https://virgool.ir/feed/@m_56247236fa2026-11-12 09:56:21https://files.virgool.ir/upload/users/4369100/avatar/gwsJRk.jpghttps://virgool.ir/@m_56247236https://virgool.ir/@m_56247236/یک-دروغ-شاخدار-کودکانه-dcirifji4bz3یازده سالم بود و تابستونِ داغ سال ۱۳۹۰ بوی عطر خوشبو و خنک مامانمو می‌داد.بابام سال قبلش یه پراید سفیدِ صفر رو تازه قسطی خریده بود و داشبوردش هنوز بوی پلاستیک نو می‌داد.داشتیم می‌رفتیم اصفهان. ضبطِ پایونیرِ قدیمی آهنگِ «بغض» محسن چاوشی رو پخش می‌کرد: «بغضِ نشسته تو گلوم وقتی نشستی رو به روم…»من و داداشم که فقط هشت سالش بود عقب نشسته بودیم. مامانم کنار بابام جلو بود. هنوز یادمه ناخن‌هاش لاکِ قرمزِ براق داشت و با انگشتاش روی داشبورد می‌کوبید همراه آهنگ.یهو بحثشون شد. اول آروم غر می‌زدن، اما بعد صدای مامان رفت بالا: «اصلاً چرا باید من همیشه کوتاه بیام؟» بابام یه نخ سیگار وینستون روشن کرد، پنجره رو تا آخر کشید پایین و فقط اخم کرد. من می‌دونستم این اخم یعنی دیگه هیچی نگو.توی پمپ بنزینِ بعدِ دهدز، مامان نفس عمیقی کشید، شالِ مشکیش رو محکم کرد و گفت: «بیا تو جلو بشین.» خودش رفت عقب، داداشم رو که خوابش برده بود گرفت توی بغلش، سرش رو گذاشت روی سینه‌اش و آروم و سرد به روبرو خیره شد. من رفتم جلو، کمربند بستم، دستام رو روی زانوهام قفل کردم و به جاده‌ی دوطرفه‌ی شلوغ خیره شدم.بابام فقط گاز می‌داد، سبقت‌های خطرناک می‌گرفت، گاهی زیر لب غر می‌زد. آفتابِ تیر‌ماه داشت دستمو از پشت شیشه‌ها می‌سوزوند.یه لحظه تصمیم گرفت از یه تریلیِ حامل سیمان سبقت بگیره. وسط سبقت بودیم که از روبرو یه بنز ده‌چرخ آبی‌رنگ با سرعتِ وحشتناک اومد سمت ما. دیگه هیچ راه فراری نبود. مامان از عقب جیغی کشید که انگار همه‌ی وجودش رو ریخت توش؛ جیغی که هنوز توی خواب‌هام می‌شنومش. داداشم از خواب پرید و گریه کرد. من چشام رو بستم. توی اون چند ثانیه، همه‌ی زندگی‌ام جلوی چشمم اومد. یه جمله توی سرم تکرار می‌شد: «فقط نذار مامان بترسه.»یه تکون شدید، ماشین رفت توی خاکی کنار جاده، گرد و خاک همه جا رو گرفت، پراید چند متر لغزید و بالاخره وایستاد. تریلی با بوقِ کرکننده از کنارمون رد شد و رفت.سکوتِ سنگین. فقط صدای نفس‌نفس بابام و گریه‌ی آروم داداشم. مامان با چشمای پر از اشک، صداش هنوز می‌لرزید، داد زد: «تو چرا جیغ نزدی؟ مگه نترسیدی؟»دلم می‌خواست برگردم عقب، سرم رو بندازم توی بغلش، گریه کنم و بگم: «مامان من از همه بیشتر ترسیدم. قلبم داره می‌ترکه. فقط جیغ نزدم که تو بیشتر نترسی. که داداش وحشت نکنه. که تو فکر نکنی دیگه هیچ‌کس نیست که مراقبت باشه…»ولی فقط خیلی کودکانه صدام رو محکم کردم و گفتم: «کمربند بسته بودم مامان، چیزی نمی‌شد.»مامان اول ماتش برد، بعد زد زیر خنده‌ی عصبی و اشک و گفت: «پرایده بابا… یه پرایدِ له‌شده زیر تریلی… تو می‌گی کمربند؟» بعد دستش رو از عقب دراز کرد، دستم رو گرفت و محکم فشار داد. انگشتاش هنوز سرد بود از ترس.سال‌ها هر وقت این خاطره رو تعریف می‌کرد، همه می‌خندیدن و فقط من می‌دونستم چقدر اون لحظه دلم می‌خواست گریه کنم توی بغلش، چقدر قلبم درد گرفته بود.پنج ماه پیش مامان رفت، درحالیکه فقط 57 سالش بود.آخرین بار که توی خونه با صدای ضعیفش پرسید: «بهتر می‌شم دیگه؟» من فقط دستش رو نوازش کردم، لبخند زدم و گفتم: «مامان همه‌چیز تحت کنترله، صبوری کن عزیزم می‌گذره»نمی‌گفتم توی راهرو بیمارستانا گریه می‌کنم. نمی‌گفتم دوباره همون ترسِ سال ۹۰ برگشته، ولی این بار هیچ خاکی کنار جاده‌ای نیست که نجاتم بده.حالا که نیستی، دلم می‌خواهد فقط یه بار دیگه بشینم کنارِت توی پراید، همون آهنگِ چاوشی پخش باشه، تو شال مشکیت رو درست کنی، لاکِ قرمزت برق بزنه و من بالاخره بتونم بگم:مامان… خیلی ترسیدم… اون روز توی جاده و هر روزی که داشتم از دستت می‌دادم… فقط جیغ نزدم که تو نترسی.دوست دارم، تا آخرین نفس.#دنده_عقب_با_اتو_ابزار#دنده عقب با اتو ابزاردنیا حقیقیدنیا حقیقیTue, 18 Nov 2025 22:36:54 +0330