https://virgool.ir/feed/@m_56118140مجتبی شریفی نویسنده داستان کوتاهfa2026-11-10 20:00:32https://files.virgool.ir/upload/users/4163777/avatar/ApEMJW.jpghttps://virgool.ir/@m_56118140https://virgool.ir/@m_56118140/عدالتگاو-می-شود-bhrqmhw1paa5رستمزاد به کنده خشک درخت چنار تکیه داده بود و به تخته سنگ جلویش با کف پا فشار می آورد .مهران آن طرف تر با تکه های چوب خشک ،مشغول درست کردن اشکال هندسی بود و رستمزاد با کنجکاوی به هنر دست مهران نگاه می کردرستمزاد رو به مهران گفت:" وقتی زیاد فکر می کنم ،عصبی می شم.مثل روانی ها. فکر کردن به زوال و نابودی انسان منجر می‌شه . گاهی وقت ها فکر می کنم ،حیوون ها، زندگی بهتری نسبت به آدمها تجربه می کنن . زندگی بدون شعور بهت اجازه می ده که بی‌دغدغه بخوری .بخوابی و بدون ترس بمیری."مهران با شنیدن باور رستمزاد، سکوتی طولانی کرد و گفت: «اگه درست فهمیده باشم، باور ضدتفکر تو آدمیزاد را از منطق و فلسفه دور می‌کنه و به بی‌قیدی و زندگی حیوانی تشویق می‌کنه!»رستمزاد: «نمی‌شه گفت ضدتفکر. شیوه‌ای از تفکره که آدم رو از قید ویروس‌های سمی ذهن رها کنه و بهش آرامش ببخشه!»مهران: «کدوم ویروس‌های سمی؟»رستمزاد: «ببین مهران؛ ویروس‌ها از بیرون به درون هجوم میارن و ذهن را آلوده می‌کنن و همه‌ی این‌ها به‌خاطر زیاد دیدن و زیاد شنیدنه. ما نباید تقلا کنیم که به درکی از دنیا برسیم. کسانی که بیشتر فکر می‌کنن، رنج بیشتری می‌کشن و دستشان از توبره‌ی دنیا هم خالی‌تره. درک دنیا از آدمها، مثل درک گاو از عدالت هستش و نه بیشتر.»مهران:«قبول، درک دنیا از آدمها مثل درک گاو از عدالته. ولی همین گاو وقتی پاش به کشتارگاه می‌رسه، نفهمیدنش نجاتش نمی‌ده، فقط نمی‌ذاره اعتراض کنه. تو اسم این را گذاشتی آرامش، ولی فقط کار چاقو را راحت کردی.آنوقت، تو فکر می کنی، تفکر گاوی می‌تونه آدم رو از رنج نجات بده؟!»رستمزاد: «سؤال و جواب عجیبیه. آدم اگه مثل گاو زندگی کنه، متهم به نفهمی می‌شه و چون نفهم بودنش درک نمی‌شه، دوباره فکر می‌کنه و رنج می‌کشه.»مهران: «خب، چه‌کار باید بکنه که آرامش داشته باشه؟!»رستمزاد: «گاو باشه، اما به گاوها هم توهین نکنه!»✍ مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Tue, 03 Nov 2026 16:32:20 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/کفتر-و-کفترباز-o3e1errlzwp7داستان کوتاه: کفتر و کفتربازکفتر بیچاره مثل اسیری تریاکی به میان دستان" مراد" می لرزید.وقتی به دستان "مراد" نگاه می کرد که پیسمالِ چرک و عرق بود قی اش می شد اما کاری هم نمی توانست بکند. در چشم های مراد می توانست عشقی از جنس خودخواهی و اسارت را ببیند."مراد" بعد از اینکه پیشانی کفتر را بوسید با مهارت، نوک بال هایش را چید و سپس در قفس فلزی زندانیش کرد.برایش آب و دانه آورد و در حالیکه بادی به قپ قپ سینه انداخت از پلکان فلزی پایین رفت. کفتر حناق گرفته بود و از میان قفس فلزی ،پرتو آرام بخش ماه ،اشکش را درمی آورد و از فکر اینکه دیگر نمی تواند عاشقانه در سوراخ دیواهای کاهگلی بخواند و روی پرچین ها آزادانه چرخ بال بزند، داشت دق مرگ می شد .وسط های شب خودش را متقاعد کرد که این هم می گذرد و بالاخره روزی به لانه کاهگلی اش باز خواهد گشت .کمی از دانه "مراد "خورد و چند قلپی آب از گلویش به پایین سر داد و انگار بدجوری مزه داد که حسابی لمباند و پلک هایش را در هم مچ انداخت و خوابید..صبح که چشمانش را باز کرد دید که" مراد "گونه هایش را به کله کوچک سفیدش گذاشته است و حظش را می برد.احساس کرد که "مراد "نه تنها دل بهم زن نیست بلکه ناجی او هم هست .چون دیگر نگران نان و دانه نیست و اینکه از شر چشمان باباغوری و پنجه های تیز گربه های گل باقالی و صدای ترسناک فیف دهانشان راحت شده است .چند روزی را درقفس حسابی لمباند و وقتی " مراد "در قفسش را باز می کرد به عشق او چرخ بالی می زد و دوباره بر می گشت و به شانه هایش می نشست و بوسه های عاشقانه می زد.با دیدن ادا و اطوار مراد فکر می کرد که مراد هم گرفتار قفسی تنگ و تاریک است اما نمی داند و ادای آزادی را در می آورد.کفتر وقتی از قفس رفقایش را تماشا می کرد که آزادانه در آسمان کله ملق می زنند برای یک دل سیر پرواز ، آه می کشید و اشک در چشمانش حلقه می زد اما وقتی به دانه های طلایی ارزن و ذرت "مراد "نگاه می کرد نمی توانست جلوی آب دهان و حرص درونش را بگیرد.بی اختیار شکمش را به کف قفس می خواباند و از دانه های خوشمزه "مراد "دولپی می خورد و یه وری خوابش می برد.کفتر، سالها در قفس مراد زندگی کرد و زمانی به فکر آزادی افتاد که مراد در حالیکه با دو انگشتش ،بینی اش را گرفته بود ، نعش بدبویش را از قفس بیرون انداخت و چند روز بعد،جایش را با عشق تازه ای پر کرد.نویسنده: مجتبی شریفیمراد نند ،آن را از هم دریدهm_56118140m_56118140Fri, 16 Oct 2026 19:02:20 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/گاوپلنگ-xrckkr6kecjqشتر گاو پلنگنویسنده: مجتبی شریفیپیرمراد با موهای پکر و نیمه‌مالیده می‌آمد پشت پنجره‌ی آهنی و حال‌وروز آسمان را ورانداز می‌کرد. آسمان نفسش یخ زده بود و گونی‌گونی برفش را مثل لبخندهایی افسرده روی زمین خالی می‌کرد. مازیار پاها را در هم گره کرده بود و به شکم داغ بخاری هیزمی چسبیده بود. چند روزی بود از توی گوشی پیگیر یک زوج بلاگر بود؛ همان‌ها که هر شب لایو عاشقانه می‌گذاشتند و قربان‌صدقه‌ی هم می‌رفتند و حالا وسط لایو، سر خیانت و مهریه به جان هم افتاده بودند. مازیار غصه می‌خورد که چطور عشقشان یک‌شبه زهرمار شد. عشق پیرمراد چیز دیگری بود: دستغاله، نعل اسب، مهره‌های رنگین، تسبیح‌های دانه‌درشت با رنگ‌های جورواجور، لگن‌های مسی، گازانبر زنگ‌زده و باقی زلم‌زیمبوها. عشق مازیار اما شلوار جین بود و کتونی مینیمال و گردنبند استیل مردانه، تیشرت‌های بگی، رپ و پوستر بازیگران هالیوود. مازیار به پنجره‌ی مشبک و آینه‌ای خانه‌ی کاه‌گلی خیره می‌شد، نوک انگشتانش را میان موهای ژل‌زده می‌برد و کیفور می‌شد. زیر ساعت دیواری، پوستر لئوناردو دی‌کاپریو و برد پیت را چسبانده بود تا با دیدنشان در دنیای خودش سیر کند. دور از چشم پیرمراد، شلوار جین و تیشرت جذب مارک‌دارش را می‌پوشید، کنار برد پیت می‌ایستاد، سلفی می‌گرفت و حظ می‌برد. گاهی پیرمراد غافلگیرش می‌کرد. آه سردی می‌کشید، سری تکان می‌داد و مثل فنری زنگ‌زده کنار بخاری در خودش جمع می‌شد. او فقط وقتی به پوسترها نگاه می‌کرد که بخاری دود می‌کرد و جان نمی‌گرفت؛ گوشه‌ی پوستر را پاره می‌کرد، به نفت پیت حلبی می‌مالید و با گرزه‌ی کبریت آتشش می‌زد. مازیار وقتی جای خالی گوشه‌ی عکس را می‌دید، غمش می‌گرفت. با قیچی دور پارگی را صاف می‌کرد، انگار که با این کار بشود زخم را پنهان کرد. «بچه‌جان، وقتی نصف سن تو را داشتم...» پیرمراد هر بار از همین‌جا شروع می‌کرد: «الاغ پدر خدابیامرزم را از گونی‌های کندر و زرنیخ و خینیه و قیسی و آلوچه‌ی خشکه بار می‌زدم و مثل کولی‌ها دهات‌به‌دهات می‌رفتم. تا نمی‌فروختم، برنمی‌گشتم. تو را یک فزرتی نصف‌روز به حال خودت بگذارم، از گشنگی دست‌وپا می‌زنی!» مازیار بی آن‌که چشم از گوشی بردارد می‌گفت: «پدر، جوون که چی؟ جوری می‌گی انگار خدم‌وحشم داری! یه الاغ پیر و چند بزغاله‌ی سرذغالی و یه خانه‌ی کاه‌گلی هم شد مال و زندگی؟» پیرمراد خیره می‌شد به او؛ به پسری که نه بوی طویله می‌داد نه بوی شهر را داشت. با کلافگی می‌گفت: «آدمیزاد وقتی ندار می‌شود، توی چشم دوروبری‌هاش هر روز کوچک‌تر می‌شود... تو نه این‌وری هستی نه اون‌وری. شدی شتر گاو پلنگ.» مازیار پیرمراد را عاشقانه دوست داشت، اما از راه او بیزار بود. می‌گفت زندگی پیرمراد مثل زنبور بی‌عسل است؛ پر از رنج و بی‌ثمر. پیرمراد هم می‌گفت نان بی عرق جبین و زور بازو، بی‌مزه و سفت است. هر صبح، جوراب‌ها را روی شلوار بالا می‌آورد، فانسقه‌ای به کمر می‌بست، کلاه نخی‌اش را می‌گذاشت و از آلونک گلی می‌زد بیرون. زمستانش دو سرگرمی داشت: برشته کردن پیاز در منقل ذغالی، و روبه‌راه کردن جل و پالان نرخرش تا از سرما نچاید. توبره را مشتی کاه و جو می‌کرد و با ذوق به لوچه‌های الاغ که در هم مچاله می‌شد نگاه می‌کرد. تخمه‌ی کدو می‌شکست، پوست دولپه‌اش را پیش پایش تف می‌کرد و دود سیگارش از سوراخ دیوار طویله به بیرون لمبر می‌خورد. بعضی روزها ،سرنگ و دوا را برمی‌داشت و یخه‌ی بزغاله‌های شَل‌ را می‌گرفت که مرض نیم‌جانشان کرده بود. وردی می‌خواند و مایع را تا ته در پوست چغرشان فرو می‌کرد. بزغاله‌ها مثل گنجشک باران‌خورده می‌لرزیدند و مثل پر کاه بالا و پایین می‌پریدند. اما یکی پس از دیگری نفله می‌شدند. پیرمراد نعششان را به چنگک درخت چنار آویزان می‌کرد، پوستشان را می‌کند و به چوبدارهای ده می‌فروخت و لاشه را دور از دهات چال می‌کرد. وقتی به چشم‌های از حدقه‌درآمده‌ی بزغاله‌ها خیره می‌شد، می‌فهمید سرنوشت خودش هم بهتر از آن‌ها نخواهد بود. کنار بخاری که می‌نشست، دیگر نه باقلا، نه چایی، نه سیگار، رگ داغ عصبش را نمی‌خواباند. دکترها گفته بودند به‌خاطر ضعف قلبش غم دنیا را نخورد، اما او پیشانی‌اش را به شیشه‌ی سرد پنجره می‌چسباند و به برفی نگاه می‌کرد که بند نمی‌آمد. انگار خروارها برف در کنج دلش قندیل بسته بود و قصد ذوب شدن نداشت. مازیار طاقت کلافگی‌اش را نداشت. می‌آمد کنارش می‌نشست و فیلم‌های خنده‌دار گوشی را نشانش می‌داد. پیرمراد برای این‌که دل مازیار نلرزد، خنده‌ای زورکی می‌زد. آن شب آخر، مازیار گوشی را گرفت سمت او: «ببین پدر، طلاق گرفتن! لایوشان را دیدی؟» پیرمراد به صفحه نگاه کرد؛ به زن و مردی که دیشب قربان‌صدقه‌ی هم می‌رفتند و امشب آبروی هم را می‌بردند. مکثی کرد و گفت: «عشق گوشی، طلاقش هم گوشی است.» بعد به پوستر نیمه‌سوخته‌ی روی دیوار نگاه کرد، به بخاری، به برف پشت پنجره. انگار هر سه داشتند یک حرف می‌زدند. آن شب، فرشته‌ی مرگ که مدت‌ها بود با پیرمراد کشتی می‌گرفت، آخر فیتیله‌پیچش کرد. کنار نفس گرم بخاری هیزمی، بدن لاغر پیرمراد در سردی ابدی فرو رفت و ذهن خط‌خطی‌اش از همه‌ی خیال‌های دنیا خالی شد. بیرون، برف هنوز بی‌صدا می‌بارید. بعد از فاتحه‌خوانی، مازیار عکس پدر را قاب کرد؛ مردی با کلاه نخی و فانسقه و چشمانی خسته. قاب را زد به دیوار، زیر ساعت، دقیقاً کنار کیت وینسلت و دی‌کاپریو. خانه ساکت بود. بخاری گر گر می‌کرد. مازیار مدت‌ها به دیوار نگاه کرد؛ به پدری که از طویله آمده بود، در کنار ستاره‌هایی که از هالیوود آمده بودند، و به خودش که میان این دو جا مانده بود. زیر لب گفت: «دیدی پدر؟ آخرش شدم همان شتر گاو پلنگ خودت؛ نصفم تویی که رفتی، نصفم این‌ها که نیستند.»m_56118140m_56118140Tue, 13 Oct 2026 23:19:15 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/رسم-رفاقت-al8crusxyexkرسم رفاقت... سالها با غم همزاد بودماما خنديدم  شايد در تقدير من بود؛تنهايي .ودر تقدير تو بود؛با من بودنو اينكه من گريه كنمو تو بخندي .و چه مرد بودم من؛با تو گريه كردن را خنديدم.                                                                                                                    مجتبی شریفی         m_56118140m_56118140Wed, 17 Sep 2025 14:41:42 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-سکسکه-vxsezmysn8yaسکسکه ...   سپورها دو به دو، سوار بر جاروهایشان، در رفت‌و‌روب بودند. آن‌طرف‌تر پیرمردی روی سینیِ آلوچه‌ترش قوز کرده بود. و من؟ کجا را داشتم بروم؟ صداهای درون ذهنم، مثل واق‌واق سگ‌ها، پوست ذهنم را می‌ترکاند. انگار می‌خواستند گره‌ی خفتی به گردنم بیندازند و همان‌جا رهایم کنند...رفتم و کنار پیرمرد نشستم. خونسرد خیره‌ام شد، پلک زد و لبخند کم‌رنگی به صورتش مالید.دیدم چیزی نشخوار می‌کند و چقدر گرسنه‌ام بود. پاپاسی ته کیسه‌ام نبود و از سطل‌های زباله هم چیزی برای فروش گیرم نیامده بود. چقدر دلم می‌خواست با قاشقش لوپ های چغرم را از غذا انباشته کند که حالا صدای آب‌مانندی در رگ و ریشه‌اش می‌دوید. گفت: «اسمت چیه؟» و دو قاشق پیاپی خورد.گفتم: «هرمز!» و یک قاشق دیگر .«اینجا چه‌کاره‌ای؟»گفتم: «نمی‌دانم!» و باز خورد.آن‌وقت بود که به سکسکه افتاد. به سینه‌اش اشاره کرد: «مانده است اینجا، سنگین... مثل سرب!» بعد با دو دست گلویش را فشرد. با چشم‌هایش نالید، هن‌هن کرد، له‌له زد. عاقبت گلوله‌های فشرده‌شده‌ی ته گلویش، به‌زور به پایین سر خوردند: «آآآخ خدا...!»چشم‌هایش را که دوباره باز کرد، نه سگی بود و نه زوزه‌ای. هرمز به دالان نمناکش برگشته بود و انگار مرده بود که خوابیده بود. کی باور می‌کند؟به قلم؛ مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Wed, 17 Sep 2025 14:28:16 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-مالاریا-oyq2i0mmrlbj حالیش شده بود که مرگ یک خوشبختی و نعمتی است که به آسانی به کسی نمی دهند.گاهی وقت ها که عکس فوت شده ای را به دیوار می دید،افسوس می خورد که چرا بجای او نیست.با خودش فکر می کرد که او خوشبخت شده است.همه این فکرها بخاطر این در مغزش می چرخید که خودش مثل چیزی ناخوش در حال فسخ و تجزیه بود.درد همانند یک سله یا خوره به جانش افتاده بودو هر روز از پی تنش می خورد و آب می کرد و تنها چیزی که در وجنه اش هنوز خاصیت رشد داشت ؛موهای وز کرده ریشش بود تا رقی صورتش را بپوشاند.سیمای ناخوشی داشت.یکی با دیدن او دلش می سوخت و دیگری چندشش می شدو با حالت نفرت از چشمانش قی اش میکرد.مثل خفاشی روزها در میان خانه های نیم کاره و توده آجرهای بهم ریخته پنهان می شد و شب ها با پاهایی ورم کرده و سرد به میان آدمها می آمد تا برای پول چند مثقال افیون ناله کند....    چند وقتی بود که به اشکال گوناگون خودش را شکنجه می داد.شب ها به میان خرابه ها پیرهن چر کی اش را از تن در می آورد و جلو سوز سرما می نشست و به جای نامعلومی خیره می شد.تن لختش را تسلیم سرما می کرد و بخودش می پیچید.فکر می کرد دیوانه شده است.به خودش می خندید و به دنیایی که در میانش نقش فلاکت باری را برای بازی انتخاب کرده بود.مثل کسی شده بود که در قایق شکسته ای نشسته و در دریا گم شده است.طبق معمول شقیقه هایش داغ شد و کله اش پر شد از صداهایی همچون چلنه سگها. تن لرزه اش گرفت و درد چهار ستون بدن تکیده اش را قالب گرفت و می فشرد.می خواست فریاد بزند اما انگاری یک دست بی رحم ،گلویش را فشار می داد تا خفه خون بگیرد.آرزو داشت ملکه مهربان مرگ از روی ترحم هم که شده است شبی در آغوشش بگیرد و راحتش کند اما وقتی مرگ هم او را نمی خواهد چکار می تواند بکند؟ مثل یک کارگر خسته در میان پاره آجرها پیلی پیلی می خورد و با خودش حرف می زد و مرده پایی می کرد.دیگر دوست نداشت به شهر و به میان آدم هایش برگردد.کله اش داغ شده بود.انگاری یکی با چکش به ملاجش می کوبید تا از پرت و پلا گویی بیفتد.یکهویی به سراغ کت چر کی اش رفت و عکس کودکی را از داخلش درآورد و چند لحظه ای بهش خیره ماند.شاید به روزهایی فکر می کرد که جوان و تنومند بود و فرزندش را مثل گنجی ارزشمند در بغل می گرفت. شکلک های دیوانه و وحشتناک دوباره به او هجوم آوردند و جمجمه داغ شده اش مانند دایره اتشفشانی بدور خودش می چرخید.بی ابا عکس را پاره کرد.هر چه با خودش کلنجار رفت نمی توانست خودش را متقاعد کند که به میان آدمها برگردد.فکر می کرد ادامه دادن این زندگی بیهوده است.میکروب جامعه شده است و یک موجود چندش آور و مضر که سر بار دیگران است .می خواست برود دور،خیلی دور و فراموش کند و فراموش شود.از مرگ هم نمی ترسید و این حس به او جسارت هر کاری را میداد.دیگر کاری نداشت .خوب یا بد کار را به اینجا رسانده بود...    بعدها کارگرهای ساختمانی ،لاشه خشک شده ای را همچون چرمی چغر میان کومه های آجر پیدا کردند و بغل دستش قطعه های پاره عکس پسر بچه ای که همچون پازلی کنار هم چیده شده بودند .          بقلم؛مجتبی شریفی 1394/01/08m_56118140m_56118140Wed, 27 Aug 2025 22:15:47 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/بیوگرافی-مجتبی-شریفی-vb2mrlbwtme5بیوگرافی مجتبی شریفی💠متولد استان کرمانشاه، شهرستان اسلام آباد غرب،روستای چقازرددر سی و یکم شهریورماه ۱۳۵۹💠نویسنده داستان کوتاه💠خالق کتاب تاریخی و ادبی چراگاه که به شکل رمزی نوشته شده است و توسط انتشارات نو آور در دو نوبت چاپ شد.💠فعال اجتماعی💠دبیر مدارس استان زنجاننمونه ای از داستان های کوتاه او با عنوان" تله موش " را می خوانیم.🟡تله موش...زندگی در  پستو هاي  خاک  و خول گرفته اتاق دنگاله اش به سختی  نفس‌  می کشید .خودش هم مثل کوزه ای سفالی که رویش را با دستمال چرکی گیر انداخته باشند گوشه ای کز کرده‌  بود. با غنچه انگشتان ،چانه اش را گرفته بود و با چشمانی لاک خورده و سرد به تله موش که ريزه ای نان‌  روغن‌ مالیده در چنته داشت و انتظار  موشی ناخوش و سمج  را می کشید خیره شده بود.  باورش این بود که از زمانيکه تله موش اختراع شد موش ها به دزدی روی آوردند وگرنه قبل از آن با شرافت می خوردند و عزتمندانه می مردند. اما رفقایش باور او را نداشتند و معتقد بودند اگر تعداد موش ها زیاد شود دنیا  دیگر جای قشنگی برای‌ نفس کشیدن و زندگی نیست . اما او بر باور خود اصرار داشت و معتقد بود اگر سهم موش ها از سفره دنیا داده شود قطعا موش ها هم به شرافتمندانه زیستن عادت می کنند و  سوراخ موش‌ها بجای اینکه محلی‌ برای‌ اموال‌ دزدی باشد به‌ مدرسه ای برای تربیت‌ موش‌هاي انديشمند تبديل خواهد شد.  به خاطر همین عقيده ای که داشت از جايش فرز بلند شد و  ماشه تله موش را خنثی کرد تا موش های گرسنه بدون‌ ترس و لرز و با کیفور   ريزه نان‌ روغنی تله موش را نوش جان‌ کنند .با این اقدام جسورانه رگه ای از رضایت‌ قلب در خودش احساس کرد و به دیوار یله داد .چند دقیقه ای نگذشته بود که موشی لاغر مردنی با چشمانی وق زده از سوراخش بیرون پرید تا عینهو هيزم شکنی وظيفه شناس کارش را به انجام برساند .با نگاههایی دزدیده و محتاط دوروبرش را وارسی کرد و سپس‌ با خاطر جمعی  با  بینی باریکش چند بار بو کشید و بعد از چند سرک کشیدن کوتاه به سراغ تله موش رفت. کش و قوسی به بدنش داد اما انگار یک جای کار می لنگید و چیزی جای خودش نبود. چند بار دور تله موش چرخید و با نگاهی ملتمس به نان‌ روغنی نگاه می‌کرد. از شدت گرسنگی شکمش ماغ می کشید اما جرآت نداشت سراغ نان‌ روغنی برود  . تله موش را بیخیال شد و بسمت زنبیل نان‌ خشکه رفت و با دندان‌های ریزش کمر نان‌ ها را می شکست .او از اینکه می دید موش با خیال راحتی شکمبه کوچکش را پر می کند کیفورش گرفته بود و به نتیجه باورش امیدوار شد. .به ناگاه صدای خش خش نان‌ خشکه ها جای خود را به زنجموره موش داد که با چشمانی وق زده و ملتمس از کاروبار دنیا گریه اش گرفته بود .موش بعد از دست و پا زدنی کوتاه مثل کاغذ پاره ای در خودش مچاله شد.مرد قصه ما آهی کشید و عینهو موش در خودش مچاله شد.یادش رفته بود که دانه های ریخته مرگ موش را از کنار زنبیل نان‌ خشکه بردارد ...✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Mon, 25 Aug 2025 22:55:16 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/شلاق-داغ-ovwzbhiqwsoyداستان کوتاه؛ شلاق داغ  خیلی وقت است که با فضاحت از جماعت آدمها بیرونم کرده اند.آیینه ها دروغ نمی گویند. وجنه استخوانی ام در آیینه زرداله روی طاقچه هر روز همین را به من می گوید. زندگی من بیشتر شبیه گندمی است که در میان سنگ های آسیا له و لورده شده است و عاقبت با روسیاهی از الک زندگی به پایین پرت شده است.   زمان درازی است که گرفتار دستان رجاله ها شده ام و حالا آنها هستند که وقت و بی وقت ،زیر شکمم را می مالانند و چون برآمدگی زیر شکمم را حس می کنند از شدت هوس مثل ماری زخمی به سر و کولم می پیچند.از نظر آنها ،من یک لکاته ام که می بایست  به میان دستانشان بیحرکت بمانم تا یک ابدیت خاموش امید بر رویم سنگینی کند ...    در ذهنم به گذشته بر می گردم و آنوقت صدای خودم کافیست که مرا به گریه بیندازد تا شاید آدم های دوروبرم بفهمند که من با میل خودم این لباس بدبختی را نپوشیده ام .دلم می خواهد بخوابم اما جلوی نگاهم را پرده اشک پوشانیده است اما من نگاهم را تنظیم می کنم تا از درون تاریکی شب بتوانم خودم را نگاه کنم .انگار از شدت رنج می خواهم دیوانه شوم .از بدنم متنفرم . بوی رجاله های نامرد بر چربی و پیه اش مانده است ...چقدر دوست دارم که همچون پروانه ای بدرون پیله و شفیره ام بخوابم و فردایش چون چشمم را باز می کنم ،موجود تازه ای شده باشم  اما خیزاب ناامیدی مرا با خود می برد تا بیشتر باورم شود که گاهی بال هایی که زندگی برای پرواز به ما می دهد ،سایه هایی از یک نمایش سقوط هستند،...      بقلم ؛ مجتبی شریفی ،تابستان سال۱۳۹۵ m_56118140m_56118140Sun, 24 Aug 2025 23:28:26 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستانکمادرانه-های-یک-لک-لک-aafensytw21iداستان کوتاه؛ پدرانه‌های یک لک‌لکابرها همچون گونی‌های سفید پنبه جابه‌جا می‌شدند و بادی کیف‌آور می‌وزید. لک‌لک پیر با وسواسی خاص، بقچه‌ای که در داخلش نوزادی قنداقی بود را به منقار گرفته بود و می‌رفت.لک‌لک پیر با نگاه به بقچه گفت: «من کرک‌وپر ریخته تا کی باید این نیم‌وجبی را به منقار بکشم؟»به نشانی داخل بقچه نگاهی انداخت و با دیدن مقصد کودک آهی کشید و گفت: «هی دادوبیداد، این هم که طالعش به بسته‌ی معیشتی گره خورده؟!»به کودک خیره شد. گوشه‌ی چشمان کوچکش گود افتاده بود و خواب و گرسنگی، پوست صورتش را تیره و بی‌رونق کرده بود.با خودش اندیشید؛ اگر این کودک را به مقصد نوشته در کاغذ ببرد، در آینده‌ای نه‌چندان دور زیر بار تورم و تحریم‌های استکبار جهانی، زیر لبش سبز نشده، موهای سرش سفید خواهند شد و ناکام از دنیا خواهد رفت. بنابراین برای اولین بار با جسارت، قانون‌شکنی کرد و مقصد نوشته‌شده ـ «قاره‌ی آسیا، ضلع جنوب‌غربی، حاشیه‌ی دریاچه‌ی نیمه‌خشک، روستای تپه‌ماهور سفلی، منزل ممد پالان‌دوز» ـ را خط زد و آدرس جدید را این‌گونه نوشت: «قاره‌ی اروپا، فلات سوئیس، منطقه‌ی شمال مرکزی، شهر زوریخ، میدان بورکلی، کوچه‌ی ونگوک، منزل عالیجناب ارنستو برتارلی».لک‌لک پیر نفس عمیقی از روی رضایت به هوا فوت کرد. بچه‌ی قنداقی را به منقار کشید و جهت پرواز بال‌هایش را به سمت رشته‌کوه‌های آلپ در اروپا برگرداند...✍️ مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sat, 23 Aug 2025 17:42:46 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/مجتبی-شریفی-u34lifochcwrمجتبی شریفی نویسنده ایرانی که در سال 1359 از توابع شهرستان اسلام آباد غرب به دنیا آمد.او خالق کتاب تاریخی ادبی چراگاه و چندین داستان کوتاه می باشد.نمونه ای از داستان کوتاه او با عنوان دایره بازی را با هم می خوانیم.💠دایره بازی👇آدمها وقتی به دایره بازی عادت کنند از نظر عقلی می میرند و فقط یک زندگی حیوانی را تجربه می کنند.*********************************حالا پیر شده بود و از هوای خفه آسیاب اقش می گرفت .لب و لوچهایش دریده بود و یک مشت مو به سفیدی آردهای آسیاب روی شقیقه هایش بال بال میزد .این اواخر هوایی داغ در کمرگاه گلویش می پیچید با سرفه هایی خشک و سربی که درونش را در تاریکی غلیظی غرق میکرد.با خودش فکر میکرد که این آسیاب خرابه ول کن او نیست و مدام مثل طعمه ای او را به درون خودش می کشد تا با کمک امواج نامرئی اش او را بتدریج بپوساند و تجزیه کند اما آسیابان پیر انگاری هوار می کشید تا رهایش کند .الاغ پیر آسیاب هم انگاری از سازش چند ساله اش با آسیابان دلخور بود که مدام عر میزد و خفه نمیشد .آسیابان پیر با دیدن اطوار الاغ با خودش فکر کرد که برای رهایی ابتدا باید فکری بحال الاغ پیرش کند .به سراغش رفت .آسیاب را از گردنش گرفت و زنگوله را از گردنش وا کرد و او را از آسیاب بیرون کشید و با آزاد کردن الاغ احساس کرد که کابوسی که با چنگال آهنینش درون او را می فشرد آرام گرفت .به درون آسیاب رفت .جل و پلاسش را جمع کرد و برای آخرین بار به آسیاب خرابه نگاهی انداخت و مثل حشره ای کور به بیرون خزید .درهای آسیاب را قفل کرد و با کمری خمیده و خمیر شده راه دهات را در پیش گرفت اما وقتی چشمش به الاغ پیر افتاد اشک در چشمانش حلقه زد .الاغ با اینکه بعد از سالها طعم آزادی را مزمزه میکرد اما به میان پیکانک های پیچ دار و خارها و علف ها، حلقه ای مثل دایره آسیاب درست کرده بود و دور خودش می چرخید .القصه خود آسیابان پیر هم بعد از چند روز زندگی در دهات ،تاب نیاورد و به آسیاب خرابه برگشت و همراه الاغ چرخید و چرخید تا اینکه در یک غروب پاییزی مثل سربازی تیرخورده در هوا سر خورد و در زمین فرو رفت...!✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sat, 23 Aug 2025 01:37:37 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-دنیای-یک-جوجه-اردک-z8vevcy7jsrv💠دنیای یک جوجه اردکاتاقک کوچک تخم مرغی اش پر بود از سکوت و تنهایی .گرسنه اش که می شد از مایع لزج داخل پوسته اش نشخوار می کرد .تنها دلخوشیش این بود که روزی از آب و گل دربیاید و با فشار بال های کوچکش از شر لانه نمورش خلاص شود.با نوک تیز انگشت های کوچکش ،مدام روی دیوار سفید لانه اش ،مثل زندانی ها، چوب خط می انداخت و آخر شب، قبل از خواب، آنها را می شمرد .خط ها که به عدد بیست و هشت رسید .حالیش شد که وقت رهایی است و فکر شادی خاصی در ذهنش تولید شد . با هیجانی سرشار از ترس، پاهایش را بیرون گذاشت .بدجوری گرسنه اش بود اما هر چه گشت چیزی برای خوردن پیدا نکرد.با حالتی افسرده به زیر سایه بوته ای خشک ،چمبک زد و به نقطه ای نامعلوم خیره شد.احساس کرد که آنهمه آرزو های قشنگ بعد از رهایی از پوسته ،خواب و خیالی بیش نبوده است.نفسش بوی دلواپسی می داد ،بوی باران.دیگر قادر نبود آب دهانش را قورت دهد . هرم نفس های گرمش وادارش می کرد که بایستد و انرژی اش را ذخیره کند.با پیشانی چین خورده و چشمانی ملتمس نگاهی به لانه تخم مرغی اش انداخت .خورشید بود که بر سرش آتش می ریخت و او برای جرعه ای آب و دانه نرم ارزنی دست و پا می زد . دوروبرش پر از موجوداتی بود که هیچ تاثیری در حال و روزش نداشتند و فقط می دویدند تا مدام بخورند و بعدش بدوند تا آبش کنند و این دور تسلسل برایش قابل هضم نبود.با نوک زرد کوچکش ، بال های فسقلی اش را به زیر دیواره های خراب لانه دوران جنینی اش کشاند و حالیش شد که تاریکی و لزجی اتاق تخم مرغی اش نعمتی بوده است که از آن غافل بوده است . شکاف های پوسته را با بال هایش کور کرد .چشمانش را بست و آرزو کرد که وقتی چشمانش را باز می کند خبری از ترکیدگی خانه آبا و اجدادیش نباشد.✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Tue, 05 Aug 2025 19:00:14 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/ستان-کوتاه-کشاورز-و-دلال-xy06wtqgoxmcکشاورز و دلالمردی بود بلندبالا و چهارشانه، با چهره‌ای سرخ‌گون و موهایی که به پشت شانه می‌کرد و هر روز بر سفیدیشان افزوده می‌شد. گیوه می‌پوشید و وقتی بیکار می‌شد، خودش می‌بافت. خوش‌خنده بود و تو‌دل‌برو. وقتی لب از هم می‌گشود، دو ردیف دندان سفید و محکم در میان سبیل‌های کلفتش، مثل آفتاب نیم‌روز چشم را قلقلک می‌داد.سقف بالای سرش، آلونکی کاه‌گلی بود که با چوب و چلیکه ساخته شده بود؛ به قوطی کنسرو غول‌آسایی می‌مانست که چون نتوانسته‌اند درش را باز کنند، از هم دریده باشندش. بچه‌های قد و نیم‌قدش را به لطف دو هکتار زمین اجدادی بزرگ می‌کرد که تابستان‌ها پر می‌شد از خوشه‌های زرد گندم. همین زمین بود ممر درآمد و دل‌خوشی‌اش در تمام آن سال‌ها.تابستان که می‌شد، به خوشه‌ها لبخند می‌زد، کیفور می‌شد و نیرویی تازه در وجودش می‌جوشید.خوشه‌ها که زرد شدند، شالمه‌اش را به دور کمر بست، داسش را تیز کرد، کمر خوشه‌ها را می‌گرفت و به دو نیم می‌کرد. خوشه‌ها را کوله کرد و بعد از چند روز خرمنشان کرد. وقتی سر خوشه‌های زرد را می‌کوبید، این عرق جبینش بود که پیشانی داغ دانه‌ها را می‌شست. سرانجام با بازوهای قوی‌اش لنگه‌های ده‌منی را روی هم انداخت و با صدای شرشر دانه‌های گندم در گونی‌ها، دلش غنج رفت.هنوز عرق پیشانی‌اش خشک نشده بود که وانت «ممد دلال» پیدایش شد. دلال مردی قوزی بود با صورتی که از چربی ورم داشت. چشم‌های کدرش مدام به گونی‌ها خیره بود و با پره‌های لوچ بینی، همه‌جا را بو می‌کشید. شالمه‌ی دور سرش را برداشت و مثل جوکیان هندی روی یکی از گونی‌های گندم نشست. چون رگ خواب کشاورز دستش بود و از حال فلاکت‌بارش خبر داشت، معرکه‌گیری را شروع کرد: «صرفه نداره! دانه‌های گندمت لاغرمردنی‌ان. منی سیصد خریدارم، آن هم به مهلت!»اشک در چشمان کشاورز جمع شد. حالیش شد که این بها، پول کارگری و زحمت خودش هم نمی‌شود. چند بار با دلال سر قیمت کلنجار رفت، اما او هر بار جری‌تر می‌شد.کشاورز بیچاره چون فهمید از این امامزاده کسی خیری ندیده است، به ناچار رضا داد و دلال و نوچه‌هایش گونی‌های گندم را ــ که بوی نان و عرق پیشانی می‌دادند ــ با ولع بار زدند. دلال حساب را در کتابش نوشت و با وانت آبی‌رنگش، در کورسوی جاده‌ی خاک‌وخول‌گرفته، به‌سوی شهر رفت تا مزد عرق‌های کشاورز را در شکم گشاد جیبش بگذارد و لذتش را ببرد...✍️ مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Tue, 05 Aug 2025 14:32:11 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-ولگردهای-یک-کهکشان-u6ircvfhk5umولگرد های یک کهکشان👇ساسان رویش را بسمت رستمزاد برگرداند و گفت:"به نظر من؛ بیچاره تر از آدم جماعت در کهکشان راه شیری موجودی پیدا نخواهی کرد!"رستمزاد:"چرا این فکر را می کنی؟!"ساسان آهی کشید و گفت:"چون تنها موجودی هستش که هم باید بخندد، هم گریه کند.هم زندگی کند و هم بمیرد!"رستمزاد:" ساسان تو عقلت ضایع شده است .عقل برای همینه تا گم نشوی و کمتر رنج بکشی!"ساسان:"من عقیده تو را ندارم .آدمیزاد مثل عروسک خیمه شب بازی است.انگار از ازل روی پیشانیش نوشته اند؛ عروسک کوکی لحظه های دلتنگی!"رستمزاد:" لحظه های دلتنگی چه کسی؟!"ساسان:" نمی دانم.آدمیزاد را به یک نخ بسته است تا باهاش بازی کند.قلقلکش میدهد تا برایش بخندد و گاهی به کمرش قوز میدهد تا گریه اش را درآورد!"رستمزاد:"نمیشه این نخ را وا کرد؟"ساسان:"نمیدانم، شاید بشود.اما من هر چه تقلا کردم و خودم را گم و گور کردم نشد که نشد .این نخ جنس عجیبی دارد ،نه پاره می شود و نه گره اش باز می شود!"رستمزاد نگاهی به قیافه خودش کرد و گفت:"ساسان این نخ به کجای آدم گره زده اند؟"ساسان :"به ناف آدمیزاد و بخاطر همینه هیچ وقت شکم درد آدمیزاد خوب نمیشه!"✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Mon, 04 Aug 2025 23:49:55 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/تاثیر-اندیشه-های-دینی-بر-اقتصاد-از-دیدگاه-ماکس-وبر-bqucwmqf8fzw💠تاثیر اندیشه های دینی بر اقتصاد از دیدگاه "ماکس وبر "❇ماکس وِبِر، جامعه‌شناس، تاریخدان، حقوقدان و استاد اقتصاد سیاسی آلمانی قرن بیستم بود که به عنوان یکی از اثرگذارترین نظریه‌پردازان توسعه مدرن جهان غرب شناخته می‌شود. ایده‌هایش به‌طور عمیق بر نظریه اجتماعی و پژوهش اجتماعی تأثیر گذاشت.❇او در مقاله " اخلاق پروتستانی و روح سرمایه داری"،سیر تغییر بینش دینی را اینگونه تشریح و طبقه بندی کرد که جوامع بعد از گذار از اعتقاد متوسلانه به جادو و سپس چند خدایی به تک خدا پرستی و سرانجام به تک خدا پرستی اخلاقی دست یافته اند و با متمرکز شدن قدرت در جامعه،مفهوم خدای واحد جهانی به مطلوبیت بیشتری رسیده است.❇به اعتقاد "ماکس وبر"،غلبه خرد گرایی و علم و دانش و فقه و ادغام مشاهده با ریاضیات و جاری شدن آن در امور زندگی و اقتصادی بشر بر باورهای دینی تاثیر ژرف گذاشت و دین را هم عقلانی و دنیوی کرد و در اختیار زندگی قرار داد.❇وبر ،ادیان را بازیگران مهم در تحولات مختلف زندگی بشر قلمداد کرد و معتقد بود که بینش دینی جوامع، بانی و خالق چگونه زیستن آنهاست.❇از دیدگاه او ،کشورهایی که بر اساس آموزه های پروتستان(مثل آلمان و آمریکا) زندگی می کنند از کشورهایی که کاتولیک هستند(مثل ایتالیا و اسپانیا) مترقی تر هستند.به عقیده او ،پیروان مذهب پروتستان بیش از بیش به تولید بیشتر ،به کار انداختن بیشتر پول و ثروت در جهت آبادکردن دنیا برای شاد زیستن خود و رضایت خدا توجه دارند.❇او ادیان هندو و مذاهب عرفانی که رضایت و خشنودی خدا و عاقبت بخیری را در زهد و ریاضت درون بدون توجه به مشاهده طبیعت جستجو می کنند از تعبیر "آن دنیایی"و"آن جهانی "استفاده می کند و معتقد است که بینش دینی اگر کارکرد دنیوی و این جهانی پیدا نکند نمی تواند گره گشای مشکلات بشر باشد.❇او تاکید داشت که زندگی بشر بسمت عقلانی تر شدن و نظامند شدن در حرکت است و در همین راستا،انسان نوین می کوشد بر تمام شئون زندگی و محیط طبیعی پیرامون خود مسلط شود و حتی آنرا پیش بینی و به آن شکل که خود تمایل دارد تغییر بدهد.نویسنده: مجتبی شریفی m_56118140m_56118140Mon, 04 Aug 2025 13:50:30 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/تاریخی-و-غير-تاریخی-زیستن-درنگاه-نیچه-akx9xrfvcgig💠تاریخی و غیر تاریخی زیستن در باورهای نیچه❇"فردریش ویلهام نیچه،فیلسوف آلمانی که تاثیر افکارش بر علم فلسفه و فلسفه تاریخ قرن بیستم سنگینی می کند در واقع ،اندیشه ورزی است که بنای کشف وجودی انسان را در زمان حال و توسل به کشف از خویشتن میداند.و سئوال او این است:"آیا زندگی باید بر شناخت و علم حاکم باشد یا شناخت بر زندگی؟"✳نیچه می خواهد نشان دهد که "دانایی بدون توانایی"و "علم بدون عمل "کاری بیهوده است و با اینکه آگاهی از تاریخ را امری بدیهی میداند اما نظام آموزشی آلمان را که با آموزش تاریخ ،جوانی و معصومیت زندگی حال را تحت تاثیر گذشته دفن می کند مورد انتقاد قرار میدهد.✳او می گوید ؛بی گمان ما به تاریخ نیاز داریم اما نباید این آگاهی بانی تحقیر و تخدیر کننده زندگی امروز شود و جمود و خودفریبی و جهل بیافریند .❇به نظر او ،در انسان بین قوه حافظه و نیروی فراموشی ،بین دانش و معصومیت ،بین گذشته و آینده ،ستیزی ابدی وجود دارد .انسان برخلاف حیوان که زندگی را در یک بیخبری فرحبخش می گذراند با خود آگاهی که از جهان پیدا می کند قادر به پنهان کاری نیست و با حافظه ماندگاری که دارد شناخت گذشته ،مدام او را به پایین فشار میدهد و پشتش را خم می کند.❇نیچه بر این باور است که اندوه انسان از گذشته ای که با خود حمل می کند آزار دهنده است و اسم رمز شبی است که یادآوریش در انسان ،کشمکش ،رنج و دلزدگی ایجاد می کند و مانع از کامل شدن روح وجودی اوست . ❇در بیان "نیچه"، بار گذشته مانع از آن است که انسان یک زندگی آفریننده به معنای واقعی داشته باشد و انسان اگر نتواند در آستانه لحظه و زمان زیست خود فرود آید و تعادل خود را حفظ کند نمی تواند درک کند که نیکبختی چیست و بدتر اینکه ،هرگز کاری برای نیکبختی دیگران نخواهد کرد و در دنیای گذشته و گذشتگان گم خواهد شد.❇در فلسفه نیچه ،ادعای خوشبختی برای بشر با اتکاء به رویداد های سیاسی و تشکیل دول میسر نیست و گرنه با وجود تشکیل اینهمه دول در طول تاریخ ،بشر می بایست به یک نقطه آرامش معقولی رسیده باشد.❇نیچه در واقع باور دارد که انسان مدام در بین تنش آگاهی تاریخی(دانش)و آگاهی غیر تاریخی(نادانی به گذشته) زندگی می کند و تنها راه پیشرفت او این است که بار گذشته و گذشتگان را بر زمین بگذارد و فرزند زمانه خود باشد تا بتواند به کشف از خود و دنیای پیرامونش دست یابد.❇شاید جان کلام او در این باشد که تاریخ اگر نتواند به بهبود زندگی حال تو کمک کند در واقع دردی است که روح تو را تسخیر می کند تا اندوهناک در مسیر زمان بدون هیچ دستاوردی در دنیای پوچی سیر کنی تا سرانجام تمام شوی.نویسنده: مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sun, 03 Aug 2025 23:50:37 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-آوارگیبیچارگی-wfkm8nch2f5vآوارگی... بیچارگی... (نگاهی به کشمکش درون)افکار جورواجور ذهنش مثل کرم‌های ریز و درشت وول می‌خوردند و لذت ولگردی در دنیا را برایش زهرمار کرده بودند.احساس می‌کرد زدوخوردهای درونش کار یک نفر نیست و مافیایی پرزور این معرکه را راه انداخته تا از آب گل‌آلود ماهی بگیرد.زمانی از پدربزرگش درباره‌ی این صداهای دل‌به‌هم‌زن جمجمه‌اش پرسیده بود و او جواب داده بود: «نمی‌دانم، از ملاحسن شنیدم که می‌گفت شیطان‌هایی در درون آدمیزادند که کارشان همین است؛ وقت و بی‌وقت آتش به پنبه‌ی فکر آدم می‌زنند و بعد با کاسه‌ی آبی به سراغش می‌آیند تا دین و ایمانش را در عوض آن بدزدند.»روزی در کتابی خوانده بود: «ما بچه‌ی کوچیم، بچه‌ی مرگیم، اوست که سرانجام ما را از فریب‌های زندگی نجات می‌دهد... پس ناچاریم پیش از آن‌که الکمان را بیاویزیم، نان زندگی‌مان را بپزیم و بخوریم...!»آن‌قدر فکر کرد و فکر کرد تا از او دیوانه‌ای وراج ساختند که گلاویز شدن با دنیا و تقدیر، کار شب و روزش شد. یک انتخاب بیشتر نداشت: آوارگی... بیچارگی.✍️ مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sun, 03 Aug 2025 23:31:56 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-طلسم-wcjumdvvgjz5💠طلسمگوشه ای قوزش گرفت .به گونه ای که بشنود اما کسی او را نبیند و از میان شیشه مغازه عطاری، به مردی نگاه می کرد که با موهای وزکرده، از درون مکیده شده بود .یه جایی در میان برگه روزنامه پاره ای خوانده بود:"خیلی از آدمها در جستجوی شادی ،خود را به نابودی می کشانند و بیزار از هدفهایشان دور می مانند!"اما او به این فکر می کرد که هیچ وقت نه شاد بوده است و نه هدفی داشته است و تمام تقلایش این بوده است که تنور شکمش را روشن نگه دارد تا از گرسنگی نمیرد.یه روزی یک رمال بهش گفته بود که در طالعش طلسمی هست که چارچنگولی مثل یک بختک سمج در زندگیش چنبره زده است و این تعبیر مثل فرفره ای آتشین مدام در جمجمه اش می چرخید و همه جای درونش را به آتش می کشید .دم غروبی که مثل قوزی های تریاکی در پهنای پیاده رو می چرخید ،تصمیمش را گرفت و در چشم بهم زدنی ،خودش رابه پیشانی یک کامیون رساند و با چرخ هایش گلاویز شد اما برایش اتفاق خاصی نیفتاد.صورتش، کمی با خون ،خط خطی شده بود و شکلک های تایر روی ران پاهایش به او قهقهه می زدند و آنوقت با خودش فکر کرد که در طالعش طلسمی هست که نه می گذارد زندگی کند و نه به او اجازه مردن می دهد .چون به خودش آمد ،شوفر کامیون ،سرش را مثل میوه ای پخته بغل کرده بود و با مهارت ،گونه ها،شقیقه و بعد گردنش را می جنباند.حس کرد به میان اتمسفر گرم دستهایش مثل یک بالن سبک میشود و در بی وزنی زمان فرو می رود . به یکباره چشمانش را بست تا شاید هر آنچه که زندگی از او نقاشی کرده است فراموش کند و برای چند لحظه ، بی دغدغه بخوابد و چون دوباره چشمانش را باز می کند مثل کرمی که شفیره اش را پاره کرده است به موجود دیگری تبدیل شده باشد و از دنیا و همه آدمهای دوروبرش دور شده باشد.✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sun, 03 Aug 2025 23:05:50 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-تله-موش-pwcy4gexvfym💠تله موش...زندگی در  پستوهاي  خاک گرفته اتاق دنگاله اش به سختی نفس‌ می کشید . با نوک انگشتان ،چانه اش را گرفته بود و با چشمانی منتظر به تله موش که ريزه ای نان‌  روغن‌ مالیده در چنته داشت و انتظار  موشی ناخوش و سمج  را می کشید خیره شده بود.  فلسفه زندگی را در ذهنش بر پایه برابری و بی آزاری بنا کرده بود و در تمام دست نوشته هایش ،آدمیزاد را سرزنش می کرد که بخاطر خودخواهی خود ،آرامش را از دیگر جانداران کره زمین سلب کرده است.باورش این بود که از زمانيکه تله موش ها اختراع شد موش ها به دزدی روی آوردند وگرنه قبل از آن با شرافت می خوردند و عزتمندانه می مردند. اما رفقایش باور او را نداشتند و معتقد بودند اگر تعداد موش ها زیاد شود دنیا  دیگر جای قشنگی برای‌ نفس کشیدن و زندگی نیست . اما او بر باور خود اصرار داشت و معتقد بود اگر سهم موش ها از سفره دنیا داده شود قطعا موش ها هم به شرافتمندانه زیستن عادت می کنند و  سوراخ موش‌ها بجای اینکه محلی‌ برای‌ اموال‌ دزدی باشد به‌ مدرسه ای برای تربیت‌ موش‌هاي انديشمند تبديل خواهد شد.  به خاطر همین عقيده ای که داشت از جايش فرز بلند شد و ماشه تله موش را خنثی کرد تا موش های گرسنه بدون‌ ترس و لرز ، ريزه نان‌ روغنی تله موش را نوش جان‌ کنند .با این اقدام جسورانه رگه ای از آرامش درونی در خودش احساس کرد و به دیوار یله داد .چند دقیقه ای نگذشته بود که موشی لاغر مردنی از سوراخش بیرون پرید تا مثل پدری وظيفه شناس کارش را به انجام برساند .با نگاه هایی محتاط ،دوروبرش را وارسی کرد و سپس‌ با خاطر جمعی  با  بینی باریکش چند بار بو کشید و بعد از چند سرک کشیدن کوتاه به سراغ تله موش رفت. کش و قوسی به بدنش داد اما انگار یک جای کار می لنگید و چیزی جای خودش نبود. چند بار دور تله موش چرخید و با نگاهی گرسنه به نان‌ روغنی نگاه می‌کرد. جرات نداشت سراغ نان‌ روغنی برود  . تله موش را بیخیال شد و به سمت سبد نان‌ خشکه رفت و با دندان‌های ریزش کمر نان‌ ها را می شکست .او از اینکه می دید موش با خیال راحتی شکم کوچکش را پر می کند کیف می کرد و به نتیجه باورش امیدوار شد.به ناگاه صدای خش خش نان‌ خشکه ها جای خود را به ناله های موش داد که با چشمانی پر از ترس و اندوه از کاروبار دنیا گریه اش گرفته بود .موش بعد از دست و پا زدنی کوتاه مثل کاغذ پاره ای در خودش مچاله شد. مرد آهی کشید و خط نگاهش را به چشمان ملتمس موش که زندگی در آنها جیغ می کشید زنجیر کرد .یادش رفته بود که دانه های ریخته مرگ موش را از کنار سبد نان‌ خشکه بردارد .✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sun, 03 Aug 2025 23:01:50 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-خشم-خاموش-zqyidxugxsrn🔶️خشم خاموش👇بچه گورخر با مادرش در خنکای شهریور بر بالای صخره ای بلند لمیده بودند و با ترس و لرز به دندان های تیز کفتارها در پایین دست کوه که از شدت گرسنگی پر از کف میشد خیره شده بودند .بچه گورخر رو به مادرش گفت:"مادرجان ؛ چرا ما گورخرها در سرزمین آبا و اجدادیمان می بایست مدام با ترس زندگی کنیم؟!"مادرش با نگاهی دلواپس گفت :"درست نمیدانم اما تا آنجایی که به یاد دارم اجداد ما در پهنه این دشت چریده اند و آخر سر لقمه چرب همین کفتارها شده اند .پدر خدابیامرزت کنار چشمه درخت زالزالک خام خور شد اما مردانه مرد و صدای ضجه اش را کسی نشنید ...!"بچه گورخر اشکش درآمد و گفت:"ولی مادر من نمی خواهم ،شب و روز بیهوده بچرم و در نهایت یک لقمه چرب شکم چغر کفتارها شوم"!مادرش برای اینکه بچه اش را به آینده امیدوار کند گفت:"پسرم همیشه اینگونه نبوده است .جد بزرگوار تو سالها در این دشت ،بزرگ گورخرها بود و تا زنده بود کفتارهای وحشی با شنیدن گرمب گرمب سم قوی اش مثل ترکه بیدی می لرزیدند و دنبال سوراخ موش می گشتند...!"بچه گورخر با اشتیاق گفت :"می خواهی بگویی که او از کفتارها قوی تر بود و هرگز توسط کفتارها خورده نشد؟!"و سپس از جایش فرز بلند شد . رگ های گردنش را می جنباند ،سم کوچکش را به زمین کوبید و رو به مادرش گفت :"مادر جان ،قبر جد قلدر و با هیبت من کجاست تا به روح بزرگش ادای احترام کنم؟"مادرش دستپاچه شد و بی حس و بیحرکت در حالیکه چمباتمه زده بودبا چشمانی پر از خشم و اشک، بی اختیار به شکم گنده کفتارها خیره شد ...✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sun, 03 Aug 2025 14:57:03 +0330https://virgool.ir/@m_56118140/داستان-کوتاه-گوسفند-فیلسوف-hfbwnqfn6j5d✍گوسفند فیلسوفمدام به فلسفه زندگی فکر می کرد و اینکه از کجا آمده است و این آمدنش برای چه بوده است.کم علف می خورد و برای یک مشت یونجه مثل گوسفندهای دیگر داد و بیداد نمی کرد .وقتی به برادر و خواهرهای گوسفندش خیره می شد که چگونه با بوی کاه و یونجه مثل حشره های سیاه وسفید بزرگ روی هم تلنبار می شوند و با ولع تمام لقمه های کاه و یونجه را به میان لپ هایشان آب می اندازند بغض گلویش را می فشرد.ارباب از گوسفند فیلسوف دل خوشی نداشت چون هم لاغر مردنی بود و هم اینکه با خوردن مشتی علف از رفقای گوسفندش کناره می گرفت و شروع به فلسفه بافی می کرد.یکی از برادرانش،گوسفندی بود کوتوله با شکمی ورقلمبیده و گردنی کلفت و کوتاه که در سینه اش فرو رفته بود.مدام تقلا می کرد که دیدگاه برادر فیلسوفش را عوض کند و اینکه هدف از خلقت گوسفند ،خدمت به ارباب بوده است و هر گوسفندی که تلاش بیشتری کند تا ارباب شیر و پشم بیشتری نصیبش شود اجر کارش در پیش ارباب و خدای ارباب محفوظ است و رفتار او مصداق ناشکری است و بعدش چند روایت از بزرگان را چاشنی کلام می کرد اما این حرفها و روایات توی کت گوسفند فیلسوف نمی رفت و عقیده داشت که فلسفه آفرینشش غیر از این است که برادرش می گوید و ارباب آنها را استثمار کرده است و پشت دلسوزی ارباب، سیاستی خوابیده است.برادر چاقالویش در حالیکه به حرفهایش گوش میداد سرش توی آخور بود و دو لپی کاه و یونجه میخورد که به ناگه مثل همیشه با اوقات تلخی سر از آخور برداشت و دستان پفکی اش را بسوی آسمان بالابرد و خداوند را قسم می داد که بواسطه افکار کفر آمیز برادرش برکت را از آخور آنها نگیرد و مثل اقوام کافر ،سقف طویله را بر سر آنها خراب نکند و سر آخر در حالیکه بسمت آبشخور می رفت با آروغ هایی بریده بریده ،شروع به فحاشی به برادر لاغر مردنی اش کرد و تنها کاری که از گوسفند فیلسوف برمی آمد این بود که بیحرکت بماند تا یک ابدیت خاموش بر روی قلبش سنگینی کند و اشکش را درآورد.روزها به همین منوال می گذشت و گوسفند فیلسوف لاغرتر و منفورتر می شد و از طرفی ارباب با دیدن برادر چاقالویش توی دلَش قند آب می شد و سر و گوشش را نوازش می کرد و گوسفند چاق و چله از اینکه ارباب را راضی و خشنود می دید دهانش مثل ته نعلبکی از خنده گل و گشاد می شد .بعد از این ماجرا بود که گوسفند فیلسوف هرگز برادر چاقالویش را ندید و روزها و شب ها در فراقش می سوخت تا اینکه در یک صبح سرد زمستانی با بو کردن کت پوست پشمی ارباب از عاقبت شوم برادرش آگاه شد و مثل دیوانه ها در حالیکه اشک می ریخت از طویله بیرون پرید و خودش را لای علف زارها گم و گور کرد.✍مجتبی شریفیm_56118140m_56118140Sun, 03 Aug 2025 14:51:49 +0330