<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های تُرّهات</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_55587912</link><description>ترهات: [ تُ رْ رَ ] ج تُرَّهة . سخنان بیهوده . اباطیل .</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 13:47:01</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1593351/avatar/tZ3afG.jpeg</url><title>تُرّهات</title><link>https://virgool.ir/@m_55587912</link></image><item><title>می‌ترسیدم از او</title><link>https://virgool.ir/@m_55587912/می-ترسیدم-از-او-v2eooywfwxsv</link><description>می‌ترسیدم از او که تمامِ مرا بلد است.نقطه‌ی مجهولی برایش ندارم.می‌ترسیدم از او که تمام تار و پودم را از حفظ است.از او که ترس‌هایم را می‌دانست و در کسری از ثانیه می‌توانست سفیدی چشمانم را به سرخی بدل کند.من می‌ترسیدم از او؛ از او که نیاز به مجوز ورود و خروج به چین و چروک مغزم را نداشت و استمرار رفت و آمدش از مخچه تا لوب قدامی و از تالاموس تا ساقه‌ی مغزم از تناوب شب و روز و گذر شنبه تا جمعه بدیهی‌تر و لازم‌تر بود.می‌ترسیدم از او که می‌دانست چه‌طور مرا از بین ببرد، چه‌طور با دست خالی کُنده‌های زانوهایم را با خاک مرطوب از سرشک عجز و التماس آشنا کند.می‌ترسیدم از او که ذرات عطر تنم را در شامه‌اش مو به مو تفکیک می‌کرد و بوی ترس را از لابه‌لایش می‌فهمید و با لبخند پیروزمندانه‌اش فتح‌ام می‌کرد.می‌ترسیدم از او. و چه کردم؟به آغوش‌اش کشیدم؛ مثل طفلی که از وحشت ترکه‌ی معلم و سیلی پدر، بندبند وجودش را به سینه‌ی آن‌ها می‌سپارد.به آغوش‌اش کشیدم...</description><category>تُرّهات</category><author>تُرّهات</author><pubDate>Tue, 10 May 2022 17:04:15 +0430</pubDate></item><item><title>دلقکی به نام من</title><link>https://virgool.ir/@m_55587912/دلقکی-به-نام-من-k38j2list2gt</link><description>اون دلقکه بود که همه‌ی شهر رو می‌خندوند ولی خودش افسردگی داشت؛ سنگ‌صبورها همون‌ان منتها یه مدل دیگه.مثلا اینکه باهاشون درددل می‌کنیم، غم و غصه‌هامونو می‌گیم، اضطراب‌ها، ناراحتی‌ها و در یک کلام خودمونو خالی می‌کنیم و در تمام مدت اونا فقط گوش می‌دن، همراهی می‌کنن، همدردی می‌کنن، اگه لازم باشه پیشنهادی برای بهبود اوضاع می‌دن.اما ما هیچ‌وقت شاید به این فکر نکنیم که همین قصه‌ای که الان داریم براش تعریف می‌کنیم خودش تجربه کرده باشه..سنگ‌صبورها یاد گرفته‌ن غم روی غم تلنبار کنن.سنگ‌صبورها شاید حتی لذت ببرن از اینکه داستان خودشونو از زبون دیگران بشنون، شاید ذوق کنن که هویت خودشونو در ذات دیگران هویدا ببینن.ما می‌گیم و اونا گوش می‌کنن، بی اونکه بدونیم چی تو دل‌شون می‌گذره.ممکنه هیچ‌وقت هم بهشون نگیم: خب تو اوضاعت چجوریه؟ تو درددلی نداری؟ تو غمی نداری که بخوای بگی؟ کاری از دستمون برمیاد؟البته یه سنگ‌صبور هیچ‌وقت درددل نمی‌کنه، چون یاد گرفته غم روی غم تلنبار کنه، که اگه این‌جوری نبود سنگ صبور نمی‌شد.</description><category>تُرّهات</category><author>تُرّهات</author><pubDate>Thu, 14 Apr 2022 05:12:30 +0430</pubDate></item></channel></rss>