نوشته های aurelia

احساس تنهایی"

aurelia — Wed, 16 Sep 2026 20:20:27 +0330

تنهایی تعاریف متفاوتی دارد، و هرکس آن را به گونه ای برای خود تعریف می کند.تنهایی احساسیست که همه با خود حمل میکنند، درست در همان لحظه ای که همه مشغول گفت گو هستند و در میان آنهایی اما ناگهان آن حس همیشگی تو را به دنبال خود می کشد، فردی تنهایی را آن می داند که دوستی در کنارت نداشته باشی، فردی دیگر آن را نداشتن خانواده می داند، فردی آن را تفاوت سلایق و علایق می داند.اما هرچیزی که هست حس جالبی نیست،گاهی دشمن و گاهی اوقات بهترین دوست انسان میشود.گاهی اوقات برای انسان بوجود می آید که با وجود دوستان و خانواده احساس می کند تنها ترین آدم در جهان است، آن لحظه ای که تمام تلاش خود را کردی و موانعی بر سر راهت قرار گرفته که شخصی را نمی شناسی که بدون قضاوت حرف هایت را گوش دهد.تنهایی گاهی محرک خلق چیز هایی شگفت انگیز است، طرحی شگفت انگیز، قطعه ای شگفت انگیز، اثری زیبا.تنهایی را نمی توان خوب یا بد دانست، بستگی دارد آدمی چگونه به آن بنگرد.آن را احساسی نفرت انگیز بداند یا احساسی که آرامش و سکوت را همراه خود می آورد، احساسی که به ما یادآوری می کند که جز خدا برای ما کسی باقی نمی ماند، شاید احساس تنهایی میخواهد بگوید تو خود انتخاب کردی که به کسانی بیشتر اهمیت بدهی که روزی تو را با تمام وجودت تنها خواهند گذاشت و هیچگاه برنخواهند گشت.

دیگر می خواهم خودم باشم.

aurelia — Fri, 11 Sep 2026 14:57:36 +0330

شاید در نگاه اول تصمیمی خنده دار به نظر برسد اما، زندگی انسان ها با همین یک تصمیم مشخص میشود.اینکه از زمان تولد برای زندگی دیگری برنامه بریزی کاری بسیار بی رحمانه و غیرقابل قبول است، اینکه او را هرجور مایل هستی بزرگ کنی و حس کنی چون به خواسته هایت رسیدی او هم به خواسته هایش رسیده.این روز ها خوشبحتانه انسان ها در حال متوجه شدن ارزش خود هستند اما بدون مطالعه و دانش ممکن است از ارزش خود در راه نادرستی استفاده کنند( یعنی چی؟ یعنی اینکه فرض کنین شخصی به نام چنگیز متوجه شده که چقدر وجودش ارزشمند است حال دو راه پیش پای او باز میشود راه 1 : بدون توجه به ماهیت ان ارزش و هدف آن به راه خود ادامه دهد که به خودخواهی بیش از حد و تکبر و طبل توخالی منتهی میشود که در انتها به فردی تبدیل میشود که دوباره دارد طلای وجودی خود را خاک می کند و او را میپرستد به جای انکه تکه طلا را تمیز کند و شروع به ارتقای آن کند مسلما طلایی که پر از نقش و نگار های زیباست از طلایی که زیر خاک پیدا میشود با ارزش تر است ، راه2: به دنبال ماهیت و چیستی ارزش خود برود و روز به روز طرح جدیدی بر روی طلای وجود خود هک کند که در نهایت به انسانی تبدیل میشود که ارزشش غیر قابل توصیف است)اما چگونه سعی کنیم که جهان خود را بسازیم؟ کافیست تنها به درونت گوش دهی، شاید چیزی که از عمق وجود تو را شاد میکند همان گوشه در صندوقچه ای باشد که کلیدش در دستان قلب توست!شاید چیزی که تو را به موفقیت و کمال می رساند درون قلبت مدتهاست گوشه ای نشسته تا تو او را پیدا کنی!شاید کلید خوشبختی تو در دست کودکی باشد که سالهاست درونت زندانی شده و خواستار این است که او را آزاد کنی تا کلید را دو دستی به تو تقدیم کند!به دنبال خوشبختی و شادی و موفقیتت در بیرون نگرد! تمام راز های آن ها را خداوند درون وجود تو قرار داده اما کمتر کسی به خودش گوش میکند!ممکن است صد ها نفر به سوی صفی بروند که در آن بستنی شکلاتی میفروشد تا خوشحال شوند چون دوستشان به آنها گفته!اما من به گوشه ای میروم تا صدای طبیعت را بشنوم چون قلب من این را میخواهد نه آن را.امیدوارم که تو خود خود خود خود خود خود خودت باشی!><

تکه طلایی که خاکی شده.

aurelia — Mon, 07 Sep 2026 20:46:34 +0330

من به رفتار های انسان ها زیاد می اندیشم، انواع انسان ها در هر سمتی و در هر جایگاهی چه انسانی که تسلیم به نخ سیگار بهمن شده و چه آن انسانی که برای جرعه ای دانش، جهان را با قدم هایش پشت سر میگذارد.و هیچ گاه برایم خسته کننده نمی شود و هربار چیزهایی شگفت آور به من اموزش می دهد.همیشه برایم پیش از هرچیز شخصیت انسان ها نمایان می شود، (خب ببینین ممکنه اینجا تعریف شخصیت اورلیا با تعریف شخصیت جناب شما متفاوت باشه پس توضیحش میدم که یه وقت سو تفاهمی پیش نیاد، شخصیت در اینجا منظور باور ها و اهداف و طرز تفکر و تجارب اون انسانه امیدوارم که خوب منظورو رسونده باشم قندعسل)هیچ گاه تا کنون به دو انسانی برنخورده ام که شخصیت هایشان مطابق هم دیگر باشد( زحمت کشیدی جنااب نویسنده، اینو که خود ما هم می دونستیم)اما به انسان های زیادی برخوردم که برای اهداف مشترکی قدم بر میدارند، اما عده زیادی را هم دیده ام که تعریف خاصی برای هدف مد نظرشان نیست و به هر مسیری که به آنها پیشهاد دهی نه نمی گویند.بحث اهداف بحث جدایی است اما بنده در این متن دوست دارم به چیز دیگری اشاره کنم.قسمت جالب برای من این است که تمام انسان ها گوهری در وجود خود دارند که در همان ابتدا از آن اگاهی ندارند.همانند فردی که میتواند با توانایی هایش دنیا را به سوی خوبی پیش براند اما به علت نداشتن تعریفی از هدف و ندانستن ماهیت آن و نشناختن ماهیت خود به کار هایی می پردازد که گوهر درونش را آرام آرام با دستان خود دفن می کند.هر انسان جهان جدایی است، جهانی متشکل از سیارات متفاوت، چند تعداد ناچیز از سیارات را ذکر می کنم، سیاره احساسات که خود متشکل از قسمت ها و بخش های زیادیست، سیاره تجربه ها و خود باز متشکل از قسمت ها و بخش های بسیار زیادیست، سیاره باور ها و ارزش هایی که فرد به آنها دست یافته و دلیل بسیار منطقی و خوبی برای آنان دارد و برخی ان سیاره را به افراد دیگری داده اند تا برایشان بسازد.( یه سیاره تم تو به ما بگو قندعسلم وا.)اما این جهان... شگفت انگیز ترین جهانی است که به آن در نود درصد مواقع توجه نمی شود...(ادامه دارد)