https://virgool.ir/feed/@m_54684593fa2026-11-12 07:33:00https://files.virgool.ir/upload/users/523770/avatar/iB2RG7.jpghttps://virgool.ir/@m_54684593https://virgool.ir/@m_54684593/یک-مستطیل-از-همه-چیز-duh1z6njltmgتوی پستوهای ذهنش هنوز هم دخترک موقع املا پاتخته‌ای، می‌رفت پای تخته و یک لنگه پا می‌ایستاد. سه‌شنبه‌ها نقاشی می‌کشید و روزهای زوج به خاطر زنگ دوم که ریاضی باشد، ادای سرما خوردن در می‌آورد.هنوز هم حیاط مدرسه بزرگترین تجسم آزادی بود و بوفه ساندویچ های خوبی داشت. البته که او به جز کیک‌های قلبی کوچک چیزی نمی‌خرید ولی حالا حتی دلش برای بوی خیارشوری که زیر دماغ گرد و کک و مکی‌اش می‌زد هم پر می‌کشید.نوک مدادش یک بار دیگر شکست و تقی صدا داد. آنقدر در خیال غرق شده بود که مشت کوچکش را زیادی دور کمر باریک و کوتاه مداد فشرده بود. نقی زد و تراش نارنجی اش را برداشت. صورتی اش را بیشتر می‌خواست اما باید به همین که برادرش تراش پارسال خودش را سالم نگه داشته بود قانع می‌بود. فکری به ذهن کوچکش رسید. عسلی چشم‌هایش برق افتاد. پلک‌هایش را جمع کرد و به اطراف نگاه باریکی انداخت. کسی نبود. فقط برادر کوچکترش که گرمای بخاری حسابی خوابش کرده بود. پس امکان چغلی کردنش منتفی بود. لپ هایش را باد کرد. هیکل نحیف و ولو شده‌اش را جمع کرد و پاورچین پاورچین تا کنار بخاری رفت. جامدادی برادرش را برداشت. حواسش بود و چین پتو را توی ذهنش علامت زد تا بعد از عملیات جامدادی را دقیق سر جایش بگذارد. مبادا برادرش بفهمد و یک دعوای حسابی بپا کند. کلاس چهارم بود و اتود زرد خوش‌رنگی برایش خریده بودند. سعی کرد بدون درآوردن صدای خرت و خرت وسایلش آن‌ها را بگردد. نبود! قیافه اش آویزان شد. جامدادی را مرتب سر جایش برگرداند. نفسش را فوت کرد و سر جایش برگشت. فکر کرد الان نازنین دارد چه کار می‌کند؟ طبق محاسباتش الان باید بخوانیم را تا درس هشتم پیش برده باشند. دلش حتی تنگ ریاضی و آن هویج و گیلاس‌های کتاب که هیچوقت درست جمعشان نمی‌زد شده بود. به صفحه‌ی سیاه و سفید دفترش نگاه کرد. بابا آب داد می‌نوشت. هنوز هم بابا آب داد می‌نوشت. فکر کرد. کلاس دوم چجوری است؟ چه قصه‌هایی توی کتاب داستان‌های معلمشان که همیشه توی کشوی میزش بود نوشته‌اند؟ هنوز هم باید برای آب خوردن اجازه بگیرد؟ کلاسشان هنوز هم ته راهرو است یا نزدیک در ورودی سالن؟ اگر نزدیک در باشد که عالی می‌شود! زنگ های تفریح دیگر لازم نیست با تمام سرعت بدود تا توی صف بوفه جا گیرش بیاید. نفس عمیق دیگری کشید. صدای در حیاط آمد. سعی کرد خیلی طبیعی روی دفترش ولو شود. انگار نه انگار همین یک دقیقه پیش سرش توی جامدادی برادرش بوده.صدای یک غریبه می‌آمد. از جایش بلند شد و روسری میکی موسش را برداشت. گره خوشگلی پشت گردنش زد. غریبه با مادرش داخل اتاق ۱۶ متری شدند. داخل خانه شان. نمیفهمید چه می‌گویند. در چشم مادرش شادی بود و نگاه غریبه شبیه بقال محل وقت‌هایی که کنار تخم مرغ‌هایی که برای شام میخرید یک آبنبات هم به او میداد. توی دستان مادرش یک چیز مستطیلی براق بود که از کارتن در آورده بودش. سعی کرد نوشته های انگلیسی روی کارتن را تفسیر کند ولی سوادش قد نداد. برادرش با عجله از در داخل شد. با شادی و نفس نفس رو به رویش ایستاد. نفسش رفت وقتی اتود زرد را توی دستانش دید. چشمان برادرش به آن چیز مستطیلی بود وقتی اتودش را به او داد. فهمید که یک چیزی توی این دنیا درست شده. فهمید که بوی مدرسه می‌آید.#روایتگرباشپریا جافرپورپریا جافرپورFri, 01 Jan 2021 00:59:49 +0330