https://virgool.ir/feed/@m_55575993fa2026-11-11 20:58:01https://files.virgool.ir/upload/users/1973551/avatar/izgWKT.jpghttps://virgool.ir/@m_55575993https://virgool.ir/@m_55575993/کینتسوگی金継-cn2perudpxvd金継ぎبارها دیده بودمش. برایم عجیب بود که مشتری‌های زیادی همیشگی داشت. وقت سر خاراندن نداشت. بی‌توجه از کنارش رد می‌شدم. بیشتر وقتم را در بوتیک‌های مانتو و کیف‌ و کفش مشغول ست زدن و خرید بودم. دغدغه‌های پوچ و بی‌معنی دوران جوانی. یک روز عصر که زمان خلوتی بود به بازار رفتم. نم‌نم باران می‌بارید. آب‌ و هوای شمال در هرفصلی برایم دلپذیر است. همان دست‌فروش مشغول چیدن وسایل‌هایش بود. کسی برای خرید نیامده بود. قدم‌هایم را تندتر کردم. وقتی رسیدم قسمتی از وسایلش را چیده بود. بساطش عتیقه‌های جذابی بودند که هرکسی را به وجد می‌آورد. می‌خواستم همه‌ی آنها را بخرم. ساعت‌های قدیمی، شمعدان، ظرف‌های قدیمی، فنجان‌های قهوه قجری و... . تازه متوجه شده بودم که دست‌فروش معمولی نیست و چرایی آن صف‌های طولانی برایم آشکار شد. بعد برانداز کردن آن همه زیبایی دو کالسکه‌ی کوچک کریستال و یک سری فنجان و نعلبکی فرانسوی بند‌انگشتی نظرم را جلب کرد.فنجان‌های کمرباریک لب طلایی که کمی از یک بند انگشت بلندتر بودند. برای یک خانواده‌ی ارمنی بودند. فقط به این فکر می‌کردم که آن خانواده در خانه‌شان چه چیزهایی داشتند که زیباییشان به قدری بوده که توانسته‌اند از این‌ها چشم‌پوشی کنند و راحت از دستشان بدهند. ظرافت زیادشان باعث دلهره بیننده می‌شد که با خیره شدن به آن‌ها ترک برندارند. قیمت‌شان تقریبا برابر بود با دو گرم طلا. خیلی حساب و کتاب نکردم و اجازه ندادم که فکرم برود به سمت و سوی خرج تراشیدن. ارزش معنوی آنها فراتر از مادیات‌شان بود. پنج زمستان از خریدنشان می‌گذرد. هرکسی که پیک‌هایم را می‌بیند می‌ترسد لمس‌شان کند که مبادا ترک بردارد. نامش رویش است، شکستنی. هرلحظه ممکن است براثر یک اشتباه از بین برود. بی‌مانند بودنش خاص و عزیزش کرده است. شفافیت و ظرافتش را می‌شود در ذات خیلی از آدم‌ها دید. انسان‌هایی که کسی عبایی از شکستن و خوردکردن آنها ندارد. خاص و بی‌همتا بودنشان برای هیچکس مهم نیست. خیلی راحت لمسش می‌کنند. می‌خواهند از جنسش مطمئن شوند. می‌کوبندش به زمین. وقتی از خورد و خمیر شدنش مطمئن شدند، برچسب شکستنی بودن به آن می‌زنند و از نامرغوب بودنش گلایه می‌کنند وطلبکارانه می‌روند. نمیشناسند جنس هرکسی را. رهایش می‌کنند. کاش بعد از هرشکستنی چینی بندزنی بود که جمع‌مان می‌کرد. کاش حتی بعد از خورد شدن نگران زخمی شدن رهگذران نبودیم. ای کاش حداقل دفعه‌ی بعد مانند آن پیک‌خوری‌ها می‌ترسیدند نگاهمان کنند که یک‌وقت تکه‌هایمان از هم جدا نشود. اتفاقاً دوباره به سمت تو می‌آیند. براندازت می‌کنند. برچسب‌های دلخواه را می‌زنند و می‌روند تا زمانی که به خودت بیایی. آن لحظه، لحظه‌ی پذیرش مرگ یا زندگیست. تکه‌هایت را برمی‌داری. به کوره می‌روی. می‌سوزی. آب می‌شوی از نو می‌سازی، جلا می‌دهی. صیقل میابد روح آسیب دیده‌ات.Nahid M NNahid M NThu, 22 Dec 2022 21:54:41 +0330