https://virgool.ir/feed/@m_55957918fa2026-11-12 08:59:02https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_55957918https://virgool.ir/@m_55957918/بوق-عروسی-ته-کوچه-ی-بن-بست-dvaydc0l2fveکوچه ما همیشه زنده بود، حتی وقتی هیچ‌کس در آن نبود. صدای گاری یخ‌فروش، تیله‌بازی بچه‌ها، بوی نان سنگک از نانوایی پایین خانه، همه در هم می‌پیچید و می‌رسید به پنجره اتاق من. آن روزها هنوز کوچه خاکی بود. هر بار ماشینی رد می‌شد، گردی بلند می‌شد و چند دقیقه ای در هوا میچرخید.روز عروسی برادرم هم از همان روزهای پرغبار بود. پاییز بود اما هوا گرم. از صبح، زن‌های فامیل به خانه آمده بودند. بوی اسپند، چای تازه‌دم و لاک ناخن در فضا پیچیده بود. صدای سشوار از اتاق‌ها می‌آمد و خنده‌ها از حیاط. پدرم کت و شلوار خاکستری پوشیده بود، همان که فقط در مراسم خاص می‌پوشید. کفش‌هایش برق می‌زد و با هر قدم صدای «چک‌چک» از آن بلند می‌شد.عصر، حاج رضا آژانسی با پیکان سفیدش رسید. ماشینش همیشه تمیز بود، حتی اگر روز قبل باران می‌بارید. روبان قرمز را خودش بسته بود، از سپر جلو تا صندوق عقب. آیینه را با گل میخک و برگ تزیین کرده بود. در صندوق عقب هم جعبه شیرینی، اسپنددان و چند بسته دستمال کاغذی بود.داماد، یعنی برادرم، کت مشکی پوشیده بود و کراوات شرابی. وقتی وارد کوچه شد، چند نفر از همسایه‌ها از بالکن خم شدند و دست تکان دادند. مادرم زیر لب صلوات می‌فرستاد و پدرم با غرور به ماشین نگاه می‌کرد.حاج رضا گفت: «بریم تالار آفتاب؟»پدرم گفت: «یک دقیقه صبر کن، عمه کوچیکه هنوز کفش‌هاش رو نپوشیده»همه خندیدند. او همیشه آخر از همه آماده می‌شد.بالاخره سوار شدیم. من عقب نشستم، کنار دو تا از بچه‌های فامیل. از همان لحظه استارت، صدای بوق قطع نشد. حاج‌قاسم مثل رهبر ارکستر، بوق را گرفته بود زیر انگشتش. از سر خیابان که راه افتادیم، ماشین‌های دیگر هم یکی‌یکی پشت سرمان آمدند. انگار نصف شهر با ما همراه شده بود. بوق‌ها جواب هم را می‌دادند. شیشه‌ها پایین بود، دست‌ها بیرون، دستمال‌کاغذی‌ها تکان می‌خورد و نقل روی کاپوت ماشین عروس می‌ریخت.من عقب نشسته بودم و ساک کوچکی روی پایم بود که در آن حلقه‌ها را گذاشته بودیم. پام به آن گیر کرده بود. مادرم گفت: «مواظب باش، نیفته.» لبخند زدم و گفتم: «چشم.»هوا کم‌کم تاریک شد. نور نارنجی غروب روی بدنه ماشین‌ها افتاده بود. بوق‌ها، صدای اگزوز، صدای کف‌زدن مردم کنار خیابان و درون ماشین‌ها، همه در هم آمیخته بود. در آن چند دقیقه، هیچ‌کس به فردا فکر نمی‌کرد؛ فقط همه خوشحال بودند.وقتی به تالار آفتاب رسیدیم، جلوی در جمعیت ایستاده بود. پدر عروس گل و شیرینی در دست داشت. از ماشین پیاده شدیم. حاج رضا ماشین را خاموش کرد و برای اولین بار بعد از چند ساعت، بالاخره به سکوت رسیدیم. آن سکوت، بعد از آن‌همه بوق، صدایی دیگر بود؛ مثل وقتی آهنگ تمام می‌شود و فقط صدای نفس آدم‌ها می‌ماند.مادرم گفت: «خسته نباشی حاج رضا، ماشینت همیشه واسه ما خوش یمن بوده.»داخل تالار، چراغ‌ها روشن و سقف با نوارهای رنگی تزئین شده بود. صدای آهنگ‌های شاد از بلندگوها پخش می‌شد، اما ذهن من هنوز در کوچه بود. بوق‌ها، روبان قرمز، چهره پدرم، همه در ذهنم مانده بود.آخر شب، روبان‌ها را باز کردیم. یکی از آن‌ها روی زمین افتاد. مادرم گفت: «بذارش کنار، می‌خوام نگهش دارم.» همان روبان سال‌ها ته کمد ماند. هر بار دنبال چیزی می‌گشتم، گوشه‌ای از آن از بین لباس‌ها بیرون زده بود.سال‌ها بعد، وقتی پسرخاله‌ام ازدواج کرد و با ماشین مدل جدید رفت تالار، هیچ‌کس بوق نزد. فقط چراغ‌ها را روشن کرده بودند و فیلم‌بردار جلوشان حرکت می‌کرد. آن شب، از پنجره خانه به خیابان نگاه می‌کردم و دلم می‌خواست یکی بوق بزند. همان صدای ساده که انگار می‌گفت زندگی هنوز جریان دارد.حالا هر وقت کوچه ما خلوت می‌شود و صدای موتور ماشینی از دور می‌آید، برای چند ثانیه آن شب زنده می‌شود. می‌توانم بوی اسپند را حس کنم، صدای خنده عمه‌کوچیکه را بشنوم و برق روبان قرمز را روی سپر پیکان ببینم.از آن شب فقط چند عکس مانده و روبانی جمع‌شده ته کمد. اما هر بار که درِ کمد باز می‌شود و گوشه روبان پیداست، حس عجیبی در دلم بلند می‌شود؛ نه از غم، نه از دلتنگی، فقط لبخندی ساده.انگار زندگی هم، مثل همان بوق‌ها، هر از گاهی در سکوت کوچه برمی‌گردد تا یادم بیندازد چقدر لحظه‌های کوچک می‌توانند بزرگ باشند.m_55957918m_55957918Fri, 31 Oct 2025 21:49:24 +0330