https://virgool.ir/feed/@m_55412711نویسنده‌ی دل‌نوشته‌ها، شاعرِ لحظه‌ها و نقاشِ سیاه‌قلم 🖋️ اینجا می‌نویسم تا حرف‌هایم زنده بمانند.fa2026-11-11 07:07:24https://files.virgool.ir/upload/users/4940293/avatar/4Q41lc.jpghttps://virgool.ir/@m_55412711https://virgool.ir/@m_55412711/شکر-یا-نمک-مسئله-این-است-f7tmu4o7wn1sهر عصر که به آغوشِ گرمِ خانواده برمی‌گردم، بینِ دو راهیِ بزرگی گیر می‌کنم: شکر یا نمک؟می‌خواهم کمی شکر به لحنم اضافه کنم تا شیرینیِ کلامم کامِ پدر و مادرم را خوش کند و لبخندِ دلبرانه‌شان را ببینم؛ لبخندی که تلفیقی از قندِ مکرر است و جوری می‌خندند که قندِ خونِ من را بالا می‌برد.اما مسئله اینجاست… «نمکِ وجودم» را بیشتر دوست دارم. انگار آن «شیطنتِ» ذاتیِ من، نمکی بودن را ترجیح می‌دهد.وقتی کمی نمک به صدایم اضافه می‌کنم، دیگر باید خودم را برایِ بالا رفتنِ فشارِ خونِ خانواده آماده کنم! آخه من گوله نمک می‌شوم؛ از آن دسته نمکی‌هایی که آژیرِ حساسیتِ مامان را فعال می‌کند و خانه را رویِ سرِ همگی می‌گذارد.fFatemrh8686fFatemrh8686Tue, 22 Sep 2026 13:12:10 +0330https://virgool.ir/@m_55412711/چرا-دنیایِ-سیاه-و-سفید-هنرِ-خلق-کردن-با-محدودیت-ها-ehqesikxxxblچرا دنیایِ سیاه و سفید؟ این سوالی است که خیلی‌ها از من می‌پرسند. خب، آماده باشید تا جواب را بشنوید! 🎨ما آدم‌ها دنیا را به خوبی‌ها و بدی‌ها تقسیم کرده‌ایم. چقدر زیباست که به خوبی‌ها رنگ‌دانه‌یِ سفید بپاشیم و بدی‌ها را سیاه ببینیم؛ این‌گونه برایمان دنیا به دو بخشِ ساده تقسیم می‌شود.اما رازِ من اینجاست: اصولا آدم‌ها وقتی با کمبودِ امکانات روبه‌رو هستند، بهتر از داشته‌هایشان استفاده می‌کنند. الان در دنیایِ ذهنِ من، فقط دو رنگ وجود دارد؛ دو مفهومِ مطلقِ خوبی و بدی. سیاه و سفید. و من با همین “کمبود”، سعی می‌کنم زندگی را خلق کنم.هنرِ من این است: قوی‌ترین دست‌ها و ذهن‌ها متعلق به کسانی است که با “کمبودِ مفهوم”، با “کمبودِ وسایل” و با “کمبودِ رنگ”، می‌توانند نگاه‌ها را به نمایش درآورند، احساسات را به رخ بکشند و رویدادها را زندگی کنند.و افتخارم این است که عضوی از دنیایِ سیاه و سفیدها هستم.»fFatemrh8686fFatemrh8686Tue, 22 Sep 2026 12:19:06 +0330https://virgool.ir/@m_55412711/کلیدها-را-پس-دادم-تا-دوباره-خودم-باشم-روایتِ-رهایی-از-یک-هفته-اجبار-mhpnf9zgaiiv«مدتِ زمانش فقط یک هفته بود، اما گویی هر ۲۴ ساعتی که می‌گذشت، کمی از آن روحِ هنری‌ام را پشتِ صفحه کیبورد و مانیتور، ذره‌ذره آب می‌کرد. من خسته‌تر از آن بودم که بخواهم آن تکه‌یِ وجودم را که سال‌ها با آن زندگی کرده‌ام، همچون شمعی آب کنم و به فراموشی بسپارم.جدایی از همسرم، آن هم در سن ۱۹ سالگی، به قدرِ کافی روحم را زخمی کرده بود؛ با این حال، تصمیم گرفتم در آن دفتر بیمه کار کنم. تجربه‌یِ خاصی بود، اما برایِ روحِ لطیفِ من، کمی زیادی خشن بود.فهمیدم که تصمیمِ درست، همان لحظه‌یِ بیداری بود. کلیدها را با شجاعت پس از یک هفته پس دادم و به دنیایِ سیاه و سفیدِ خودم برگشتم؛ تا این‌بار با کنته‌هایم، کنتراستِ صفحه‌یِ زندگی‌ام را پررنگ‌تر بکشم.»fFatemrh8686fFatemrh8686Sun, 20 Sep 2026 12:21:47 +0330