https://virgool.ir/feed/@m_56970591fa2026-11-12 08:58:54https://files.virgool.ir/upload/users/3726136/avatar/QSW8zG.jpghttps://virgool.ir/@m_56970591https://virgool.ir/@m_56970591/از-به-اول-۶-دی-ماه-hdfhldhkhqcgاز: به: نصف شبه و من توی تاریکی هی با خودم کلنجار می‌رم این نوشته رو بنویسم یا نه. دلم می‌خواد با کسی حرف بزنم و می‌دونم که نامه نوشتن کار مورد علاقه‌مه. حداقل پشت این کلمه‌ها می‌تونم حس کنم که خود واقعیم نشسته‌ام و دارم صحبت می‌کنم. استاد نویسندگیم یه روزی می‌گفت که وقتی می‌خوای بنویسی فرض کن که داری برای یه دوست می‌نویسی. برای کسی که دوستش داری. این طوری بهتر می‌نویسی.ولی خب مشکل اصلی اینه که من این روزا فکر می‌کنم هیچ دوستی ندارم. اتفاقای عجیبی افتاده که من بیشتر از همیشه احساس تنهایی می‌کنم. تنهایی چه شکلیه؟ اون هیولاییه که توی تصویر سازی‌ها می‌بینیمش؟ بزرگ و سفید و خالی؟ یا اونیه که بهت یاد می‌ده با خودت مدارا کنی؟ صبوره و سبز کم‌رنگ؟ نمی‌دونم. نمی‌تونم حجم درست تنهایی رو پیدا کنم و شاید به خاطر همینه که الان با هر کسی که دور و برمه احساس دوری و دل‌گیری می‌کنم.این حالت وقتی هم‌خونه داری خیلی سخت می‌شه. آدم‌ها می‌آن. ازت توجه می‌خوان و معاشرت. بهت زنگ می‌زنن ولی تو دلت می‌خواد نبیننت. من می‌رم پیش یه کوچی. جلسه قبلش خیلی سخت بود. این رو اصلا نفهمیده بودم تا اینکه امروز جلسه قبل رو گوش دادم تا برم برای جلسه جدید. چیزای سختی بهم گفته بود. که اگر خوب نگاه کنم، می‌تونم ببینم همه مسائل کنونیم یک پترن یک‌سان دارن. این که من وقتی آدم‌ها رو تا حدی سیف می‌بینم، یهو در همه دار و ندارم رو باز می‌کنم و از لحاظ عاطفی خرج آدم‌ها می‌کنم. در صورتی که هیچ ما به ازایی نداره. یه مثالی زد مثل اینکه تو پولی رو به ادم‌ها می‌دی و بعد ذوق زده می‌شی که تنها بخشی از همون پولی که بهشون دادی رو بهت برگردوندن و دوستشون خواهی داشت.اگر این کارو کنم احمقانه است. کی رو گول می‌زنم این طوري؟ ولی خب اگر نخوام این کارو بکنم پس باید چی کار کنم؟ چه طوری با آدم‌ها مراوده کنم بدون اینکه بخوام سی‌صد هزار ژول انرژی صرفشون کنم؟ مسائل مالی، عددی و عینی واقعا هرچه‌قدر هم سخت باشن به مسائل احساسی و انسانی نمی‌رسن. الان من عملا خودم موندم و خودم. علی و حوضش طوری که نمی‌خواد هیچ کس رو به نزدیکش راه بده. بعد توی این تنهایی مدام به این فکر می‌کنه که چه قدر آسیب دیده و از اعتمادش سو استفاده شده. در صورتی که در بیرون من هم همون آدم‌ها هستند که انتظار دارن که بهشون بها داده بشه. دلم می‌خواد با آدم‌ها صحبت کنم و بگم ببین. من خیلی خسته‌ام. یه مدتی نمی‌تونم باهات ارتباط داشته باشم. اوکیه؟ این روز‌ها خیلی دلم می‌خواد گریه کنم. ولی نمی‌تونم. غالبا یه بغض خیلی سنگین رو حس می‌کنم توی گلوم و لب‌هام رو جمع می‌کنم ولی گریه‌م نمی‌آد. انگار با خودم هم توی سیفتی صد از صد نیستم. ولی خب خوشحالم. مایه مباهاته که چند قطره اشک از چشمم امروز ریخت پایین وقتی که توی سینما نشسته بودم و توی یه صحنه احساسی یه پرستاری دو قلو‌ها رو وقت موشک خوردن به بیمارستان نجات داده بود و بعد خودش مرده بود. این چیزا هم قلب منو تکون می‌ده. دیگه تو فرض کن چیزای سفت و سخت انسان‌هایی که بزرگ شدن.بین عصبانی بودن از خودم و عصبانی بودن از دیگران معلقم. در صورتی که نباید هیچ کدوم از اینا باشه. باید بپذیرم این الگو درست نبوده که من یهو خودم رو تا این حد به ادم‌ها نزدیک‌ کردم و بعد هم این شکلی نیست که حالا باید برم توی یه غاری زندگی کنم. چون عملا ممکن نیست. امشب حتی خیلی جدی به باز گشتن به خوابگاه فکر کردم. ترسناک.فرجام اون روز توی صحبت‌هاش بهم می‌گفت که این چیز‌ها الان توی سخت‌ترین بخش‌های خودشون هستند. همه چیز تو داره شکل می‌گیره. هویتت، کارت، ارتباطت با دوستات و با خودت. و این چیز‌ها اگر نکشنت دیگه هیچی نمی‌تونه بکشتت. و خب اینا از ساید منطقی خیلی خوبه. خیلی اهمیت داره حتی. ولی ساید همدردی چی؟ چرا هیچ‌کسی توی دنیا به من نمی‌گه آقا تو خوب نیستی چی شده؟ بیا حرف بزن. اصلا نمی‌خواد حلش کنی یا به فکر چاره باشیم. آقا من اصلا بهت نمی‌گم که درستش کنیم. فقط بیا ببینم چی تو رو می‌ذاره توی این همه فشار. البته دارم فکر می‌کنم خب هیچ‌جای جهان هیچ کس به هیچ کس این رو نمی‌گه. ولی چرا من این نیاز رو دارم؟ این روزا فکر می‌کنم شاید نیاز‌های من بیش از اندازه زیادن. دوباره همون حالت رو دارم. همون بغضی که تبدیل نمی‌شه به گریه. و خب خیلی سخته چون واقعا انگار چندتا سنگ گنده رو انداخته باشن توی دهنت و توی گلوت مونده باشه.این روز‌ها رابطه‌ام با غذا خوردن هم خیلی بد شده. یعنی یا هیچی نمی‌خورم. یا در حدی می‌خورم که حس می‌کنم الان بالا می‌آرم. دلم می‌خواد با تنهایی حال کنم و بنابراین کلی پول خرج می‌کنم برم کافه که از این تنهایی لذت ببرم. بعد عذاب وجدان می‌گیرم که چرا پولم رو الکی خرج کردم. کاش حداقل دغدغه مالی نداشتم. می‌دونی؟ نمی‌شه با هم همه هندونه‌ها رو بلند کرد.من حس می‌کنم به خودم یه ببخشید بدهکارم. ولی نمی‌دونم سر چی. شاید سر اینکه خیلی به خودم سخت گرفتم. که حتی خودم هم از خودم نپرسیدم دقیقا چی شده فاطمه جان. که بعد از تموم شدن رابطه‌ات چه احساسی داری. من حتی نپرسیدم که دلت می‌خواد واقعا بری مشهد یا نه؟ دلت می‌خواد که رابطه‌ات رو حتی تموم کنی؟ من از خودم خیلی چیزا رو نپرسیدم چون می‌ترسیدم بگم بله یا نه و بعد نتونم انجامش بدم. یعنی شرمنده خودم بشم. در صورتی که این که اسمش شرمندگی نیست. هست؟ خب یه وقتایی یه کارایی رو نمی‌تونی بکنی. استطاعتش رو نداری در لحظه یا وقتی انجامش می‌دی می‌ترسی که بعدا کم بیاری.چی صدا کنم تو رو؟ دوست من. راستش احساس می‌کنم همه چیز روی دوش خودم سنگینی می‌کنه و لیترالی همیشه شونه‌ها و گردنم درد می‌کنه. و خب دلم نمی‌خواد این شکلی باشه. دلم می‌خواد منم ارگانیک رشد کرده باشم. که این شکلی نبوده باشم. می‌دونم همه این‌ها جذابه و خوبه ولی خب هندل کردنش سمت من سخته. چه طور همیشه پیش برم وقتی دلم نمی‌خواسته هیچ وقت من تنها کسی باشم که مجبوره تنهایی پیش بره؟از آدم‌ها کمک می‌گیرم. از عظیمه، فرجام، سمانه و حتی مامان. ولی این آدم‌ها این بحران‌ها رو گذروندن. به نظرشون من خیلی واو ام که دارم این شکلی این بحران‌ها رو می‌گذرونم ولی هیچ وقت نمی‌بینن که چه فشاری روی من هست برای اینکه بتونم این روزها رو پیش ببرم.کاش می‌تونستم تصور کنم تو هم یه آدم واقعی هستی و این چیزا رو که می‌خونی برام یه چیزایی می‌نویسی. ولی خب تو نیستی و من نمی‌دونم حتی که باز هم برات خواهم نوشت یا این رو هم توی یه روز شلوغ، بین فایل‌هایی که دیلیت می‌کنم تا صفحه‌م رو شلوغ نکنه، پاک می‌کنم و به زباله دان تاریخ می‌فرستمش. شاید یه سایتی پیدا کنم و تو رو واقعا به دست کسی برسونم که دوست داره چیزی بخونه. شایدم وبلاگ. شایدم هیچ‌جا.امروز سی‌صد جا نوشتم. اما این نوشتن برای تو جالب بود. بذار ادامه‌ش بدم.۲۳:۲۷پشت میز نشسته توی اتاق تاریکنامه نویسنامه نویسFri, 27 Dec 2024 00:44:40 +0330