستاد رو به من دستهایش را باز کرد یک تیر و دو نشان کرم هم بغلش کردم هم دوست دشمن‌های خودم را کشتم. همان روز چند هیزم شکن سراغ نیمه دوم من آمدند از بالا شروع کردن به تکه تکه کردن نیمه دوم من که با دیدن اتاق یلدا وحشت کردند. کسی که شبها قاتل درختها را می کشت فرشته ای به نام یلدا بود. من عاشق او بودم مست و دیوانه او شده بودم.نمی دانستم دوستم کیست. خشم در من چگونه لانه ساخت . برگها چیزی می فهمیدن که من نفهمیدم من هم به جرم قتل او باید قطع می شدم. هر چند که در جهانی موازی خودکشی کرده بودممن شدم آتش زیر و روی یلدا در کوه سینا هرچه او شومینه اش را با عشق به من خاموش نگه داشت. من به پاداش قلب روشن و چشم کور خودم برایش هفت شبان روز در آغوش او با افسوس سوختم. سرخپوستی دور آتش برای یلدا می رقصید و این را دعا را می خواندیلدا مقدس است چون عشق را می فهمید. عشق را با سبز خونی نقاشی می کرد. پدر طبیعت، مادر زمین، موسیقی رقص باراناگر درخت عاشق خطایی کرده است. دوباره او را ببخشید بگذارید برگ های سبز و برگهای خشک غمگین در آتش با هم برقصند ، بگذارید بلدرچین‌های آواره در سایه خاکستری سایه اش لانه بسازند. سهم او را از آب همسایه به آرامش تنها بذر جا مانده از غروبش بدهید. تا تنور داغ است و یلدا اینجاست . تا هنوز مادران به ناشتای صبح ایمان دارند. خون در جام و جام بر جان من بزنید.عمر جهان هنوز روشن و مست است. هنوز تا شوق و جانم منتظر طلوع خورشید است. برای شادی قبیله ام ، از یلدا و درخت عاشق خشمتان را برگردانید. فرشته درخت و آن بذر به خون یلدا بدهکارند. تنها یک لبخند شما برای بهشت شدن آن بن بست ربانی کافیست. بهارسوم وقتی برگشتم به همان بن بست کشیش داشت یلدا را غسل می داد . کلید دعا های ما همیشه در دست دختران آفتابیست.شاهرخ ویسیشاهرخ ویسیWed, 01 Jun 2022 00:28:44 +0430