<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های حسن مهدیان</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_55764826</link><description>کاش تکنولوژی جای اقوام و پدر و مادرها مون رو نگیره</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 07:11:53</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/475578/avatar/8Y06J0.jpeg</url><title>حسن مهدیان</title><link>https://virgool.ir/@m_55764826</link></image><item><title>#روایتگرباش</title><link>https://virgool.ir/@m_55764826/روایتگرباش-enxhy5kcsfro</link><description> #روایتگرباش درینگ درینگ درینگ.... درینگ درینگ درینگ ...  صدایی آشناست انگار دوباره در این روزگار به قول بچه های کوچولو موچولو : 《کلونایی 》 یه کسی دلتنگت شده با کلی ذوق و شوق میری به سمت گوشیت، وقتی گوشی رو بر می داری و میبینی تماس تصویری هست و علاوه بر شنیدن صدای گرم آشنایان می تونی چهره ی ماهشون رو ببینی، یه حسی بهت دست میده که تلفیقی از نشاط و غروره !! نشاطش  که معلومه واسه ی  دیدوبازدید از راه دوره ، ولی غرورش یه کمی مبهمه ! شاید بخاطر اینه که الآن برخلاف قدیم ترا دیگه نیاز نیست تو سرما و تو گرما بری اسبو زین کنی سوارش بشی( کلی پیتکو -پیتکو کنی )تا بری آشنایانت رو ببینی و فقط میتونی با زدن دکمه ای زیر اسپلیت یا کنار بخاری، از میون میلیونها ویروس خیر ندیده ی کرونا بریو دلی از عزا درآری.... توی کشمکش همین دیدو بازدیدهای بصری راه دور هستی که صدای آلارم واچ بگوش می‌رسه! یه نگاه به واچ  می کنی می بینی اوه ! کلاس آنلاینم ! الآن شروع میشه!! با صدای مضطرب دستیار صوتی رو صدا می زنی بهش خبر میدی وقته کلاسه ! از این جابه بعد دیگه خودش میدونه چکار کنه ؛با قلبی آرام و دلی مطمئن میشینی پای درس و مشقت...  هشداری آگاهانه که آگاه می کند تو را از هرچیزی که تو بخواهی بعد از این که کلاست تموم شد و حالت کلی گرفته شد به خاطر جواب ندادن به چند سوال استادت چاره ای نداری جز اینکه چند تا کتاب دیگه هم مطالعه کنی ولی یهو یادت میاد که چند روز پیش کتابایی که فکر میکردی به کارت نمیان ولی الآن اومدن رو حذف کردی و کلیییی نا امید میشی ولی همینطور که داری پوشه هارو بر میگردی دستت می خوره به یه جایی از صفحه که منویی باز میشه و تو اون منو نوشته &#34;سطل زباله &#34;!! امیدی دو باره از گوشه قلبت طلوع میکنه و میگی :《اخ جونم》 میری و دوباره کتابارو باز یابی میکنی مشغول مطالعه میشه و دور هرچی که مهمه رو خط میکشی اونم نه با یک رنگ بلکه با چندین و چندتا رنگ... تبدیل کور سو ی امید به نور پرژکتور حالا وقتشه که یکمی استراحت کنی و یه سری هم به گلخونت بزنی، ولی نه اینکه ماشین استارت بزنی و قان ،قان ، بری گلخونتا ! فقط کار یه تکمه ست!! میزنی روش !! و گلخونه میاد جلو چشت ،یه حالو احوال با گل هات میکنی و خستگی از روح و جانت پر میزنه .سبز تر از همیشه با جوانه های تکنولوژیگاهی وقتا چیزای جالبی رو میبینی که دوستداری همیشه جلو چشت باشه حالا اون چیز می تونه یه شخص باشه یا یه شی این جاست که دو باره باید در خونه تکنولوژی رو زد _تق تق کسی خونه نیس _ گوشیت رو در میاری روی آیکن قرمز رنگ دوربین میزنی و  به تعداد نا محدود شاتر رو میفشاری و همه صحنه های به سلیقه خودت زیبا _کوه و دشت و دمن،  زمین و صنم، هر چی و هرچی _ رو برای همیشه ثبت و ضبط میکنی و بعدها با ورق زدن آلبوم دیجیتالی سیلی از لذت ها به مغزت هجوم میارن .دستانی که همیشه باید یادشان بود!مگه نه ؟از بس که صحبت کردم گلوم خشک شده بگذارید یه آبی بخورم و برگردم ...خب دوباره اومدم یه لحظه صبر کنید  ببینم تا حالا چند تا لیوان آب خوردم _ راستی کجا باید میرفتم ؟! ، اها اها ، یادم اومد توی samsung healthy بود خب اینم از هشتمین لیوان آب. اخیش خوب شد آب خوردما ضربان قلبم ۶۹ شد داشت ایست میکرد کم کم _ ببخشید معطل شدید القصه امروزه تو دوره کرونا شبیه آدمایی شدیم که دستمون از مچ با یه ریسمون کلفت بسته است ولی انگشتامون رو صفحه گوشی میتونه جابجا بشه پس همچین دست بسته ی دست بسته هم نیستیم .خب دیگه بالاخره امروز هم به پایان میرسه کم کم صدایی آرام در کوچه پس کوچه های گوشت طنین انداز میشه! صدایی از جایی نزدیک! حتی نزدیک تر از لاله ی گوش ! و این صدا نوید خوابی آرام را می دهد ...یار نزدیک تر از من به من است       وین عجبتر که من از وی دورمخخخ!!...پیسسس!!...خخخ!!...پیسسس!!..........اه نکنه دارم خواب میبینم!! (آقای مهدیان پاشو پاشو شما در #روایتگرباش  انتخاب شدید سریع آماده شو باید جایزه   رو تحویل بگیری .... الآن اماده میشم .... اومدم اومدم !!... این صدای چیه !! .. چیکچچیک ..  لااقل عکس میگیرید فلش ها رو خاموش کنید کور شدم ...  یه صدایی میگه :این شما و اینم جایزه شما گلکسی نوت ۲۰ اولترا .... خیلی ممنون ممنونم .... خبر نگارا هجوم اوردن که ... آقای مهدیان... قصد دارید با این جایزه چکار کنید؟ ... قراره که از  این گوشی  برای خودم استفاده کنم و گوشی قبلی خودم رو  به فروش بذارم و بخشی از پول فروشش رو برای حمایت از کودکان سندروم داوون اهدا کنم  ..... پاشو!! پاشو !! صبح شد .. ای بابا یعنی اینها فقط یه خواب بود ...بدون شرح...</description><category>حسن مهدیان</category><author>حسن مهدیان</author><pubDate>Mon, 21 Dec 2020 01:42:24 +0330</pubDate></item></channel></rss>