https://virgool.ir/feed/@m_56320407fa2026-11-11 16:37:58https://files.virgool.ir/upload/users/4917697/avatar/rSbTPE.jpghttps://virgool.ir/@m_56320407https://virgool.ir/@m_56320407/قرار-بر-پله-های-صخره-ای-wbj3saj63jjhاز جایی که دامنه کوه «قیه» در پای دژ ماکو خم می‌شد، حاجی‌بلاغی آغاز می‌گشت؛ محله‌ای که راه‌هایش مثل رگ‌هایی پیچان در تن سنگ می‌دویدند. سه راه داشت: شرقی، مرکزی و غربی.اما آن شب، برای من فقط یک راه معنا داشت؛ راهی که به صغری می‌رسید.سومین بار بود که دور خانه‌شان طواف می‌کردم.وقتی به پله‌های صخره‌ای رسیدم-پله‌هایی که در گذر سال‌ها صاف و آیینه‌گون شده بودند-تپش قلبم تندتر شد.قرار داشتیم.راس یک‌ونیم شب.و هنوز نیم‌ساعتی مانده بود.زمان، مثل نفسِ مضطربی، کند می‌گذشت.به نزدیکی خانه‌شان که رسیدم، ایستادم.کوچه در خواب فرو رفته بود. هیچ رهگذری نبود. چراغ‌ها یکی‌یکی خاموش می‌شدند. فقط چراغ خانه‌ای دور هنوز بیدار مانده بود. صبر کردم… تا آن هم خاموش شد.حالا دیگر همه‌چیز در اختیار شب بود.و من.وجب‌به‌وجب این کوچه‌ها، گام‌های بی‌قرارم را می‌شناختند.مقابل خانه صغری ایستادم.دیوار، بلند و سرکش، مقابلم قد کشیده بود.نگاهم به کنده‌ی قطور درختی افتاد؛ کنار سکو، همان‌جا که عصرها زن‌ها می‌نشستند و گپ می‌زدند. رفتم سراغش. سنگین بود. تکان نمی‌خورد.می‌خواستم رهایش کنم که صدایی آمد،آهسته… نرم… زنانه.صغری.پشت دیوار بود.همان صدا کافی بود. چیزی در من شعله کشید. کنده را با تمام توان بلند کردم و کنار دیوار کشاندم. صدایش در سکوت شب پیچید. ایستادم. گوش دادم.هیچ‌کس بیدار نشد.بالا رفتم.سر از دیوار که گذراندم، صغری را دیدم.در تاریکی، چهره‌اش روشن بود. ایستاده، چشم‌به‌راه.لبخند زد.و همان‌جا، همه‌چیز ایستاد.من همیشه صغری را در لباس مدرسه دیده بودم ولی این بار هیبت دیگری داشت.بلندبالا، موزون، با چشمانی سیاه و درشت. گیسوانش صورتش را قاب گرفته بود.نگاهش… نگاهم را نگه داشت و من غرق تماشایش شدم.کلمه‌ای نبود، حرفی زده نشد .و ناگهان-سردی تیزی بر کمرم نشست.«حروم‌زاده! پایین بیا… خوب گیرت انداختم!»همه‌چیز فرو ریخت.چرخیدم.رضا قصاب بود.چاقو را به کمرم چسبانده بود. نفسش بوی گوشت و چربی تازه می‌داد. چشم‌هایش تیز بود، بیدارتر از آن‌که از خواب پریده باشد.«دزد بی همه چیز …»نگاهش یک لحظه از من گذشت-به آن‌سوی دیوار.مکثی کوتاه کرد و دو باره فشار چاقو بیشتر شد .فکر نکردم.چرخیدم.ضربه زدم.پریدم.دویدم.فریادش این‌بار کمی دیرتر کوچه را شکافت:«دزد! بگیریدش!»کوچه‌ها در هم می‌پیچیدند. سنگ‌ها زیر پا می‌لغزیدند. نفس‌هایم تکه‌تکه می‌شد. صدای نفس‌های سنگینش پشت سرم می‌آمد.پله‌های صخره‌ای را یکی‌درمیان پریدم.پیچ قلیچی‌ها را رد کردم.به صحن حمام‌قاباغی رسیدم.ایستادم.سکوتدیگر صدایی از او نمی‌آمد.فقط نفس‌های خودم بود… و دلهره‌ای که هنوز می‌دوید.دستم را به کمرم کشیدم.خونی شد.سوزش آن را تازه احساس کردم .و ناگهان-صغری.دلشوره به جانم افتاد. نه برای خودم… برای او.می‌دانستم پدرش چقدر سختگیر است، و برادرانش این ننگ را بر نمی تابند.برگشتم.صغری تنها نباشد .بگویم که چقدر عاشقانه دوستش دارم.نزدیک خانه‌شان که رسیدم، کوچه بیدار شده بود. چراغ‌ها روشن. مردم جمع و صداها در هم بود.«دزد»«رضا قصاب گرفتش…»«فرار کرد…»یکی پرسید: «شناختیش؟»صدای رضا آمد-کوتاه، بی‌حاشیه:«نه.»گوش دادم.هیچ‌کس نامی از صغری نمی‌برد.نفس راحتی کشیدم .یک بار دیگر، به دیوار نگاه کردم.کوتاه می‌نمود.گویی در آن شب، در من چیزی قد کشیده بود.قربان قاسمیقربان قاسمیFri, 07 Aug 2026 02:53:11 +0330