https://virgool.ir/feed/@m_57108083fa2026-11-12 14:45:11https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_57108083https://virgool.ir/@m_57108083/مسیر-سبز-روایتگرباش-bazzmroxaeg6این روزها دست از مقاومت در برابر قرنطینه برداشتم. حس می‌کنم مثل اسیری بودم که دست‌هایم را با طناب بسته‌اند و هر چه بیشتر تقلا می‌کردم به جای آزاد شدن رد طناب روی دست‌هایم می‌ماند و تحمل کردن این فضا را برایم سخت می‌کرد. ندیدن دوستان، تعطیل شدن کافه‌ها، ماسک همیشگی و همه و همه مثل عذاب بر دوشم سنگینی می‌کرد. نمی‌توانستم با شرایط کنار بیایم و هر روز منتظر تمام شدن این شرایط بودم. حالا که یک سال می‌گذرد می‌فهمم انتظار برای تمام شدن این شرایط، انتظار برای آمدن گودوست. بحث رسیدن نیست، چیزی که باید بفهمم در این مسیر است. مسیری که می‌تواند مسیر سبز من باشد. جهان با یک ساعت برنارد ایستاده تا من بدوم و به خواسته‌هایم برسم و از تمام لحظاتی که فقط و فقط برای من خلق شده لذت ببرم. انگار همه در یک قطاریم و کسی می‌گوید مسافرانی که قصد ادامه مسیر به سمت ایستگاه پیشرفت را دارند در این ایستگاه وارد خط کووید نوزده شوند. در خیابان از کنار آدم‌ها که می‌گذرم دورشان هلال حریمی نامرئی است که عبارت 《خود واقعی》 دیده می‌شود. از وقت گذراندن خودمان برای خودمان یاد گرفتیم با چشم‌هایمان حرف بزنیم، بخندیم و از پشت ماسک حتی برای هم بوسه بفرستیم.حالا بدون تقلا شرایط را پذیرفتم. برای خودم خیال بافی می‌کنم کسی پشت میز نشسته، (احتمالا دوست‌دار محیط زیست) و تصمیم گرفته جلوی تخریب محیط زیست را بگیرد تا زمین پاک و تمیزی داشته باشیم. پس آدم‌ها را وادار می‌کند تا در خانه بمانند و روش پیش‌برد کارها را به صورت مجازی یاد بگیرند آدم‌ها را وادار می‌کند تا در خانه بمانند و کمتر به محیط زیست آسیب بزنند. کرونا آمده تا زمین و هوای پاک داشته باشیم، از شرایط مجازی استفاده کنیم و زمانی که در صف‌های مترو و اتوبوس تلف می‌کردیم را برای رسیدن به اهداف‌مان بگذاریم. صبح که از خواب بیدار می‌شوم به جای گشت و گذار بیهوده در فضای مجازی پیام‌های کاری را چک می‌کنم و برنامه منظم خودم را دارم. از خیال‌پردازی‌هایم که بیرون می‌زنم گوشی را بر می‌دارم و با دوستانم از طریق تماس تصویری حرف می‌زنم. کمی که آرام می‌شوم سراغ خودم می‌روم. این روزها بیشتر ورزش می‌کنم و به خودم‌ می‌رسم. فکر می‌کنم گوشی بیشتر از هر چیز دیگری هدیه قرنطینه و کرونا برای من و به عنوان همراهی مهربان در این مسیر سبز است. قبلا فکر می‌کردم ارتباطم با جهان واقعی قطع شده ولی حالا ارتباط را در همین حرف زدن‌های روزانه‌ای که در گوشی موبایل‌مان است می‌بینم. شب‌ها زود به رختخواب می‌روم، به جای دورهمی با رفقا تنهایی فیلم می‌بینم و به جای کافه رفتن‌ها کتاب می‌خوانم . هر صبح از طریق گوشی با یوگا تمرین می‌کنم و می‌توان گفت گوشی مثل همراهی صبور و نزدیک ،کنارم پابه‌پا زندگی می‌کند و مرا به صلح با خودم دعوت می‌کند. صلحی که پیش از وارد شدن به میدان مبارزه از آن من است. زندگی در این جهانِ پر از سکون برایم پر از فعل و حرکت است، درست مثل این متن!! حتی همین حالا برای انجام کارهایم آلارم می‌دهد... از جای‌ات بلند شو، نوبت انجام کارهایت رسیده، بلند شو و برو به سمت اهدافت، بلند شو! زندگی شروع شده! هر روز با خودم می‌گویم هی رفیق! آدم دیگری شدی یا همین بودی و تازه خودت را شناختی؟! #روایتگرباششکوفه رحمتیشکوفه رحمتیWed, 16 Dec 2020 19:58:42 +0330