https://virgool.ir/feed/@m_56706723تنها از این میترسم که فردا بمیرم و هنوز خود را نشناخته باشم...fa2026-11-12 07:15:27https://files.virgool.ir/upload/users/3620926/avatar/KLrF7v.jpghttps://virgool.ir/@m_56706723https://virgool.ir/@m_56706723/اپرای-مردگان-stnk2kvqw0u9می امدند و گریه می کردند و می رفتند.قبل از من می امدند و بعد از من می رفتند.آنموقع ها وجود نداشتم.مردم ارزش داشتند.گاهی حتی شب ها هم عزیزان رفتگانشان را رها نمیکردند و تا صبح گل می گفتند و گل می شنفتند.وقتی به خانه بر می گشتم می دیدمشان،می دیدم و تمام می شدند.صبح بعد کسی آنجا نبود،باز هم من بودم و شاهکارهایم.اینجا زمان معنایی ندارد،وقتی همه مرده اند،مهم نیست ساعت چند است،مهم نیست چند شنبه است.بیرون اینجا فرق می کرد.همه می رفتند،می آمدند،نفس می کشیدند.ساعت ها تیک تیک می کردند و گل ها در می آمدند.یک روز آمدند و گفتند حق بیرون رفتن نداری.یک مرض جدید آمده،اگر بیایی بیرون مرض قبرستان را بقیه هم میگیرند،می میرند،کارت زیاد میشود.آنموقع نمیدانستم مرض قبرستان چیست.حصار ها را کشیدند و رفتند.گفتند بمان با مرده ها بازی کن.دیگر زمان نگذشت،فقط خاک بود،خاک!همان هایی که ساعت ها رفتگانشان را بدرقه می کردند،حالا نزدیک قبرستان هم نمی آمدند.نعش کش می آمد و جنازه را می انداخت و می رفت.شاهکار را من باید خلق میکردم.گاهی وقتها روزنامه می آوردند.البنه هیچکدام دست اول نبود و در بهترین حالت متعلق به یکی دو روز پیش بود.اوایل آزار دهنده بود.اما بعد از چند مدت روزنامه های دو سه روز پیش شد روزنامه های امروز،دو سه روز دیگر و آخر سر صد سال و هزار سال دیگر.وقتی به آواز مرده ها گوش بدهی از دست زمان لیز می خوری.اوایل فقط من قبل از دفن مرگان با انها صحبت میکردم،ولی مدتی بعد آنها هم جواب دادند.مردن چیز عجیبی است.آدم فکر می کند حماسی است،سوزناک است،شرافتمندانه است و آخر سر هم آدم را بغل می کنند تشییع می کنند.اما یک روز که نشستی چایی ات را می خوری می گویند بست است،حلوایت را می خورند و دورت می اندازند.اگر می توانستند گوشت تنت را هم می خوردند تا هدر نرود.نمی دانم،شاید هم به همین خاطر به من پول میدهند تا بکارمشان،شاید بتوانند شیره آخرین یاخته شان را هم بکشند.گورکنم یا باغبان؟نمی دانم.بچه که بودم از مرده ها می ترسیدم.پدرم پزشک بود.هم و غمش این بود که ملت را زنده نگه دارد.هر وقت می دید کاری کمی دور از دستورالعمل اخلاقی نظافت و بهداشت سفت و سختش می کردم،کتکم میزد،آنقدر که بمیرم تا نمیرم.آخر هفته ها به جای پارک سردخانه ام می برد و مرده های بی کفن نشانم می داد.پلک هایشان را باز می کرد و صورتم را به صورتشان می چسباند.سرد بودند،نفس نمی کشیدند.می برد و می ترساندم تا از اخلاقش تبعیت کنم و نمیرم.شاید فکر می کرد با کتک زدن و ترساندن من می تواند مرگ را پشت در نگه دارد.می تواند دل مرگ را بسوزاند.در خانه حبسم می کرد تا دست مرگ به من نرسد.برای همین فکر می کردم مرده ها هیولا هستند،تا اینکه پدر مرد.پدرم مرد و دیگر آزارم نداد.فقط جنازه اش را دوست داشتم.خودم قبرش را کندم و دفنش کردم.همه رهایش کردند ولی من آنجا ماندم.دوست داشتم بغلش کنم و ببوسمش.نمی دانم،شاید هم می خواستم پس ماند یک مرد به اصطلاح شرافتمند تنها نماند.فردای روزی که دفنش کردم عضو جدید اپرای مردگان شدم.مرده ها بودند ومن.کسی که استخدامم کرد عقیده داشت تجارت مرده ها برایش سود چندانی ندارد.من را اینجا به امان خدا ول کرد تا فردا صبح علی الطلوع برود کاری به قول خودش درست و حسابی دست و پا کند.ولی گذارش باز هم به اپرای مردگان افتاد و خودم به عنوان اولین پروژه حرفه ای دفنش کردم.البته آن موقع ها فکر می کردم همه مردگان به خوبی پدرم آواز نمی خوانند،ولی حالا می فهمم که آن موقع هنوز دلبسته مطرب ها بودم.وقتی هجویات گوش بدهی گوشت چرک می گیرد،دیگر نمی فهمی که هنرمند چه می گوید.پدرم از زمانی که به خاطر دارم ویولن دستم داد و گفت بزن.هیچ وقت سر از سِر این دستگاه در نیاوردم.نمی فهمیدم چرا مردم آن قدر به این اصوات بی مفهوم علاقه دارند.موسیقی دوست داشتم،ولی هیچ شاعر و خواننده ای آنقدر موزون نبود که ترکیبش با ساز موسیقی حاصل کند.وقتی پدرم مرد بالاخره توانستم ویولن بزنم، ولی آن موقع نفهمیدم چرا.مدت زیادی نفهمیدم چرا،ولی وقتی مرض قبرستان گرفتم فهمیدم که تمام این سالها به آواز مردگان گوش می دادم،فهمیدم که مرض قبرستان چیست.مرض قبرستان موسیقی است.آنقدر گوش می دهی که حتی مابین مزخرفات روزنامه ها هم پی نت بگردی،آنقدر گوش می دهی که وقتی زنده ها فالش می خوانند دوست داری با دست های خودت آن صدای آزار دهنده را خفه کنی تا دیگر فالش نخواند و به اپرای کاملا روی نت مردگان بپیوندد.خودم دستش را می گرفتم و اولین قطعه اش را می ساختم،هر کسی می مرد همین کار را می کردم.هر مرده ای آواز خودش را داشت و هیچکدام شباهتی به دیگری نداشت.هر کدام شاهکاری استثنایی بود.من روی این آواز ها ویولن میزدم و توی کاست ظبط می کردم و توی قفسه مخصوص نگه می داشتمش تا جاودان شود.حتم دارم مطرب ها برای همین مردگانشان را کفن پیچ می کردند؛تا صدایشان آواز فالش و مزخرفشان را قطع نکند.حتی شنیده ام بعضی جاها توی تابوت می کنندشان و میخ می زنند تا صدا به هیچ وجه بیرون نزند.البته دست آخر اپرای مردگان زورش به مطرب ها چربید.بعد از چند مدت از شیوع مرض بیرون اینجا،مردگان را بی کفن و برهنه می آوردند.بعد از چند مدت چند تا چند تا می آوردندشان و آخر سر هم گفتند جا نداریم،هر ده تا را توی یک قبر بکن.همین شد که بسیاری از هنرمندان ما از حال تک خوانی به ارکست منتقل شدند و آثار جدید و بسیار متفاوتی خلق شد.آن موقع هنوز روزنامه ها را دنبال می کردم.می گفتند آنقدر که مرض کشته جنگ نکشته.خنده دار است.تصور کن از زیر توپ و تیر و خمپاره جان سالم به در ببری،آن وقت یک چیز که حتی نمی دانی چیست از نا کجاآباد بیاید نفست را بگیرد.همین است که مطرب ها را درک نمی کنم.نمی شود همه عمر به چرت و پرت بگذرد.طبل و دوقل آنها مهمان امروز و فرداست،.همین است که تا تقی به توقی بخورد این مطرب ها از طرب و خوش گذرانی به فلاکت و بیچارگی می افتند و دست آخر هم می گویند زندگی به درد نمیخورد،بعد هم آنقدر می شینند و آنقدر توی سر خودشان می زنند که خود زندگی هم حالش از آنها به هم بخورد.آخر سر یک روز یادشان رفت اعضای جدید را تحویل بدهند.مدتی گذشت.نمی دانم یک ساعت بود یا یک سال،ولی هر چه بود در فقدان موسیقی طولانی بود.در پی اعضا بعد از نمی دانم چه مدت از گورستان بیرون رفتم.به شهر که رسیدم،همه مرده بودند.پیر،جوان،زن و بچه همه مرده بودند،همه.فقط مریض قبرستان بود و اعضای جدید اپرا.آنها مرگ را با من حبس کردند،از مرگ گریختند،ولی مرگ من را رها کرد و پی اینها رفت.روی یک تپه رفتم،به راستی که همه مرده بودند،یک صدا آواز میخواندند.ویولنم را برداشتم و زیر چانه گذاشتم.مجهولمجهولFri, 18 Apr 2025 16:00:52 +0330https://virgool.ir/@m_56706723/عدسی-e9vibfz7iqg6برف پالتویش را تکاند.پویتین هایش را محکم روی زمین کوبید.دیشب برف سنگینی باریده، داغ بازار را تازه کرده بود.تعجبی نداشت که هنوز نصف بیشتر بازاری ها نرسیده بودند.نگاهی به ساعتش انداخت،یک ربع به ده بود،که البته با توجه به حوادث پیش آمده عملکردش چندان هم بد نبود.البته چنین چیزی نمیتوانست آن مرد را قانع کند.صدای پوتین هایش از ته راسته میامد.پیرمردی بود با ریش سفید نه چندان مرتب،چشمهایی که انگار همیشه دنبال چیزی میگشتند،یک پاپاخ کهنه رنگ و رو رفته به سر،کت قرمز و چپقی که همیشه خدا دستش بود.کل بازار از او حساب میبردند.کسی جرعت نداشت روی حرف او حرف بزند.می گفت بفروشید،میفروختند.میگفت نفروشید،نمیفروختند.میگفت بمیرید،میمردند.میگفت زنده شوید،می شدند.ابهت خاصی داشت.وقتی نگاه میکرد انگار میخواست با چشمهایش کسی را خفه کند.وقتی صدای پوتین هایش توی راسته میپیچید،حتی کلاغ ها هم جرعت نمیکردند روی درخت بمانند.کت قرمزش را همیشه روی دوشش می انداخت و نمی پوشید،انگار می دانست چقدر به تنش گشاد است.علاقه عجیبی به رنگ قرمز داشت.کتی که بیست سال بود میپوشید قرمز بود،تسبیحش قرمز بود،انگشترش از عقیق بود،حتی وقتی کبریت می زد که چپقش را آتش بزند چند ثانیه به سرخی آن خیره می ماند.بر خلاف انگشتر و تسبیحش،رنگ قرمز کتش اصلا جالب نبود.انگار از خلط خون دل شیر و آب دهن مرده به دست آمده باشد.بیست سال بود که همه کاره ی بازار او بود.آنقدر که تعدادی برای چاپلوسی اش کت قرمز میپوشیدند.-دیر کردی بچه!نکنه هوس کردی دو شقت کنم؟ -نصف بیشتر بازار خوابه آقا.برف بدجوری باریده.تقصیر من که نیست. تقریبا اولین باری بود که کسی جرعت میکرد توی چشمهای پیرمرد نگاه کند.دیگر بازاری ها وقتی پیرمرد رد میشد حتی جرعت مردن هم نداشتند،چه رسد به اینکه توی چشمهایش نگاه کنند و جوابش را بدهند.بعد از این تاریخ سازی،نصف بازار که مرده بود هیچ،نصف دیگر هم جرعت اعلام حیات نداشت.چنین جسارتی تحسین برانگیز بود.دو نفر از کت قرمز ها دست زیر بغل جوان زدند،کشیدند و به دیوار چسباندندش.پیرمرد چند قدم سنگین برداشت و بالای سر جوان ایستاد.گزلیکش را بیرون کشید.چاقوی دسته استخوانی زیبایی بود که عقیق های روی دسته اش انگار روح آدم را می مکیدند.بیخ گلوی جوان چسباندش.و در حالی که نفس های هراس انگیزش پیشانی جوان را می خراشیدند،رو به او کرد و گفت:(خیلی دل و جیگر داری بچه جون.فقط حیف که جوجه های امثال تو سر راهم پر بودن و دونه دونه پر پر شدن.میگیری که چی میگم؟)بازار نفس در سینه حبس کرده بود.خفقان هوای بازار هر روحی را می مکید.حتی هیچ کفتاری نیز چنین فضای متعفنی را متحمل نمیشد.چند جفت چشم جرعت شکستن این دیوار هارا داشتند تا از پشت دیوار ها شاهد این تاریخ سازی باشند.جوانکی که توانسته یود یاغی چنین خفقانی باشد. کماکان جوان توی صورت پیرمرد زل زده بود،که پیرمرد شکست خورد و گفت:(نه،خوشم اومد.جوون با دل و جیگری هستی.ولش کنین!) کت قرمز ها دست از جوان کشیدند و اجازه دادند بلند شود.معجزه ی روز برفی معجزه تر هم شد.کسی جرعت کرد این استبداد را در هم بشکند و زنده بماند.پیرمرد چرخید و با ابهت همیشگی به سمت انتهای راسته راه افتاد. یکی از بازاری ها جرعت کرد سر از حجله اش بیرون بیاورد،فریاد زد:(دمت گرم شجاع دل!کاش نصف این بی بخارا دل و جیگر تورو داشتن!). پیرمرد ایستاد.به آرامی هرچه تمام تر برگشت.با چشمان بی روحش روح مرد را مکید.به یکی از کت قرمز ها اشاره کرد.مرد کت قرمز با قدم های سریع و کوتاه به حجله خاطی رفت.یقه اش را گرفت و به زمین کوبیدش.کشان کشان به سمت پیرمرد بردش و آنجا رهایش کرد.مرد بازاری التماس میکرد که رهایش کنند،ولی پیرمرد روی سینه اش نشست،سرش را گوش تا گوش برید و سر را به مرد کت قرمز داد.مرد بعد از اینکه سر را دور بازار یک دور چرخاند،از نردبانی که دیگر مرد کت قرمز نگه داشته بود بالا رفت و سر را از سقف آویزان کرد.بازار بعد از این واقعه هیچوقت بازار نشد.پیش از این کسی جرعت لگد کردن دم این شیر را به خود نمیداد.او بیست سال پیش به این درجه در بازار رسیده بود و کسی یادش نبود چطور.بازاری های کهنه کار تر که از همان زمان در بازار بودند کوچکترین چیزی از اینکه چطور آن مرد بازار را در دستش گرفت و وقایع پیش از آن به یاد نداشتند.بازاری های جدید تر نیز چیزی از آن نمیپرسیدند.همه دست به سینه می ایستادند تا پیرمرد دسترنجشان را ضایع کند و خون تنشان را بچلاند و نانی که باید زن و بچه بازاری ها می خوردند بخورد.تمام کسبه برای اینکه به سرنوشت شومی دچار نشوند ماهیانه درصدی از در آمدشان را توی جیب پیرمرد می ریختند.اما بعد از این اتفاق همه چیز تغییر کرد.کسی نمی توانست از آن جوان حمایت کند،انگار خلاف قوانین پیرمرد بود.اما ظاهر قضیه این بود،زیر پوست بازار،عده ای توی راهرو های تنگ و تاریک،پیچ های تنگ بازار،پشت حجله ها و قهوه خانه ها،در گوش جوان می گفتند:(دمت گرم شجاع دل!).انگار بلند گفتن این چهار کلمه کبیره ترین گناه ممکن بود.عده ای هم کت مشکی می پوشیدند،هم رنگ کت شجاع دل،تا جلوی استبداد کت قرمز ها که حالا زیر ذره بین بودند بایستند.حالا ماهیانه به جای بازاری ها،کت مشکی ها و کت قرمز ها به پیرمرد درصد میدادند.البته به جز یک نفر.نامش آیدین بود.دکه کوچکی انتهای راسته زرگر ها داشت،ولی او یک عدسی تراش بود.عدسی هایی برای غالبا عینک،و گاهی ذره بین های مختلف.البته توی کل بازار هیچ کس عینک نمیزد،یا ذره بینی استفاده نمیکرد،و در کل هیچکسی برای هیچ عدسی ای ارزشی قایل نبود.کسی نمی دانست که او این عدسی ها را برای که می تراشد،احتمالا خودش هم نمی دانست،ولی میتراشید.هیچوقت کت نمیپوشید،هرچند که کل راسته اعتقاد داشتند تنها روش فرار از سرما کت داشتن است.او فقط یک پیراهن داشت،و هیچوقت بیمار هم نمیشد.ریش کوتاه و مرتب مشکی رنگی داشت،دقیقا مثل موهایش.چند زخم کهنه هم روی چشم راستش داشت.چند بار سعی کرد تعدادشان را بشمارد،ولی هر بار شکست خورد.کاری به کسی نداشت.ولی راسته،مخصوصا بعد از وقایع اخیر زیاد با او کار داشت.کت قرمز ها می گفتند کت سیاه است و کت سیاه ها می گفتند کت قرمز.پیرمرد هم دور و اطراف او پیدا نمیشد و این برای تنها کسی که مالیات نمیداد عجیب بود.تنها کاری که از او سر می زد عدسی تعارف کردن به رهگذران بود.البته حق هم داشت.تمام بازاری ها مشکل بینایی داشتند.کت مشکی ها دوربین بودند،توی بازار،محوطه و قهوه خانه ها را تار میدیدند،ولی منظره ی بیرون کاملا شفاف بود.البته که این دیدگاه آنها بود و آنجا را هم به اندازه توی بازار تار میدیدند.کت قرمز ها نزدیک بین بودند،منظره بیرون کاملا تار بود و توی بازار را شفاف میدیند،که البته این دیدگاه خودشان بود و آنجا را هم به اندازه بیرون بازار تار میدیدند.البته که کسی یادش نیست کسی از آیدین عدسی ای بپذیرد،توی کل بازار فقط خودش عینک میزد.چند هفته ای از تحولات بازار می گذشت.شجاع دل حالا به خاطر فشار هایی که چند هفته گذشته متحمل شده بود،موهایش سفید شده بود.ریش هایش هم کمی بیشتر از مورد علاقه اش بود.حالا معتاد چپق بود.هرچند که چپق کشیدن توی بازار کاملا معمول بود،ولی شجاع دل از توتونی که پیرمرد استعمال می کرد می کشید،که مصرفش برای همه قدغن شده بود.اما جوان توجهی به اینها نداشت،چیزی که جذبش میکرد آیدین بود.باور نمیکرد چنین موجودی در بازار نفس بکشد.قدم های بلند جوان او را به دکه آیدین رساندند،و جوان دید که او اصلا کت ندارد.آیدین که متوجه او شد،از جا برخاست،رو به او کرد و گفت:(سلام جوون.عینک میخوای؟) -دمت گرم،چشم ما ایراد نداره.این آیدین که میگن تویی؟ -فرمایش؟ -حال و حوصله تشریفات ندارم.سیاهی یا قرمز؟ -سیاه قرمزش فرقی نداره وقتی همشون کت میپوشن. -نکنه میخوای تا آخر عمرت به این پیریه سواری بدی؟انقدر بی وجودی؟ -این بره بدتر از اینش میاد.قبلا هم اومده -این بره سگم جاش بیاد بهتره داداش من! -منم کم از این ضرر ندیدم جوون ولی این ملت اول باید بفهمن چی میخوان،بعد واس خاطرش خون بریزن. -یعنی قرمزی دیگه؟ -من قرمز نیستم،آیدینم. شجاع دل به سمت آیدین خیز برداشت.همینکه یقه اش را گرفت،یک کت قرمز از حجله مقابل بیرون دوید و جوان را عقب کشید.شجاع دل به سرعت برگشت و زیر چانه کت قرمز زد که باعث شد او به دیوار مقابل بخورد.قمه را بیرون کشید و همین که خواست به جوان حمله کند،صدای پای پیرمرد از ته راسته آمد.کت قرمز دست نگه داشت.وقتی پیرمرد پیچ را پشت سر گذاشت و ظاهر شد،به سرعت خود را به کت قرمز رساند،گزلیک را بیرون کشید و کف راسته را از خون او فرش کرد.رو به شجاع دل کرد،یقه اش را گرفت و به دیوار چسباند.دود چپق را در صورتش تف کرد،گزلیک را زیر گلویش گذاشت و در حالی که از خشم می لرزید گفت:(حروم لقمه یه بار دیگه اینجا پیدات شه تیکه بزرگت گوشته!)و او را رها کرد.پوتین را روی زخم کت قرمز فشرد و هلاکش کرد.صبح بعد،وقتی شجاع دل به حجله اش رسید،یک بسته دید به نام آیدین.یک عینک و یک گزلیک در آن بود.چاقوی دسته استخوانی زیبایی بود که عقیق های روی آن انگار روح آدم را می مکیدند.عینک را پس زد،چون آیدین کت قرمز بود.چاقو را برداشت،چون آیدین کت مشکی بود.اما صحنه دکه آیدین صحنه غم انگیزی بود.کت قرمز ها و کت مشکی ها دکه آیدین را وارونه کرده،کل عدسی ها را شکسته بودند.آیدین در گوشه ای عاجزانه نشسته بود و اشک میریخت.چند دقیقه خاموش شد،چند ساعت به دیوار خیره ماند،بعد از جا بلند شد و رفت و هیچ کس دیگر خندیدن او را ندید.فقط بیرون بازار روی برف ها می نشست و ساعت ها به بازار خیره می ماند.دیگر نه عدسی ای ساخت،نه حرفی زد و نه عینکش را پاک کرد.ولی این موضوع کوچکترین اهمیتی برای هیچ بازاری ای نداشت.سر ماه به ناگوارترین شکل ممکن فرا رسید.پیرمرد،با گروهی از کت قرمز ها راه افتاده بود تا مالیات ها را بگیرد.چند حجله پیشتر نرفته بودند،که خش صدای شجاع دل این سکوت شوم را،شوم تر شکست:(تا کی میخواید نونی که باید شیکم زن و بچتونو سیر کنه بریزید تو حلقوم این بیشرف؟)شلوغی بالا گرفت.آخرین قطرات خون بازار هم قطره قطره چکه میکرد و تلف میشد.روز انتخاب بود.کت قرمز ها و کت مشکی ها رو به روی هم صف کشیدند،و جوان و پیرمرد هم همراهیشان کردند.بازار به این جمعیت چشم دوخته بود تا سرنوشتش را تعیین کنند.برق قمه ها چشم را آزار میداد.اما به محض اینکه پیرمرد خواست هجوم ببرد،کت قرمز ها حرکتی نکردند.پیرمرد چرخید و ناامیدانه لاشخور هایی که پرورانده بود و امروز از گوشت تنش تغذیه میکردند را دید.گزلیکش را تاب داد و به سمت شجاع دل رفت.جوان هم جلو رفت.پیرمرد گزلیک را بلند کرد تا کار جوان را تمام کند،ولی همین لحظه آیدین با فریاد(تمامش کنید!)میان آن دو قرار گرفت و گزلیک پیرمرد خطی به خطوط چشم راستش اضافه کرد.چند بازاری به سرعت آیدین را گرفتند و از آنجا دورش کردند.پیرمرد وقتی این صحنه را دید،شانه هایش لرزید و گزلیک را انداخت.جوان که فرصت یافته بود،گزلیکش را در حلق پیرمرد فرو برد و خونش را ریخت.وقتی پاهای پیرمرد سست شد و افتاد،جوان هم تابی خورد و افتاد.کت هم ازتنش جدا شد و توی خون افتاد.بعد از اندکی سکوت،پیرمرد بلند شد.کت مشکی اش،که حالا قرمز بد رنگی شده بود را روی شانه اش انداخت،پاپاخ پیرمرد را برداشت و روی سر گذاشت و با قدم های سنگین و طولانی راسته را ترک کرد.مجهولمجهولTue, 17 Dec 2024 00:12:54 +0330https://virgool.ir/@m_56706723/آیینه-mcpvdq5qdkduچشمانم را گشودم.رغبتی به این کار نداشتم.دیوار های اتاق به هم نزدیک تر می شدند.انگار می خواستند مرا ببلعند.آنقدر به هم نزدیک می شدند که اتاق خون بالا می آورد و بخاری را خاموش می کرد.این بخاری دومین منبع گرمای من در این اتاق بود،اما گاه و بی گاه اتاق خاموشش می کرد.البته،هر ازگاهی باد گرم بیرون چنان شدید می شد که شیشه ها را میشکست،در بخاری میدمید و روشنش میکرد.البته،اتاق به سرعت جیغ میکشید و چشمانش را ترمیم میکرد. اتاق من دو پنجره داشت که اتاق را به جهان بیرون مرتبط میساخت.بارها تلاش کردم این پنجره هاراببندم،ولی هربار اتاق مرا پس زد. آنچه این دو پنجره به من می نمودند،منظره شاعرانه ای بود.مرد چاقی که گه گداری بالا می آورد،از درون این استفراغ دختر و پسر بچه هایی سر بر می آوردند که هیچ کدام چهره نداشتند،در عوض شماره هایی جای صورت آنها خراشیده بودند.مرد آنها را می نشاند،برای آنها از هم نوع دوستی و عدالت و اخلاق صحبت میکرد،و هنگامی که فرایند ارزش گذاری آنها تمام شد،به صف می شدند و مرد با کارد و چنگال و پیش دستی روی میز می نشست،بالغ ها به ترتیب شماره روی میز دراز می کشیدند و مرد به دقت گوشت را از استخوان جدا میکرد و میخورد.به گمانم بچه ها این مرحله را عروج می شناختند.هربار که بچه ها عروج می یافتند،بخاری من آتش میگرفت. اولین منبع گرمای من در اتاق آینه ای بود که به دیوار بود.گاهی جسم بی جانی پشت آن میدیدم که غالبا از منظره ی بیرون غمناک تر و جذاب تر بود.گاهی آنقدر به آینه زل میزدم که اتاق فشرده میشد،استخوان های مرا در هم میشکست و آنقدر خون گریه میکرد که در آن غرق میشدم.اما هر بار که دوباره سرپا میشدم،گرمتر بودم.سابقا از آن لذت میبردم. گویی گرم شدن از بیرون،بسیار آسان تر و دسترس تر از گرم شدن از درون بود.گاهی وسوسه میشدم در را باز کنم و مرد چاق را به درون راهنمایی کنم،ولی هربار منصرف شدم.ولی امروز بیش از هر زمان دیگری بدان مشتاقم. چشمانم را گشودم.باز هم گریه های اتاق بخاری را خاموش کرده،آینه را شسته بود.تحمل نداشتم.دست هایم را مشت کردم،با تمام توان به شیشه ها کوبیدم ،شیشه ها خورد شدند.باد با تمام توان به داخل هجوم آورد،بخاری آتش گرفت،کج شد،روی زمین افتاد و کل اتاق آتش گرفت.آتش دست من را هم گرفت،چشمانم در حدقه میسوختند،جمجمه ام تکه تکه و خورد میشد،آتش سینه ام را شکافت.خون از در و دیوار میچکید و دیوانه وار میخواست آتش را خاموش کند ولی اتاق دیگر توانا نبود.خواستم برای بار آخر در آینه نگاه کنم.به سمت آن دویدم و چشم در آن دوختم،دیگر منی پشت آن نبود.مجهولمجهولSat, 09 Nov 2024 18:30:01 +0330