https://virgool.ir/feed/@m_54610387روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤fa2026-11-11 00:50:02https://files.virgool.ir/upload/users/4916351/avatar/rrnaGD.jpghttps://virgool.ir/@m_54610387https://virgool.ir/@m_54610387/دلخواه-nowaqjqwygebسلام به همگی!میخوام باهم یک داستان بنویسیم.نویسنده های خلاق!این داستان رو به سبک خودتون ادامه بدید!💧_سه...دو...یک...ناگهان چراغ ها روشن می‌شود.حدااقل گمان می‌کنم که روشن می‌شود.همه چیز برایم تیره وتاریک است.از گوشه چشمان سیاهم، هیکل هایی سیاه و بلند را می‌بینم.متوجه می‌شوم که در آزمایشی دیگر هستم.خودم را آماده می‌کنم.فقط چند دقیقه طول می‌کشد.دنیای رنگی دیگران برایم سیاه سفید است...به جای انسان هایی که هرکدام خاص اند، موجوداتی سیاه و وحشتناک می‌بینم.مشت هایم بی هدف در هوا می‌چرخند.ناگهان بوی قوی فلز را حس می‌کنم.سرم گیج می‌رود.نفس هایم بریده می‌شود.قبل از اینکه سیاهی من را در بر بگیرد، صدای رباتیکی گوشم را پر می‌کند:زمانت تموم شد...موفق باشید!☂️💜Maya💜💜Maya💜Wed, 07 Oct 2026 20:44:38 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/رد-سرخ-lmkf84m4ocwsامروز روز آخره...فرصت رو از دست دادم.از دست دادیم.دیگه نمی‌دونم چی می‌خواد بشه.اما...شاید خیلی هم بد نباشه، نه؟سریع تموم می‌شه.ترس داره...درد داره...اما سریع تموم میشه.این تاوان خطای ماست.همه ما.بالاخره، زمین آرومه.می‌تونه نفس بکشه.هرچند کم...اما بالاخره از همه این ها رها میشه.همچنان پابرجا می‌مونه.مثل یک گوی آبی رنگ داخل فضا می‌درخشه...اما داستان من هنوز تموم نشده.این نفرین زمینه؟چقدر حس غریبیه.دارن نزدیک میشن.از میان غبار های هوای گرفته می‌تونم ببینمشون.جلویم منظره ای از ساختمان های ویرانه، آتشی که میان ساختمان ها شعله‌ور شده، و رد سرخی که خیابان هارا پوشانده است، علم شده.هیچ راه فراری نیست.این راهیه که خودم انتخاب کردم.حالا باید تاوانش رو پس بدم.همه چیز داره خاکستر میشه.این، اون چیزی نیست که گمان می‌کردم.همیشه می‌شنیدم که می‌گفتن، یک روزی زمین نابود میشه و ازش چیزی جز تکه های سوخته و مذاب تویفضا نمی‌مونه‌.اما حالا، زمین شده قتلگاه انسان ها و روح اونهاست که توی این زمین سرخ پراکنده شده.هیچکس نمونده.جز من و اونها.اون ها بی رحم ان.هیولان.مرگ رقت انگیزیه.اما داره با سرعت میاد سراغم.ن چندین سال میان خرابه ها زنده موندم.برای همه چیز جنگیدم و جنگیدم.نمی‌دونم چطور جلوشون رو بگیرم.باید فرار کنم.اما پاهام قدرت ندارن.می‌خوام بجنگم.اما نمیشه.این یک کابوسه.خیلی نزدیک شدن.اونقدری که می‌تونم بوی خون روی تنشون وچشمان وحشی شون رو ببینم.لعنت...من زنده می‌مونم.این کاریه که همیشه می‌کنم.توی این هرج ومرج خونین، سرنوشت من چه خواهد بود؟💜Maya💜💜Maya💜Wed, 07 Oct 2026 19:00:57 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp13-q9ushdw2imwdنگاه لیدرن چیزی را جستجو می‌کند.یون با شک می‌پرسد: میخواید که ما...درمقابلش...به شورشی ها، بپیوندیم؟برای لحظه ای نفسم درنمی‌آید وهوا سنگین می‌شود.با لبخند لیدرن تمام پاسخ های احتمالی اش در سرم باهم قاطی می‌شوند.چشمان خاکستری رهبر شورشی ها، ما را می‌کاود ونگاه تیزش قلبم را سوراخ می‌کند._نه...چشمانم ثابت می‌مانند._احتمالا شماشهروند این شهرحساب نمی‌شید.درسته، شاید توی این شهرمتولد شده باشید، اما احتمالا اسمتون توی لیست شهروندان قرارنگرفته.چون احتمالا توی دومنطقه فقیرنشین متولد شده باشید.نمی‌فهمم:اما بازهم اگه توی این دومنطقه بدنیا اومده باشیم، بازهم شهروند همین شهریم.مگه چه فرقی با آدمای دیگه داریم؟الوی توضیح می‌دهد:توی این چند سال اخیر، شورش هابیشترتوی همین دومنطقه صورت گرفته.این حکومت هم برپایه ثروت وموقعیت اجتماعیه.بنابرین اسم اشخاصی که توی کاینل وآرما متولد میشن روثبت نمی‌کنن تا اجازه دسترسی به بعضی ازخدمات روبهشون ندن.لوسی نگاه عجیبی به او می‌اندازد:اما شماها هم اینجایید.گفتید بیشترافرادتون همینجا متولد شدن.لیدرن می خندد:فکرکردی برای چی این لباس هارو می‌پوشیم؟پیدا کردن اسم شورشی ها برای حکومت کاری نداره.گرفتن شون سخته.ما توی سایه ها حرکت می‌کنیم. چشمان حکومت روی مناطق ثروتمند تیزه.یون می‌گوید:اما اگه ماتوی مناطق ثروتمند بدنیا اومده باشیم چی؟لیدرن می‌گوید:نه، فکرنمی‌کنم.دلایل زیادی هست که این دوتا رو از هم جدا می‌کنه.به مرور زمان می‌فهمید که حکومت، چیزی بیشتر از تصور شماست.به چندین دلیل.این رابا لحن عجیبی می‌گوید.این سوال درسرم می‌چرخد.گری‌مون جای خطرناکی است؟شاید واقعا باشد؟هنوزهم فکرآن شب ناپدید شدن رابین وحرف هایی که بین فلورلانس ومسئوول خوابگاه ردوبدل شد، درسرم است.ناگهان بدون آنکه فکرکنم، می‌پرسم:درباره گری‌مون چی می‌‌دونید؟می‌گوید:خیلی کنجکاوی.بهتون بگم اعتماد کردن توی این دوره به کسی آسون نیست.فقط روی حساب کمک شما می‌تونم جبرانش کنم...اونجا مکان قدیمی وکمی...بدنام هست.اونطورکه من شنیدم، بچه های زیادی اونجا پس ازرسیدن به سن قانونی، ناپدید میشن.حکومت هم هیچوقت کاری نمی‌کنه.اون قدرت رومی‌خواد واهمیتی که مردم فقیرنمیده.بخاطرهمین شورش میشه.اما سرکوب کردنش برای حکومت کاری نداره.گری‌مون روهم حکومت ساخته و واضحه که درازای کمک هاش به اونجا، چیزی میخواد.اما این مخفی مونده.درحالی که می نشیند می‌گوید:فکرکنم کافیه.بهتره شماهم استراحت کنید.راه طولانی تا پیدا کردن خانواده تون درپیش دارید.سوکه می‌گوید:نگفتید درمقابلش، ازمون چی می‌خواید؟لبخندی می زند که باعث می‌شود درمعده ام آشوب به پا شود:ساده نیست.اما شدنیه.فقط یکمی زمان می‌خواد.آشوب طول می‌کشه تا دامن حکومت رو بگیره... نمیشم اگه غیرمنطقیه هم حتماا بگو💜Maya💜💜Maya💜Thu, 24 Sep 2026 19:58:48 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp12-v7ih73suz9niلیدرن، رهبر شورشی ها، مردی حدود 55 تا 60 سال با موها وسبیل های خاکستری ومرتب است.لباس وشلوار تیره ای پوشیده است و خنجری به کمربندش متصل است.او به دقت به ما نگاه می‌کند.نمی‌دانم چه فکری می‌کند اما درطول این چند دقیقه سکوت، به این فکر می‌کرده ام که شاید بتوانیم از آنها کمک بگیریم.بالاخره، سکوت را می‌شکند و می‌‌‌‌گوید:می‌تونید من رو لیدرن صدا بزنید.من رهبراین جنبش ام.الوی، همان دختری که روی جعبه ها نشسته بود، می‌گوید:من همه چیزرو براتون توضیح دادم، با آریس اومدن اینجا.اون الان توی درمانگاهه و...پیرمرد سر تکان می‌دهد و زیرلب چیزی زمزمه می‌کند._خوبه.اما حتما می‌دونید که اینجا مهمون‌خونه نیست.ما هم رایگان به کسی کمک نمی‌کنیم.می‌گویم:بله.اما...ما گفتیم که هدفمون ازاومدن به شهرچی بوده._آره...یتیم خونه گری‌مون.چیزهایی درباره اش شنیده م.شما بچه ها شانس آوردین که تونستین بیاید بیرون.یون می‌گوید:منظورتون چیه؟_اوه...به عنوان رهبرشورشی ها، چطور می‌تونم بهتون اعتماد کنم؟نمی‌تونم شورشی ها روبه خطر بندازم._ما نمی‌خوایم مشکلی درست کنیم.لیدرن روی مبل کهنه مقابلمان می‌نشیند:آه، اونجا روحکومت تاسیس کرده.برای همین مطمئنم چیزخوبی دراونجا انتظارتون رو نمی‌کشید.حکومت.درسته، شنیده م که اونا راجبش حرف می‌زدن.ولی چرا شانس آوردیم؟...حس می‌کنم هردقیقه ای که می‌گذرد، همه چیز برایم عجیب تر می‌شود.لیدرن ادامه می‌دهد:اینجا بچه های یتیمی هستن.اما مثل شما ازیتیم خونه نیومده ن.توی همین خیابون ها بزرگ شدن وحالا می‌خوان شرایط زندگی روبرای همه بهترکنن.طوری این حرف رامی‌زند که انگار دارد شعار می‌دهد.این همه بچه یتیم.بچه هایی که مانند ما پدرومادرندارند و بجای آغوش مادر ومحبت پدر، درخیابان ها برای زنده ماندن می دویدند.هیچ‌وقت نفهمیدم آغوش گرم و حتی نگاه محبت آمیز پدر چه حسی دارد.این همه سال از محبت کسانی که دوستشان دارم، محروم مانده ام وبه جای آن، یاد گرفته ام که چگونه زنده بمانم.نه کمتراز زندگی درخیابان های سرد، نه بیشتر ازآن.لوسی می‌گوید:اما من دنبال والدینم نمی‌گردم.فکر می‌کنم، هرکدوممون برای هدف متفاوتی اومدیم.این را موقعی گفت که درباره نقشه فرارمان ازیتیم خانه صحبت می‌کردیم.تنها دلیل راضی شدنش زندگی بیرون ازآن دخمه مرموز بود. نمی‌توانستم بگذارم لوسی، آنجا بماند.گمانم حالا دو هدف دارم.یافتن گذشته مبهمم وکشف رازی که گری‌مون پشت خود دارد.با حرف هایی که الان زده شد، گمانم پشت پرده یتیم‌خانه ازآنچه که فکر می‌کرده ام، تاریک ترباشد._صادقانه بخوام بگم، گشتن دنبال گذشته وپدرومادرتون یعنی زندگی کردن توی گذشته.و این مسئله توی این دنیای بی‌رحم واین شهر فاسد، یعنی خودکشی.ممکنه گذشته اون چیزی نباشه که فکرش رو می‌کنید.هیچ‌وقت خوشایند نبوده و نیست._من نمی‌خوام بدونم.فقط می‌خوام یک زندگی متفاوت رو تجربه کنم.همینقدر برام کافیه.لیدرن آهی می‌کشد ومی‌گوید:شاید بدونید، طبقات اجتماعی، کاررو سخت کرده.بخاطرتقسیم بندی.این اصلا کار ساده ای نیست.اما شما خیلی ساده اید.یون می‌گوید:کم وبیش درباره اش شنیدیم.اگرچه، اونا هیچوقت برامون ازخارج ازیتیم خونه چیزی نمی‌گفتند._و این اطلاعات رو از کجا آوردید؟همه چیز اونقدری که فکر می‌کنید ساده نیست.احساس می‌کنم به بازی گرفته شده ایم.یون می‌گوید:ازهمونجایی که این بی اعتمادی سرچشمه گرفته.پیرمرد لبخند می‌زند:آره.فکرمی‌کنم همینطوره.شما بچه هاهم، اگربخواید پدرومادرتون روپیدا کنید، راه درازی پیش رودارید.فهمیدن اینکه پدرومادرتون کجان، وچه اتفاقی برای شماها افتاده سخته.حتی اگه یادتون نیاد واز خانواده تون فقط یک عکس داشته باشید.اما این بانوی موسرمه ای یه سرنخ گمراه کننده داره.فکرمی‌کنم بتونیم برای تشکراز کمک تون به آریس، یکمی بهتون کمک بکنیم.البته، بدون هزینه نیست.یون می‌گوید:این ازاون چیزی که فکرمی‌کردیم سخت تره.و ماهم که هیچ جای شهرو نمی‌شناسیم.من می‌گویم:اون کافه ای که فلورلانس می‌گفت کجای شهرمی‌تونه باشه؟شونزده سال گذشته._هوممم.احتمالا تو، بانوی جوان، سال 2015 بدنیا اومدی.می‌تونیم ببینیم چه کافه هایی دراون سال وجود داشتن.اینطوری می‌تونی راحتتر بگردی.به سویان می‌سپرم اینکارو انجام بده.ازاونجایی که شهررو نمی‌شناسید همراهتون میاد.اما درمورد تو، یون، دیگه فکرنمی‌کنم بتونم کمک زیادی کنم. تنها راهی که می‌تونی اونها روپیدا کنی، برگشتن حافظه ته.به یاد آوردن خاطرات قبل ازگری‌مون.ایده خوبی است.اینطوری، همه چیزراحت‌تر می‌شود.دریتیم خانه خیلی به پدرومادرم فکرمی‌کرده ام.اگرزنده بودند پس چرا تمام این مدت دنبالمم نیامده اند؟می‌دانم که شاید مرده باشند.اما باید بدانم چرا مرا رها کرده اند._ و حتما می‌دونید که هرچیزی یک قیمتی داره، درسته؟به هم نگاه می‌کنیم.معده ام به هم می‌پیچد.حس می‌کنم همه چیزقرار نیست به همین سادگی باشد.با این فکرترسی به دلم چنگ می زند.درحال حاضر، حواسم پیش یافتن خانواده وگذشته مبهم ام است.دریتیم خانه، بچه ها چیزهایی ازشورشی ها تعریف می‌کردند.چیزهایی که یا حقیقت بود ویا شایعه هایی بی اساس.اما ماهم ازمعلمان ویا دیگر مسئولین یتیم خانه این حرف هارا می‌شنیدیم.یادم است که دراتاق من وهم اتاقی هایم جمع شده بودیم.آن موقع، هنوزخواهر کوچک ربکا دریتیم خانه بود.اوبچه مهربان وکمی ترسو بود. یک سال پس ازرفتن ربکا، اوناپدید شد.هیچ چیزدرباره ناپدید شدنش نگفتند.هیچوقت نفهمیده ام واقعا چه اتفاقی برایش افتاده است.حالا نمی‌دانم چه اتفاقی برای خود ربکا افتاده است.مخصوصا پس ازدیدن پرونده جامانده اش دریتیم خانه.بچه ها باشور وهیجان ازاتفاقات جدیدی که درشهر رخ‌داده بود، حرف می‌زدند.می‌گفتند شورشی ها جدیدا برای تامین مالی خود به یک بانک دستبرد زده اند ویک نفررا کشتند.که این کاملا برخلاف تصوراتم وآنچه که ازآنها شنیده بودم، بود.آنها هرگز آدم بی‌گناهی را نمی‌کشتند.بعدازآن بود که یک شب، صدای فریادهایی بلند همه را ازخواب بیدارکرد وپس ازآن، رابین، خواهرربکا ناپدید شد.تنهاچیزی که ازآن شب باقی ماند، وکسی به جزمن آنرا ندیده است.لکه خونی کنار دراتاق مدیربود...💜Maya💜💜Maya💜Thu, 24 Sep 2026 19:44:19 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp11-c0xtwtqgsmfsاویاشهرمرکزی شگفت انگیز است.ساختمان های سربه فلک کشیده ونور درخشان طلوع خورشید که آنها رانورانی می کند، آدم هایی که قدم زنان خیابان هارا طی می کنند، بوی نان صبحانه که مشامم را پرکرده است وباد خنکی که می وزد.چشمانم از دیدن این صحنه بازمی مانند.این با تصاویری که درون کتاب ها می دیده ام، خیلی فرق می کند.آن تصاویر فقط شهری بی روح را نشان می دادند که هیچ آدمی درآن نبود وفقط وسعت آن دیده می شد.البته...تنها نکته مشترک این دو باهم، آُسمان خاکستری آن است.نفس کشیدن حتی باوجود بوی نان، گلویم را می‌سوزاند.یک باراز معلم کلاسم دریتیم خانه پرسیدم که آن چیست وجوابی که دریافت کرده ام یک بدهی قدیمی به ما بوده است.آلودگی هوا.من کجای این شهردرندشت را باید دنبال خانواده ام بگردم؟به دوروبر نگاه می کنم.آنقدر غرق دراطرافم هستم که متوجه ایستادن بقیه نمی شوم.لوسی بازویم را می گیرد وباعث می شود به سمت آنها بچرخم.متوجه می شوم آریس روی پاهایش نشسته وزخمش را فشار می دهد وآدم های اطرافمان با کنجکاوی ونگرانی به ما نگاه می کنند:چی شده؟آریس لبخند کم جانی می زند:فکرکنم زخمم دوباره خونریزی کرده.قبل ازاینکه شمارو ببینم با لباسم بسته بودمش.بعد سرتکان می دهد وآرام می گوید:دیگه رسیدیم.یکی ازورودی های پناهگاه داخل همین کوچه ست.درحالی که اورا نگاه می کنم که دارد تلاش می کند برخیزد، واکنش دیگران به این صحنه را بررسی می کنم.بعضی‌ها با بی خیالی می گذرند وبعضی ها با نگاه ها وپرسش هایی نگران.اما هیچکس نمی ایستد تا کمک کند.هیچکس برایش مهم نیست که چه اتفاقی برای او می افتد.شاید اصلا برایشان مهم نیست که او بمیرد یا نه.دوباره به آنها نگاه می کنم.سوکه دست آریس راگرفته و او با قدم هایی لرزان به سمت کوچه می رود.انتهای کوچه، یک سطل زباله بزرگ قرار دارد وتعدادی قوطی نوشابه، جعبه های بزرگ وکوچک وته سیگار روی زمین اطرافش ریخته است.کوچه بسیارتنگی است وساختمان های بلندش باعث شده اند که نوربه آن نرسد وکوچه تاریک باشد.بوی نم وبدی می‌آید.آریس باصدایی لرزان گفت:همینجاست.من نمی تونم سطل زباله روجابه جا کنم.دریچه دقیقا این زیره.به هم نگاه می کنیم.تقریبا باورنکردنی است.یون آشغالی راکنار می‌کشد ودریچه ی فلزی زنگ زده زیرآن نمایان می شود.سوکه می‌گوید: این باورنکردنیه.پناهگاه شما زیرزمینه؟آریس خنده ضعیفی می‌کند:دقیقا.مثل فیلم هاست مگه نه؟اما واقعیه.پناهگاه یه شبکه فاضلاب قدیمی وفراموش شده ست.راهش به شبکه اصلی بسته شده واوایل هیچ راهی برای ورود بهش وجود نداشت.این راه هارو هم خودمون درست کردیم چون به سطح زمین نزدیکه.بنابراین اونا فکرمی‌کنن غیرقابل دسترسه.همچنان شگفت انگیزاست.ازنردبان پایین می‌رویم.آریس به سختی پایین می آید وبه سمت دری فلزی تلوتلو می‌خورد.دررا باز می‌کند وما، انبوهی ازآدم هایی رامی بینیم که لباس های سرخ ویکسانی پوشیده‌اند وبا صدای بازشدن در، به سویمان برگشته وبا تعجب به ما نگاه می‌کنند.احساس می‌کنم زیرنگاه هایشان سرخ شده ام.سرووضعمان تعریفی ندارد.لباسهایم آنقدرکهنه هستند که حس می‌کنم شبیه به گداها شده ام.دراتاق تعداد زیادی جعبه وصندلی، میزی درمرکزسالن وصفحه نمایشی که کمی تار است، وجود دارد.فضا به طرزبدی بوی نم می‌دهد.تعدادی بانگرانی پیش می‌آیند.آریس روی نزدیک ترین جعبه به درورودی می نشیند:چی شده آریس؟خوبی؟آریس که بنظرحوصله جواب دادن به سوالات بی پایان آنها را ندارد، کوتاه پاسخ می‌دهد:چندتا ازجمهوری خواه هارو دیدم.یه درگیری پیش اومد وبعدش این دوستان کمکم کردن تا اینجا برسم.اویا، یون، سوکه ولوسی.بچه ها، این ها هم دوستان وهمرزم هام هستند._پس دوستای جدید پیدا کردی آریس.بنظر خیلی فقیرن.ازاین بچه خیابونی هان؟صدای دختری که لبخندی کج برلب دارد وبالای کوهی ازجعبه ها نشسته است، این حرف را می‌زند.آریس با کمک دوستانش بلند می شود واخم غلیظی به دختر می‌کند:اونا آدمای خوبین.خیابانی وفقیرهم نیستن.یکی ازدوستانش لب می‌زند:باید بری پیش لئون.زخم خیلی بدیه._هاها...نترس خیلی عمیق نیست.شانس آوردم.طرف قدرت زیادی نداشت.او جواب نمی‌دهد.درعوض مارا تنها می‌گذارد وهمراه آریس ازاتاق خارج می‌شود.دختر ازبالای جعبه هاپایین می‌پرد:فکرکنم باید بریم پیش لیدرن...خونی که روی پیشانی اش جاری می‌شود رانادیده می‌گیرد ودرعوض به این فکرمی‌کند که جواب زن خشمگینی که مقابلش نشسته است را بدهد.ازهمان موقعی که جلوی فلورلانس را گرفت تا به دوستانش نزدیک نشود واز نقشه بویی نبرد، می‌دانست که قرارنیست چیزخوبی در انتظارش باشد.اما ته دلش خوشحال بود که دوستانش می توانند به چیزی که می‌خواهند برسند.به او خیره می‌شود که درحالی که با عصبانیت با تلفن حرف می‌زند، انگشتانش را روی میز می‌زند.ناگهان مشتش را روی کاغذهای روی میز می‌کوبد وباعث می‌شود برگه ای درهوا تاب بخورد وروی زمین بیفتد.لین نگاهش می‌کند.متوجه این نشده است.آرام چشمانش رابه کاغذ می‌دوزد وبا دیدن محتوای آن ثابت می‌ایستد.چکی با مقدارزیادی پول به فلورلانس...ازحکومت...برای تحویل داددن دونفر ازبچه های یتیم به حکومت.پایین چک با خطی کج نوشته شده:طبق قرارمون.خاطرات به مغزش هجوم می‌آورند واو لحظه ای حضورفلورلانس دراتاق رافراموش می‌کند.چشمانش روی رقم آن که حالا بسیاربزرگ وترسناک به نظرمی‌آید، قفل می‌شود.همان دوبچه ای که امروزصبح یتیم خانه را ترک کردند.تازه به نوزده سال رسیده بودند.طبق گفته اویا.تحویل دادن بچه ها به حکومت.این کاغذ سندی بود برپشت پرده تاریک این یتیم خانه.همان چیزی که فکرمی‌کردند.فروش آدم ها؟به همین سادگی؟دراین مکان چه چیزی جریان دارد؟فلورلانس تلفن را قطع می‌کند وبا نگاهی خشمگین به اوخیره می‌شود:بهتره الان توضیح بدی که چه چیزی ازفرار دوستتات می‌دونستی.لین کمی مکث می‌کند وسپس می‌گوید:راستش، دراین باره چیزی نمی‌دونم._دروغ بزرگی داری میگی.دوستات دیشب ازیتیم خونه فرارکردن وازطریق یک سوراخ روی دیواربه بیرون راه پیدا کردن.ویکی ازبچه ها به اسم اوپرهم دقیقا پایین همون سوراخ با زخمی روی سرش پیدا شده.درست است.اوپرالان دراتاق بهداری پرورشگاه به سر می‌برد ولین نمی‌داند اوچطور زخمی شده ونزدیک تونل چه می‌کرده است.فقط امیدواراست دوستانش به هیچ طریقی دوباره به اینجا برنگردند.چون درآن صورت دیگرراه فراری ندارند.مانند او.تونل بسته شده است...فلورلانس تونل راپس ازفرار آنها بسته است.اما اواز ایستادن درمقابل فلورلانس پشیمان نیست.حداقل دوستانش می‌توانند گذشته شان رابیابند.کاری که او نمی خواست انجامش دهد.دلیلی برای انجام این کارندارد چون می‌داند که کیست.می‌داند پدرش چطوردر یک شب سرد زمستانی اورا ازخانه بیرون کرد.مادرش جلویش رانگرفت.شاید اوهم پسرش رانمی‌خواست.اما برایش مهم نبود.وتمام این مدت، نگذاشت کسی بفهمد.می‌گوید:آره.می‌دونم اونا کجا فرار کردن.حتی می‌دونم الان کجاهستن.فلورلانس روی میزخم می‌شود وسایه ای ترسناک روی صورتش می‌افتد:پس بگو.می‌گوید.اما نه آن چیزی راکه فلورلانس انتظاردارد بشنود.اما اول...معنای آن کاغذ چیست؟💜Maya💜💜Maya💜Sat, 12 Sep 2026 17:09:06 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/خاکستر-فراموشی-h6eld3un9ewoمحاکمه هنوزجریان داره.هرروز صداهایی رومی‌شنوم که من روسرزنش می‌کنن.می‌خوان من روتوی خودشون غرق کنن.گلوم خشکه ودندون هام رو روی هم فشارمیدم.حتی اون‌قدر قدرت ندارم که دهنم روباز کنم وبگم من بی‌گناهم.بگم که تنها گناهم بها دادن به آدماییه که فکر می‌کردم آدم بودن ولی یک روزهمونا ازپشت بهم خنجرزدن.همونایی که عزیزترین آدمای زندگیم بودن...اینجا، خیلی تاریکه.یادم نمیاد چندوقته که اینجام.اما دیگه باید بهش عادت کرده باشم.فقط به روبه روم خیره میشم.اما اونجا هیچی نیست جزیک حفره سیاه.هردفعه بهش نزدیک میشم به اندازه افکارم که توی سرم گیرکردن، عمیق به نظرمیاد.میخوام داخلش سقوط کنم، اما هربار می‌بینم که سرجای اولم.اون صداهای لعنتی هی توی سرم می‌پیچه.بالا رونگاه می‌کنم اما بارهم سیاهیه.دقیقه ها می‌گذرن.صدای خنده هاش رومی‌شنوم که توی سیاهی دورم اکو میشه ومثل چکش به مغزم می‌کوبه.تمومش کنین...تمومش کنین...تمومش کنین...هیچوقت نتونستم ثابت کنم.هیچوقت نتونستم بگم من اونی بودم جونم براش می‌رفت نه قاتل جونش.اون بالا، کی این محاکمه می‌خواد تموم بشه؟تمومش کنین دیگه...صدای خنده هاشون به زندان درونم رومی‌شنوم.هردفعه، هردفعه که زمین می‌خورم صدای خنده های آشنا میاد...صداشون مثل خنجری توی قلبم فرو میره وآخرین ذراتش رو هم نابود می‌کنه.صداشون، باعث میشه بفهمم چقدراحمق بودم.هیچکس اینجا نیست جز من...هیچکس دورم نیست.امید ها همه سوختن...این وجود منه...میبینیش؟این درونمه...بعد تو...بعد مرگ تو...هنوز اون حفره سیاه رومی‌بینم.داره بزرگتر میشه...جای خالی توی قلبم، توی وجودم، توی زندگیم ودنیام...دیگه یادم نمیاد بیرون این سیاهی، چی بودم.دیگه نمی‌دونم دارم نفس می‌کشم یا زندگی می‌کنم.این نفس ها مشقیه.من مردم.من خیلی وقته که مردم.اونا یک مرده متحرک رو می‌بینن.تاریکی ته نداره.دارم میرم.دنیا...فراموشم کن...من روتوی تاریخ زندگی همه شون بسوزون...محاکمه تموم نمیشه.اما من قبلا حکمم روصادر کرده م.بزار بسوزم.بزار خاکستربشم.بزار اسمم ازآدم خای این دنیا حذف بشه...تا خاکستر یک آدم سوخته توی هوا پخش بشه...و همه چیز درنهایت خاموش میشه...حتی من...همه چیز...درنهایت...فراموش میشه...💜Maya💜💜Maya💜Tue, 08 Sep 2026 23:06:22 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/همیشه-حالا-avj4wwz92vrdنمی دونم چی شده.اونا هیچکدوم اینو نمی بینن ما من همیشه می بینمش.همیشه دارن کارای عجیب می کنن.ازنظرمن عجیبه چون هیچکدومشون ارزش نداره.هنوز ساعت زنگ نخورده.هنوزلیوان قهوه ام سرد نشده.هنوز ماشین ها نفهمیدن چرا چراغ سبزمونده.هنوز آدما متوجه نشدن که عقربه ساعت های گرون قیمتشون ازکار افتاده.یک اشاره من لازمه تا همه ش اتفاق بیوفته.دارم با این کارلطف می کنم؟نمی دونم...به کی؟نمی دونم...همونطور که ساعتم رو تنظیم می کنم، می بینم عقربه هاش ایستادن وتکون نمی خورن.انگار منتظراجازه منن.هنوزخورشید که داره غروب می کنه، پایین نرفته.این یک نفرینه؟یا موهبت؟آره...حدااقل برای من.اونا که نمی فهمن کی عمرشون توی پالتو وچکمه های گرونشون می گذره.شاید باوردارن که می تونن مرگ رودور بزنن.شاید من می تونم؟نه...این یک نفرینه.برای اینکه بفهمم چی رواز دست دادم یا قراره ازدست بدم.دوباره یک اشاره...چراغ قرمز میشه وماشین ها می ایستن.بخار قهوه ام داره کمرنگ میشه وساعت دوباره با صدای بدی تیک تاک میکنه وبهم یاد آوری میکنه که داره چه چیزی رو جلو می بره.که هرچقدرم تلاش کنم نمی تونم ازش جلو بزنم.حتی اگه بتونم همراهش باشم.دوباره یک اشاره وهمه چیز ازحرکت می ایسته.فقط آدما...فقط آدم هان که نمی ایستن.فقط آدم هان که نمی تونم بهشون اشاره کنم که وایستین.چرا دارن باهاش مسابقه میدن؟این هیچوقت کافی نیست.برای همه.بیرون چقدر سرده.حس می کنم سرما به عمق استخوان هام نفوذ کرده.شاید تا وقتی زنده م بتونم آدم خوبه داستان زندگی م باشم.دست های دستکش پوش ام اشاره می کنن تا زمان دوباره راه بیوفته.آدم هایی که ازکنارم رد میشن بهم توجه نمی کنن واگرم بکنن، جوری بهم نگاه می کنن که انگار عقلم رو ازدست دادم.گاهی نفرین هم یک موهبته...این نفرینه...من چی هستم؟دوباره یک اشاره...می تونم تا صبح این کاررو انجام بدم.اونا هرگز نمی فهمن.این اشتباهه؟همون وقتی جواب سوالم رو گرفتم که ماشین به کودکی وسط خیابان نزدیک می شد.خیلی دور بودم.اشاره من زمان رومتوقف می کرد وتا اون روز،وقتی که دست کودک حیرت زده رو گرفتم واز جلوی ماشین ایستاده وآدم های خشک شده رد شدیم، نمی فهمیدم که چی شد.دنیا ازحرکت ایستاده بود تا من اولین کار خوب زندگیم روانجام بدم.هیچکس نگاهم نمی کرد.هیچکس مسخره ام نمی‌کرد.هیچکس تحقیرم نمی‌کرد.حتی هیچکس تشویقم هم نمی‌کرد.شاید اینطوری بهتره.فقط اون بود.دیدن لبخند دیگران چه حس خوبی داره.نه؟یاد اون بی خانمانی میوفتم که داشت نگاهم می‌کرد.چشمانش رنگ امید داشت.امید به من.چقدرزیادیه.وقتی با نگاه خیره م به اون نگاه می‌کردم، فکرمی‌کردم که چقدربرام عجیب وزیباست که امید کسی به من باشد.فکر می‌کنم خوشحالش کردم.امیدوارم اینطورباشه.وقتی قدم های آرومم روی چمن های پارک می‌نشینه، دوباره همه چیز ازسر گرفته میشه.دوباره زندگی به جریان میوفته.به دست هام نگاه می‌کنم ولبخند می‌زنم.اگه این قدرت رونداشتم بازهم این کار رو می‌کردم؟شاید...ولی دیگه به فکر نمی‌کنم.من بدون این هم انسانم.می تونم باشم.انسان بودن چه حس خوبی داره، نه؟انسان بودن چه حس خوبی داره، نه؟💜Maya💜💜Maya💜Mon, 07 Sep 2026 17:01:20 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp10-f8rzjnssdeu4هردو به سمت صدایش می رویم.او ولوسی درحالی که ما صحبت می کرده ایم، جلوتر از ما رفته اند.هرچه جلوتر می روم، درختان کمتر وکمتر می شوند.جنگل تمام می شود وبه جاده ای طویل می رسیم.تپه ای که مقابل مان است، دیدن ساختمان های شهررا سخت کرده است.اویا نگاهی به اطراف می اندازد ومی گوید:الان کدوم طرفی باید بریم؟به دوطرف جاده که تا دوردست ها ادامه دارند نگاه می کنم:نمی دونم.حتی نمی دونم این جاده به کجا می ره.سوکه می گوید:اینم یه مشکل جدید.برمی گردم وپشت سرم رانگاه می کنم.لین نتوانسته بیاید.درطول مسیرچندین بار پشت سرم رانگاه کرده ام اما اوراندیده ام.تقصیر من است.همه چیز خیلی عجله ای پیش رفت.حالا می فهمم.اما می دانم که نباید خیلی اینجا بایستیم.به سمت چپ می روم.صدای بقیه را می شنوم که باهم پچ پچ می کنند.نمی توانیم مدت طولانی اینجا منتظربمانیم.فلورلانس مطمئنن دنبالمان می گردد وما هم ظاهرا زیاد دور نشده ایم.اگرچه نمی دانم درشهر چه درانتظارمان است.نمی دانم باید ازکجا شروع کنیم تا خانواده مان را پیدا کنیم.شهری که تا به حال آنرا ندیده ام، فقط می دانم ازشهر مرکزی هستم.تمام خاطره ام قبل ازآمدن به یتیم خانه همین است.هیچ خاطره ای جزآن شبی که درکوچه ای تاریک که بوی آشغال ونم می داد ندارم.هوا پاییزی بود وآسمان به رنگ نارنجی درآمده بود.فقط آنجا ایستادم ورفت وآمد ماشین ها وآدم هایی که لباس های شیکی پوشیده بودند را نگاه می کردم.هوای.سرد، زخمی که ازپایین گوشم تا گردنم کشیده شده را آزار می دادهنوز جای آن زخم برروی گردنم است.اما نمی دانم چه چیزی باعث شده آن زخم روی گردنم به یادگار بماند.تا اینکه مردی درکت وشلوار خاکستری به من گفت که مرا به جای امنی می برد.بعد ازیک روز کامل ایستادن درآن کوچه تاریک ونمور.هیچوقت نفهمیدم او چه کسی بود واز کجا می دانست من آنجا بودم.اما اهمیتی نمی دادم.شاید اویا بداند که جستجو برای گذشته اش را باید ازکجا شروع کند.اما مطمئن نیستم.اوهم مانند من ازگذشته اش هیچ چیز نمی داند.به علاوه تنها سرنخ من آن کوچه است.اما حتی نمی دانم کجاست.اما...گاهی اوقات فکر می کنم بی فایده است که بدانم گذشته ام چه بوده است.شاید اینطوری بتوانم از نو شروع کنم.اما بخش دیگروجودم می خواهد که ازاین سیاهی ذهنم عبورکند.می ایستم.صدایی مرا متوقف می کند.صدایی مانند ناله.بقیه هم می ایستند.دوباره صدای ناله بلند می شود.لوسی زودتر ازهمه مان به سمتی که صدا می آید، می رود.هیکلی که روی زمین افتاده را می بینم.دورش حوض خون به پا شده ودر تلاش است تا برخیزد.دختری با موهای بلند طلایی که ازخونی که رویش پاشیده شده، سرخ شده است.لباس هایش خیس وتیره شده اند.نزدیکش می شویم که ناگهان برمی گردد وبا سرعتی شگفت آور چاقویی را ازداخل چکمه اش بیرون می کشد وبه سمت ما می گیرد:برین عقب!...اویا می پرسد:حالت خوبه؟او چاقو راتکان می دهد.صورتش رنگ پریده است ویک دستش را روی پهلوی خون آلودش نگه داشته است.با صدایی خش دار می گوید: شماها کی هستین؟سوکه می گوید:چه اتفاقی برات افتاده؟بنظر خوب نیستی.دختر سرتاپایمان را ورنداز می کند وسپس می گوید:ظاهرتون به منطقه روبی نمی خوره.از کدوم منطقه این؟بنظر مال محله فقیرنشین هستین.شایدم مال کاینل.می گویم:نمی دونم ازکدوم منطقه ایم.ما ازیتیم خونه گری مون اومدیم.اخم می کند وچاقویش را پایین می آورد:گری مون؟اوه...اسمش رو شنیدم.اون یتیم خونه مرموز.پس شما یتیم هستین.اما اینجا چیکار می کنین؟اویا می گوید:خب...فرار کردیم.یعنی...اومدیم دنبال چیزی.دختر شانه بالا می اندازد:مهم نیست.چرا اینجا وایستادین؟این وقت شب؟حس می کنم راه شهررو بلد نیستین.جواب نمی دهیم.اما ناگهان می گویم:اره.نمی دونیم کدوم مسیر به شهر میره یا حتی مسیردیگه ای هم داره یا نه.اما فکرکنم بتونی کمک مون کنی.یک تای ابرویش را بالا می اندازد:درازای اینکه شماهم کمکم کنید تا به شهربرگردم، می تونید باهام بیاید.اویا کمکش می کند بایستد.وقتی راست می شود، دستش را محکم به پهلویش فشارمی دهد وناله می کند:خوبی؟سرتکان می دهد:اره.راستی...اسم من آریس ئه.لوسی می گوید:من هم لوسی ام.دوستام...اویا ،یون وسوکه.آریس می گوید:فامیلی؟نمی دونید فامیلی تون چیه؟اویا شانه بالا می اندازد:همه مون نه، راستش بعضی هامون فامیلی الکی ای برای خودمون ساختیم.مثلا خودم فامیلی کاینر روساختم.آریس با لحن مهربانانه ای می گوید:منم نمی دونم فامیلی م چیه.پدرخونده م فامیلی نایسس رو روم گذاشته.اما من ازگفتنش نفرت دارم.بعد می خندد:ولی به اسمم میاد.به سمت چپ حرکت می کند:دنبالم بیایید.شهرمرکزی ازاین طرفه.به کافه مخروبه که رسیدیم میانبر می زنیم.مدتی درسکوت سپری می شود وآیریس راتماشا می کنم که لنگ می زند وبه خاطرزخم پهلویش کمی خمیده راه می رود.خون میان انگشتانش خشک شده است.سوکه می گوید:چه اتفاقی برات افتاده؟سرش رابرمی گرداند وبه زخمش نگاه می کند:اوه..._زخمی شدم دیگه.لوسی می گوید:چطوری؟می ایستد ونگاه مشکوکی به ما می اندازد:خیلی سوال می پرسید.از کجا بدونم یکی ازاون پاچه خوارهای حکومت نیستید؟اویا می گوید:نمی دونم منظورت ازپاچه خوارچیه.اما ما ازاون ها نیستیم.ما هنوزدو ساعته که پا گذاشتیم اینجا.آریس به تک تک مان نگاه می کند بعد می گوید:بنظر نمیاد دروغ بگید.من دروغ رواز چشم های افراد می خونم.باشه...دوباره حرکت می کند وماهم دنبالش می کنیم:ماموریت داشتم.رهبرمون من رو دنبال یه سری تجهیزات مدفون شده اینجا فرستاد.سلاح واینا...می دونید که؟نفس عمیقی می کشد:به دوتا ازاون حکومتی ها برخوردم.یکی شون بهم چاقو زد.مجبورشدم بدوم تا اینجا.تنها شانسم این بود که گمم کردن. وگرنه الان زنده م نمی ذاشتن.مدتی درسکوت سپری می شود.او یک شورشی است.البته...یکی ازهمان شورشی هایی باید باشد که دریتیم خانه ازشان می شنیدم.دشمن حکومت.رهبری که ازاو نام برده احتمالا رهبر شورشی ها باشد.البته...فقط شاید...خرابه های کافه ای که آریس گفته بود، درتاریکی شب دیده می شود.هرچه نزدیک ترمی شویم، آجرهای شکسته، سقف فروریخته ومیز وصندلی های واژگون شده درون کافه، بیشتربه چشم می خورد.اویا جلوی درمی ایستد:فلورلانس گفت که من روجلوی یک کافه پیدا کردن.آریس باکنجکاوی می پرسد:فلورلانس کیه؟_اوه...مدیر یتیم خونه ست.مدیر که هیچی، یک دیکتاتور واقعیه.آریس می خندد وهمانطور که کافه را دورمی زند وبه سمت مسیری خاکی می رود می گوید:که اینطور.مثل پدرخونده منه.اونم عادت داره زور بگه.هرچند خیلی وقته ازش خبری ندارم واز مادرم هم همینطور.ازاین طرف.این راه میانبره.لوسی می پرسد:چرا این کافه تخریب شده؟وارد مسیر میانبر می شویم که ازبالای تپه ای می گذرد.به دقت به آریس نگاه می کنم که دست لرزانش رابرروی پهلویش نگاه داشته وحالا رنگ به صورت ندارد.نمی دانم تا مقصد طاقت می آورد یا خیر.اما سعی می کند که با چابکی از تپه بالا برود._خیلی از متروکه شدنش می گذره.چند ساله.راستش هیچکس دقیق نمی دونه چه اتفاقی اینجا افتاده.داستان های زیادی داره.اما مردم بیشتر میگن علت مرگ سه تا کامند اینجا، گرگینه ها هستن.می گویم:گرگینه؟راجب شون یک مطلبی توی یه کتاب قدیمی خونده بودم.فکرمی کنم افسانه ن.لبخند می زند:درسته.منم اعتقادی ندارم.اما مردم به خاطر این میگن که اون شب ماه کامل بوده وجای پنجه روی بدن اونا دیده شده.سرفه ای می کند.دیگرهیچ صدایی به جزصدای قدم هایمان شنیده نمی شود.اویا را تماشا می کنم که غرق درافکارش است.یک قدم...دو قدم...سه قدم...ازبالای تپه، ورودی شهردیده می شود.چهار قدم...پنج قدم...شش قدم...تا مقصدمان چیزی نمانده است...اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️تا مقصدمان چیزی نمانده است...💜Maya💜💜Maya💜Thu, 03 Sep 2026 23:11:03 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp9-nsefqhjzctllپاهایم را وادار می کنم که حرکت کنند ومیزچرخ دار حامل فنجان های قهوه،شکر وبشقاب های شیرینی را جلو ببرند.فلورلانس،مسئولیت پذیرایی را به عهده من وسوکه گذاشته است.البته،او خودش برای انجام این کار پیشقدم شد.سوکه میزچرخ دارش راکنارم هل می دهد وبا همان لبخند مهربان می گوید:خب ...آماده هستی؟_آره.نگران نیستم.زمزمه می کند:خوبه.»و جلوتر ازمن حرکت می کند.نفسم را بیرون می دهم ومستقیم بسوی میزمهمانان می روم.نمی توانم سوکه را زیر نظر داشته باشم تا ازرفتنش مطلع شوم.اورا کناربقیه خواهم دید.فعلا تمام حواسم براجرای نقشه ام است.فنجان های قهوه را پر می کنم وآماده پذیرایی می شوم.دستم می لرزد وفنجان آخررا رها می کند.درست روی پالتوی ظاهرا گران قیمت خانمی وبعد ازآن صدای جیغ او گوشم را پرمی کند.تا اینجا درست پیش می روم.بعدش فقط سرعت مهم است.می گویم:خیلی متاسفم.الان تمییزش می کنم وبراتون قهوه میارم.قدم های محکمی رااز پشت سرم می شنوم که درحال نزدیک شدن است.بدون برگرداندن سرم می فهمم که فلورلانس است واحتمالا با چهره ای برافروخته به ما نزدیک می شود وقطعا بعد ازرفتن خیرین تنبیهی برایم درنظر می گیرد.اما خب، اگر امشب همه چیزخوب پیش برود دیگر نگران آن نخواهم بود.فلورلانس می گوید:خیلی شرمنده م.بذارید تمییزش کنم.بعد بالحن تندی به من می گوید:برو قهوه تازه بیار.سعی می کنم جلوی لبخند پیروزمندانه ام رابگیرم.به سوی آشپزخانه می دوم.سرم رابرمی گردانم وفلورلانس را می بینم که پشتش به من است ومشغول پاک کردن قهوه است.او مرا نمی بیند.پس مسیرم راعوض می کنم وازمیان بچه های قد ونیم قدی که درحال صف کشیدن برای دریافت هدیه هایشان هستند،به سوی درپشتی می دوم.مستقیم به باغ راه دارد وفقط کافی است ساختمان رادور بزنم.اما وقتی به محل قرار می رسم با صحنه عجیبی روبه رو می شوم.یک نفرکه با صورت خون آلود روی زمین افتاده وسوکه، لوسی ویون با دست های خونی ایستاده اند.نفسم درنمی آید:چی...چی شده...؟خون...یون شانه بالا می اندازد:فقط یه زدوخورد کوچیک.داشت پاش رو ازگلیمش درازتر می کرد.سوالی نگاهش می کنم.هیکلی که روی زمین افتاده، تکان نمی خورد.می گوید:اون داشت مزاحم می شد.حالا هم زود باشید.همه به سوی تونل می رویم.زیرچشمی به او نگاه می کنم.ناگهان می ایستم:صبرکنین، لین کجاست؟سوک دهان باز می کند که صدای فریادی می آید:اویاااا!همین الان بیا اینجا!...صدای فلورلانس راتشخیص می دهم وعرق سردی بربدنم می نشیند.این یک شانس است.ازدستش نمی دهم.به سوی درختان می دوم که صدای لین به گوش می رسد:صبرکنید!این صدا نشان می دهد کم کم داریم لو می رویم.لوسی می گوید:باید بریم!لوسی بلند می گوید:کجا بریم؟لین چی می شه پس؟دربه ضرب بازمی شود وسایه فلورلانس ولین برروی زمین می افتد:یالا بچهه ها!یون به سرعت اشاره می کند که ازسوراخ خارج شویم.لین برایمان زمان می خرد تابرویم.دردلم از او تشکر می کنم.فقط چند لحظه طول می کشد.تونل مقابلم است.فقط یک پرش مرا ازاین زندانم آزاد می کند.اما لحظه ای مکث می کنم.انتظار این کاررا از خودم ندارم.به جزاین چه می خواهم؟هیچ...با یک پرش به این تردید پایان می دهم وروی چمن فرود می آیم.نفسم لحظه ای می رود ودیدم تار می شود.حس بیرون ازآن چهاردیواری کاملا متفاوت است.این طرف دیوارحس قدرت می کنم.انگار دیگرفلورلانس وحکومت برایم بی اهمیت شده اند.انگار می توانم دربرابر دنیا بایستم.دستی مچم را می گیرد ومی کشد.روی زمین کشیده می شوم وزانوهایم خراش برمی دارند.نفسم راحبس می کنم وسعی می کنم بلند شوم.تلو تلوخوران شروع به دویدن می کنم واز سوزش زخم زانویم اخم می کنم.اما دراین لحظه برایم اهمیتی ندارد.حضور لوسی وسوکه را پشت سرم حس می کنم.دردشتی که درسیاهی شب غرق شده، می دویم.آنقدر که هیچ چیز به پایمان نرسد.باد صورتم را نوازش می دهد وبرای لحظه ای فقط می خواهم چشمانم را ببندم تا ازاین حس رهایی که دروجودم می جوشد، لذت ببرم.سبزه ها زیر پایمان لگد می شوند.من درهمان دنیایی پا گذاشته ام که ازش وحشت داشته ام.همان دنیایی که مارا پس زد.همه چیز آنقدرساده نبود.ازاین به بعد هم ساده نخواهد شد...اما مشکلی ندارم...من بالاخره رها شده ام......یونوقتی بالاخره به نفس نفس می افتیم، توقف می کنیم.دشت بی انتهای شب به جنگلی ختم می شود.اولین بار است که وارد جنگل می شوم.گمانم شهرآن سوی جنگل باشد.ازیتیم خانه فقط نورهای درخشان شهررا می دیدم وساختمان های سربه فلک کشیده اش را.پایم راروی شاخه چوبی می گذارم وآن را خرد می کنم.درخت های نسبتا بلندی که دورتادورمان را پوشانده اند، راه رفتن درهوای تاریک را برایمان سخت می کنند.نمی دانم به کدام سو می رویم.اما امیدوارم مقصد شهرمرکزی باشد.با صدای آرامی به خودم می آیم وسوکه را می بینم که درحالی که ناخن هایش را می جود، زیرلب چیزی می گوید.به او نزدیک می شوم و می گویم:چیزی شده؟نگاهم می کند وپاسخ می دهد:نباید لین رو ترک می کردیم.سرم راپایین می اندازم:اون خودش خواست که بمونه.اون برامون وقت خرید تا بتونیم فرار کنیم._این کاردرستی ئه؟پاسخ نمی دهم.اما او همچنان به من خیره می ماند:این که پا گذاشتیم تو دنیایی که هیچی ازش نمی دونیم؟بدون هیچ اطلاعی؟_مشکلی پیش نمیاد._ازکجا می دونی؟من خیلی بهش فکر کردم.ممکنه تهش چیزی نباشه که می خوایم.اگه راستش رو بخوای، ما باید قبل ازفرار، فکر اینجا رو می کردیم چون...صدای فریاد اویا، حرفش را می برد:بچه ها!بیایید!اگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️💜Maya💜💜Maya💜Mon, 31 Aug 2026 17:19:18 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/paranoi-s6o4djxggopaپارانویا...هردفعه که نفس می کشم،بوی خاک توی بینی م می پیچه.نمی تونم درست نفس بکشم.نمی تونم درست فکر کنم.از فکرکردن خسته شدم.اما افکارم وحشیانه به ذهنم هجوم میارن.انگار که ازاین افکار پراکنده چیزی بیشتر ازترس نصیبم می شه.نمی دونم اونا چی میگن.هرروز پشت دراتاق پچ پچ می کنن.اوناهم فکر میکنن من دیوونه م.واقعا دیوونه م؟یادم نمیاد چی شد که اینجا اومدم.تنها خاطره م قبل ازبیدار شدن دراینجا این بود،صدای جیغ می شنیدم وآدمایی که فریاد می زدن.اما نمی فهمیدم چی می گفتن.حرکت مایع گرمی بین دستام حس می کردم.خون روی دستام رو می دیدم.هوا خفه کننده بود.ریه هام می سوختن.همه چیز مبهم بود...بعدش سیاهی بود...اینجا همه چیزسفیده.این اعصابم رو به هم می ریزه.حتی بیشتراز اون روانپزشکی که هرروز میاد تا با من راجب مشکلم حرف بزنه یا پرستارهایی که هرروز سعی می کنن کلی قرص رو بهم بدن.هرچی به ساعت قرص ها نزدیک میشم بیشتر میترسم.کشتنم برای اون ها آسونه، نه؟اما اونا رونمی خورم.با اینکه اون دکترپیر میگه باید بخوری شون.راستش...بنظرم اونا مشکل دارن.خب، اینکار برای اونها راحته.اون رفتارهای مهربون وظاهرا دوستانه شون بیشتر من رو مشکوک می کنه.نمی دونم چرا اینطوری ام.گاهی یادم میره که کی ام.گاهی اسممو یادم میره وازش نفرت دارم.گاهی حتی آدم های دورم روهم فراموش می کنم.اما من حالا هم اونا رو به خاطر ندارم.بیرون خیلی دلگیره.فقط من ساعت ها توی اتاق می نشینم وفکر می کنم.شب که میشه با چشم بازمی خوابم.هرلحظه صداهای اطرافم نزدیک تر میشن وحس می کنم می خوان من رو بکشن.لبخندهای آدمایی که می بینم برام زجرآوره.اونا از من فاصله می گیرن وبا من مثل یک حیوون وحشی رفتار می کنن.انگار هرلحظه ممکنه بهشون حمله کنم.اونا چه می فهمن من چی می کشم.چی توذهنم می گذره.اونها فقط ظاهرم رو میبینن.فقط چیزی که ازمن می بینن رو باور می کنن نه چیزی که در درونم هست.اونها فقط یه پوسته توخالی ازیک آدمی که روزی وجود داشت وآدم بود رومیبینن.نه یک روح شکسته وفراموش شده...من هم ازاون ها فاصله می گیرم.چند دقیقه ای حرف میزنن اما نمی دونم با این حرف ها می خوان به چی برسن.شنیدم اون ها فکر می کنن شیطان درونمه.نمی دونم چرا چنین فکری می کنن.هیچکس بهم نمیگه چرا اینجام.روانپزشکم یک بار بهم گفت که توی تیمارستان هستم.اما...چطوری باید بهش اعتماد می کردم؟من به خودم هم دیگه اعتماد ندارم...بارون میاد.من رو یاد گذشته م می ندازه.قبلا هم همینقدر بدبین بودم؟اون مدام بهم میگه اینقدر نسبت به همه بدبین نباشم.میگه همه می خوان کمکم کنن.کمک؟هیچ کاری ازدستشون برنمیاد.اما اون میگه میخواد کمک کنه بهتر بشم.اونا مدام پشت درحرف میزنن.ازباغ به پنجره اتاقم زل می زنن.همیشه لبخند می زنن.حتی یکی ازبیمار ها بهم یک نوع کلوچه تعارف کرد.اما ردش کردم.ازکجا بدونم که مسموم نیست؟وقتی این رو بهش گفتم، گفت که اولا بیمارهای اینجا به این چیزها دسترسی ندارن.بعد هم، چرا اون باید بخواد تورو بکشه؟نمی دونم...اون دیوونه ست...به دلیل احتیاجی نداره.چون دیوونه ست.اما اون قبول نمی کنه.دیگه نمی دونم چی درسته وچی غلط...نمی دونم دلیل خون روی دست هام چی بود.نمی دونم دلیل مبهم بودن دوروبرم چی بود.نمی دونم دلیل دیوونه بودنم چیه...اوه...اما کلمه قشنگیه...دیوونه...من دیوونه ام...💜Maya💜💜Maya💜Wed, 26 Aug 2026 18:26:47 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp8🩶-czntlazppcvn یونچند دقیقه ای می شود که خیرین آمده اند.تعدادشان ازآنچه که به خاطر می آورم،کمتر شده است.آنها پنج نفر اند.دوتا خانم،یکی از آنها چاق ولی مهربان،با پالتوی پاییزی قهوه ای وموهایی کوتاه.بنظر باید چهل ساله یا کمترباشد.دیگری زن جوانی با لباس های مشکی و موهایی ابریشمی خاکستری.او یکی ازدختربچه های اینجا را به نام سیلن رابه فرزندی گرفته است و سه مرد،در کت وشلوارهای خوش دوخت وگران قیمت.ورودشان را ازساختمان مدرسه تماشا می کنم.هوا تاریک است وباد با شدت کمی می وزد.از عمد کارم رابیشتر طول داده ام و فلورلانس کاملا ازاین کارم عصبانی شده است وطبق انتظارم،مرا وادار کرده دوباره انجامش بدهم.و نمی توانم به سالن اجتماعات بروم.بهتر.لین،سوکه و اویا به سالن اصلی رفته اند.کار میزوصندلی ها تمام شده است ونوبتش است تا به کار اصلی ام برسم.وقتش است انجامش بدهیم.چراغ های سالن اصلی روشن است وسایه هایی با قد وهیکل های مختلف به چشم می خورند.باید از جلوی سالن اصلی بگذرم تا به پشت خوابگاه برسم.باد حالا با شدت بیشتری می وزد ودسته ای ازبرگ های انباشته شده درگوشه دیوار رابه سویم پرتاب می کند.تونل مقابلم است.فقط باید منتظر اویا ودوستانم باشم.نمی دانم چقدر طول می کشد._ببین کی اینجاست.این صدا همچون سوزنی درمغزم فرو می رود.صدای تیزوآشنایی که گمانم ازشنیدنش نفرت دارم.اوپر باپوزخندی ایستاده است.نفسم را بیرون می دهم:اینجا چیکار می کنی؟الان باید تو سالن اجتماعات باشی.یک تا ابرویش را بالا می اندازد:خودت اینجا چیکار می کنی؟زیاد مکث می کنم.او می گوید:می دونم برای چی اومدی.به پشت سرم اشاره می کند.اخم می کنم.یک چیزی درست نیست:بذار روراست باشیم.تو راه مخفی روپیدا کردی وبه من نگفتی.قرارمون این نبود.مگه نه؟تو آدم عوضی ای.اما بعد فکری از سرم می گذرد:تو فکر می کنی تونلی وجود داره؟_تونل؟خب اسم جالبیه.آره وجود داره.سعی نکن منو دور بزنی.بهتره شروع کنی.شروع خواهم کرد.اما بدون تو.برایم مهم نیست بعد ازآن چه می کند.اگر شانس با ما یار باشد آن موقع اینجا نخواهیم بود.قبل ازآن،باید به یک طریقی اوپر رااز اینجا دور کنم.اما حالا نه.باید منتظر بمانم بقیه ازراه برسند.فقط چند دقیقه زمان می خواهد تا مااز آن تونل به آن سوی دیوار برویم وبعد...تمام می شود......اویاحسی که در وجودم می جوشد را درک نمی کنم.ترکیبی از هیجان،نگرانی وبه نوعی،شادی است.همه چیزخیلی کند می گذرد وهرلحظه این حس ناشناخته بیشتر در وجودم می جوشد.گمانم باید شروع کنم...درآشپزخانه پشت سالن اجتماعات،بوی شیرینی مربایی وخامه می آید.همیشه شیرینی مربایی را دوست داشته ام.مخصوصا دستپخت ساوا را.فکر دنیای بیرون مرا می ترساند.تا حدودی.تمام بعدازظهر را درحالی که به این موضوع فکر می کرده ام،کتابخانه را مرتب کرده ام.بیرون ازاین چهاردیواری،چه می شود؟نه پولی داریم ونه جایی برای رفتن.اینجا،با وجود حرف های پراکنده ای که شنیده ام،شاید خطرناک باشد اما دنیای بیرون،صد برابر خطرناک تر خواهد بود.مخصوصا زمانی که ازآن بیرون اطلاعی نداشته باشی.شانزده سال دریتیم خانه ای زندگی کرده ام که خیلی رازها را درخود پنهان کرده است.رازهایی که ظاهرا به دولت فاسدی که حکومت نامیده می شود ربط دارد.چه کسی خبر دارد که درونم چه می گذرد؟همه آن پوسته دختر آرامی را می بینند که سرش به کارخودش است.نه آدمی که تشنه محبتی است که ازاو دریغ شده.عاشق پدرومادری که هیچوقت ندیده شان.کسی که به نظربقیه محتاط می آید.اما دربخشی ازوجودش شیفته هیجان است.دختریتیمی که انتخاب کرده دنبال والدینش برود واگر شانسی داشته باشد، زندگی تازه ای را باآنها شروع کند.فلش بک...اویا_5 سالهبه قاب عکس های خالی که کنارهم چیده ام نگاه می کنم.درفکر این هستم که چه عکسی را درآنها بگذارم.بی فایده است.این پنج قاب عکس صورتی نو را،خانمی که لباس طلایی دارد وعضو خیرین است، به من هدیه داده است.موهای سرمه ای ام را می کشم.اما من عکسی ندارم که درآنها بگذارم.همه بچه هاعکس هایی ازخودشان یا عکسی ازپدرومادرشان که خاله فلورلانس پیدایشان کرده دارند.اما من خانواده ای ندارم که عکسی ازآنها داشته باشم.تنها یک عکس دارم که درروز کریسمس ازما گرفتند.همه بچه ها لباس های نو وقشنگ به تن داشتند وبا لبخند وچهره هایی شاد کناردرخت کریسمس ایستاده بودند.اما من درآن عکس معلوم نیستم.این عکس رو دوست ندارم.یک باراز خاله فلورلانس پرسیده ام که مامان وبابا دارم یا نه؟تنها جوابی که ازاو گرفتم این بود:پدرومادرت؟تورو سرراه گذاشته بودن.این یعنی اونا تورو نمی خواستن.الان یا مشغول خوشگذرونی ان، یا هم دیگه زنده نیستن.فقط یه بچه دیگه رودست ما گذاشتن.اما فکر نمی کنم مرده باشند.وقتی پرسیدم سرراه گذاشتن یعنی چی،خاله فلورلانس عصبانی شد وگفت:گفتم که.تورو توی یه سبد جلوی کافه گذاشته بودن.اگه پدرومادرت دوستت داشتن هیچوقت چنین کاری نمیکردن.اما من دوستشان دارم.هرشب درذهنم به مامان وبابا قول می دهم که روزی آنهارا پیدا کنم.حتی اگر مرادوست نداشته باشند...من آنهارا دوست خواهم داشت...اواخر،کاغذهایی را که به شکل مربع بریده ام،پیش خاله ساوا درآشپزخانه می برم واز او می خواهم رویشان چیزهایی که می گویم را بنویسد.قبل ازخواب،کاغذهایی راکه رویشان،مامان،بابا،لوسی که دوست صمیمی ام است وخاله ساوا نوشته شده را، درقاب های صورتی می گذارم.شاید روزی پیداشان کنم واین قاب هارا به آنها هدیه بدهم.شاید آنها رادر اتاقم درخانه خودمان بگذارم.اما فعلا،قاب ها درکنار قاب عکس های دیگران که تصاویری قدیمی ازخودشان یاعکس هایی که مدیر به عنوان پدرومادرش به آنها داده است، می ماند.اما وقتی دقت می کنم...می بینم که فقط من یک قاب خالی دارم...اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️پدرومادرت دوستت داشتن هیچوقت چنین کاری نمی💜Maya💜💜Maya💜Mon, 24 Aug 2026 17:28:38 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp7🩶-wgecotyhlcae_نمی تونیم.صدایم که انگار از ته چاه درمی آید،فرصت حرف زدن به کسی نمی دهد:دیشب فلورلانس مارو دید.همه در سکوت به من خیره می شوند.نگاهم را بین همه می گردانم.پسری که کنار میز کهنه پایین پنجره ایستاده است را می شناسم.همان کسی است که در انبار با یون بحث می کرد به اسم لین و دختر کناری اش ، با موهای طلایی ، خودش را سوکه معرفی کرده است.او خیلی گرم با من و لوسی احوال پرسی کرد.انگار که سالهاست مارا می شناسد.ادامه می دهم:دیشب...فلورلانس یه چیزایی راجب...شورشی ها...و بچه هاشون می گفت...و حکومت...و بچه هایی که به حکومت داده میشن...درست نفهمیدم...اما مطمئنم چیزخوبی نیست.لین اخم می کند:من هم یه چیزایی راجب...کسایی که توی این یتیم خونه زندگی می کردن و مرده ن شنیدم.اینا به هم ربط دارن؟لوسی می گوید:خدای من...اینا یعنی چی...به او نگفته ام.نمی دانم منظور فلورلانس با چه کسی بود که اورا نافرمان خواند.او به یون نگاه می کند:برای همین سراغش رو می گرفتی؟برای چی؟من زودتر می گویم:آه...باید بهت می گفتم لوسی.اما نمیخوام تو اینجا بمونی.من و یون دیشب دنبال تونلی می گشتیم که یکی گفته بود وجود داره و پیداش کردیم.همون جا فلورلانس مارو دید وبعد اون حرف هارو شنیدم.گمونم...سوکه به میان حرفم می پرد:تونل رو دیدش ؟سرم را به نشانه نفی تکان می دهم:نه...خوشبختانه.لوسی درحالی که با دسته ای از موهای فرفری اش بازی می کند، می گوید:باورم نمیشه.شماها دارین چیکار می کنید.بعد نگاهی به من می اندازد:امیدوارم مجازات بدی براتون در نظر نگرفته باشه.اون یه آدم احمقه.شانه بالا می اندازم:نه اونقدرا.پسر مو قهوه ای ، می پرسد:حالا،برنامه چی هست؟فکر می کنم هیچکس در این مورد فکری نکرده است.تقریبا...به زور چشمانم را باز نگه داشته ام.تمام دیشب را نخوابیده بودم.کمی نگران کار های کتابخانه هستم.حدودا تا غروب وقت داریم و اگر دسته بندی و مرتب کردن کتابخانه را تمام نکنم ، فلورلانس قاطی می کند.اما بیشتر میل به این دارم که روی تخت دراز بکشم و به خواب بروم.البته اگرخواب به چشمم بیاید.صدای یون ، خواب را از سرم می پراند:امشب می ریم.چشمانم باز می شوند و لوسی سرفه می کند:چی می گی؟لین می گوید:نه!یون می گوید:چرا نه؟بهترین موقع ست._تو دیوانه ای.لین سرش را تکان می دهد.او پوست سبزه ای دارد که با موهای قهوه ای اش هماهنگ است.هرچند موهایش خیلی تیره تر است.سوکه می گوید:اینجا رسما از زندان بدتره.حکومت که براش فرقی نمی کنه.اون به نفعش هم هست.یون اخم می کند:یکم فکر کنید.فردا شب خیرین میان و فلورلانس سرگرم اونها میشه.دیگه مثل روح سرگردان توی ساختمون نیست.می تونیم بریم.بهترین موقعیته.دیگه فرصت به این خوبی گیرمون نمیاد.سوکه نیم نگاهی به پسر مو قهوه ای می اندازد و می گوید:من هستم.لین.نظرت چیه؟قبل از آنکه لین پاسخی دهد من می گویم:منم هستم.این بهترین کاره.اینجا خیلی بوی خطر می ده.لین و لوسی به هم نگاهی می اندازند و سپس لین می گوید:خیلی خب.لوسی حیرت زده به ما نگاه می کند:خدای من...شماها دیوونه شدین.سوکه خنده ای شاد می کند:زندگی بدون اینا فایده ای نداره.بنظرم می آید که دختر شاد و پرانرژی و مهربانی است.کمی با لوسی درتضاد است.لوسی آدم محتاط و کمی هم شکاک است.اما این باعث نمی شود از مهربانی اش به دیگران و دلسوزی اش کاسته شود.سوکه لبخندی می زند که هرکسی را به این کار فرا می خواند:خب،هستی؟لوسی اول کمی مکث می کند،اما بعد با اشاره سر تایید می کند.لبخند می زنم.لین می گوید:خب.نقشه چیه؟..._این کارت نامردی بود.بعد ازمدتی که باهم دوست بودید...اوپر روی صندلی اش جابه جا می شود.پوزخندی می زند:دوست؟اونم همینکارو با من کرد.پس حقش بود._تو داشتی از صندوق یتیم خونه پول می دزدیدی.به چکارت میومد؟می دونی اگه فلورلانس اون موقع می فهمید چه بلایی سرت می آورد؟_اون عجوزه پیر هممون رو اسیر کرده!اینجا از زندان هم بدتره!می تونستیم بدون اینکه کسی چیزی بفهمه فرار کنیم!نینا سری به نشانه تاسف تکان می دهد:چطوری.با راه فرار خیالی ت؟اوپر خنده ای تمسخر آمیز می کند:هاها!نمی دونم چرا اینقدر ساده شده.بعد با حالتی مغرور بلند می شود واز اتاق خارج می شود.راهروی طبقه سوم خالی است.اتاق اوپر نزدیک یون و دوستانش است.او تا چندسال پیش دوست اوبود.اما دیگر نه.پس از اینکه یون،مچ اورا هنگام دزدی از یتیم خانه گرفت.حداق شانس آورده بود که فلورلانس درباره دزدی چیزی نمی دانست.ازجلوی اتاق یون و دوستانش می گذرد ونگاهی گذرا به داخلش می اندازد.اتاق خالی است وهیچکس داخلش نیست.از پله هاپایین می آید وقصد دارد طبقه دوم راهم پشت سر بگذارد،اما صدایی که ازیکی از اتاق ها،که درش نیمه باز است،اورا متوقف می کندازپشت به اتاق نزدیک می شود ونزدیک در می ایستد.صداهای آشنایی را از داخل اتاق می شنود._فلورلانس تمام شب رو مشغول مهمون هاش هست.به نوبتخارج می شیم.صدایی حرف اورا می برد:درسته.اما اون به زودی متوجه می شه.سریع بعد ازهم میایم بیرون وکنار همون درخت های ضربدری هم رو می بینیم._اما...چطوری قراره بیایم؟به چه بهونه ای؟_اونش دیگه دست خودتونه.یک جوری ازصف خارج بشین وبیاین.حواستون به فلورلانس باشه._من هنوز درک نمی کنم...فلورلانس داره چیکار می کنه...بعد صداها قطع می شود وپس از کمی مکث صدای زنانه ای جواب می دهد:نمی دونم ولی...فکر نمی کنم...با اینجا موندن چیزخوبی در انتظارمون باشه...فکرمی کنم اینجا فقط یه یتیم خونه معمولی نیست.بچه های زیادی ظاهرا اینجا یا خارج از اینجا...مرده ن...وبعد کاملا صداها قطع می شود.اوپرلبخند می زند.ظاهرا دروغش واقعی از آب درآمده و او به هیچ وجه قصد ندارد آن را ازدست بدهد.ساعت سه بعداز ظهر است وبچه ها مشغول آماده سازی سالن اصلی یتیم خانه هستند.بوی مواد شوینده ارزان قیمت به مشام اوپر می رسد. وظیفه تمیز کردن چراغ های سالن به عهده اوست اما فعلا ازانجام آن سر باز می زند.نینا مشغول تمیزکردن کف سالن به همراه دو دختر دیگر است که اوپر به او نزدیک می شود:بیا کارت دارم.نینا نگاهی به او می اندازد وبدون هیچ حرفی بلند می شود.آنها ازسالن وبچه های مشفول کار دور می شوند._باز چی شده؟_فکر کنم تونل قلابی واقعی شده.نینا یک تای ابرویش را بالا می اندازد:چی میگی؟اوپر با لبخندی ماجرا را برای او تعریف می کند.نینا در سکوت به حرف های او گوش می دهد وبعد می گوید:می دونم داری به چی فکر می کنی._خوبه!چون تو تنها کسی هستی که می تونی انجامش بدی!_و تنها دوستت.بگو چی تو سرته...اوپر دوباره لبخندی می زند:به موقع اش بهت میگم.امشب آماده باش...وبدون آنکه منتظر جواب او بشود،به سوی راهرو می رود.امکان ندارد بگذارد که یون وبقیه،به تنهایی از آن بهره ببرند...اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️برندببرند.💜Maya💜💜Maya💜Sat, 22 Aug 2026 18:06:00 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/فراموش-شده-mkpkn47msesgهمه چیز مثل یک واقعیت ترسناک وشاید آرامش بخش...اما نه وقتی که راه خروجی نیست...دیوار ها درهم تنیده شده اند.هربخش از آن خانه، انگار بخشی از خاطرات فراموش شده اش بود.شایدم بخشیاز خاطراتی که درپس ذهنش آرام گرفته بودند.هردیوار، هر در، هربخشی از خانه بازگو کننده یک واقعیت فراموش شده بود.هردری که باز می‌شد، گذشته آدمی زخم خورده را به نمایش می گذاشت.شاید لحظه ای زندگی دوباره را به او هدیه دهد...چشم باز می‌کند و خودش را دراتاق نشیمن می‌بیند.مادرش درحال پخت غذاست.نفسش می‌رود.شاید واقعیت همیشه تلخ نیست.با صدای باز شدن در ودیدن مردی با کیف چرمی مشکیاشک درچشمانش جمع می‌شود.پدرش لبخند مهربانی به او می‌زند.اما افسوس که این واقعیت نیست.صدای آوازی که تشنه شنیدنش بود، گوشش را نوازش می‌دهد.این حقیقت نیست.دری را که باز می‌کند، اورا به جای اتاق به بخشی از خاطراتش می‌برد.دستش را بردیوار می‌گذارد وناگهان، میان قطعه دیگری ازگذشته اش است.زمین می خورد و،آنجایی ست که درزندگی زمین خورده است.آه...چه زندگی شیرینی وسط این واقعیت دروغین...انگار که گذشته این خانه رادر آغوش گرفته است.شاید، باید ازش فرار کند.اما دست مادرش که به نرمی برروی دستگیره فلزی می نشیند، اورا متوقف می کند:کجا می‌خوای بری عزیزم؟ما تازه اومدیم.بیرون که امن نیست.لبخندی روی لبانش می نشیند:تو که نمی‌خوای مارو ترک کنی؟اون بیرون هیچی نیست.مااینجا باهم خوبیم نه؟پس نیازی به بیرون رفتن نیست.بیرون این دنیا.دنیای بیرون وجود ندارد.اینجا وجود ندارد.اینجا دنیای آرزو هاست وخواسته ها وخاطرات اوست که تمایلات قلبی اش راشکل داده است.همه چیز مثل قبله...مامان داره آشپزی می‌کنه.بابا تلوزیون می‌بینه.اونی که مثل قبل نیست منم اما...هیچی مثل گذشته نیست.واین اشکم رودرمیاره و قلبمو خرد می‌کنه.بعد از مرگشون.این منو می‌شکنه...تا وقتی زنده م...این حسرتی بود که سال ها زندگی دردلش کاشته بود. حسرتی که دنیا با تمام بی رحمی هایش به اوهدیه کرده بود.سهمش فقط غم بود وغم...شاید دنیا داشت برایش جبران می‌کرد.شاید جواب این همه،سال تنهایی و بی کسی اش، این است.شاید بالاخره وقتش است خوشی را تجربه کند.ترجیح می‌دهی دریک دروغ زیبا زندگی کنی یا دریک واقعیت تلخ؟💜Maya💜💜Maya💜Fri, 21 Aug 2026 20:02:19 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp-v7gijpla4w45با شنیدن صدای قدم هایی در حال نزدیک شدن به دفتر، پرونده را سریع سرجایش می‌گذارم و به صندلی ام برمی‌گردمسوالات جدیدی جای سوالات بی پایان درذهنم را می گیرند.انگار یک شب دیگر راهم بی خواب می شوم.روکا رااز خیلی وقت پیش می شناختم.شش ساله که بودم، او چهارده سالش بود وبه حدی مهربان بود که تعدادی ازبچه های کوچکتر اورا خواهر بزرگه می نامیدند.او با من وبقیه بچه ها بازی می کرد، غذایش رابا ما تقسیم می کرد وبرایمان شعر وداستان می خواند.او یکی از عروسک های قدیمی اش را به من داده بود.مانند من پدری ومادرش را هیچوقت ندیده بود.من ازوقتی نوزاد بوده ام اینجا هستم.ساده بگویم، مانند یک خواهر دلسوز بود.هجده سالش که شد، اوهم مانند بقیه اینجا راترک کرد ودنبال زندگی اش رفت.دیگرهیچکس خبری ازاو نداشت.نمی دانم...دنبال خانواده اش رفت.مانند من می خواست آنها راپیدا کند یا نه...خواهر کوچکش هم بعد ازآن،یک شب ناپدید شد.در با صدای ناله ای باز می شود وقامت فلورلانس ومسئول خوابگاه درچارچوب در نمایان می شود.فلورلانس پشت میزش می نشیند ومسئول خوابگاه، مردی با چهره ای گرفته، اما نه به گرفتگی صورت زن کنارش کنار میزش می ایستد.قبل از اینکه فلورلانس حرفی بزند، می گوید:بهتره خودتون توضیح بدید که نصف شب بیرون چه غلطی می کردید.من و یون به هم نگاهی می کنیم.منتظر می شوم او شروع کند اما انگار قصد چنین کاری را ندارد.کمی خودم را صاف می کنم:راستش ما...مافقط می خواستیم...فلورلانس حرفم را می برد و با صدایی عصبی می گوید:و بالای درخت؟حتما با خودتون فکر کردین اونجا بهترین مکان برای پنهان شدنه؟و کار هایی که معلوم نیست چی بود؟با این حرف او با اخمی که حاصل تعجب است به پسر مقابلم نگاه می کنم.اوهم نگاهم می کند.از نگاهمان یک چیزرا می شود خواند:چرا درباره تونل حرفی نزد؟فلورلانس وقتی سکوت مارا می بیند با صدای خشمگینی می گوید:خوبه...این برای منم بهتره!این دفعه دیگه باهاتون نرم برخورد نمی کنم!تونل را ندیده است...سوراخ را ندیده است...اضطراب چند لحظه گذشته ام ناپدید شده وحالا احساس آرامش بیشتری می کنم.نگاهم بر روی فلورلانس می نشیند که با مسئول خوابگاه مشغول بحث است.لحظه ای بعد اورا کنار می زند وانگشت اشاره اش را به سمت من پرتاب می کند:تو دختر!اسمت چی بود؟با صدایی آرام می گویم:اویا...اسمم اویا کاینر هست.اخم می کند:فکر کنم بتونی کتابخونه رو مرتب کنی.حرفش با تاخیر به مغزم می رسد.قفسه های پر از کتاب و شماره گذاری آنها.سپس فلورلانس انگشتش را به سوی یون می چرخاند:و تو !این بار سومه که می بینم شب ها قانون شکنی می کنی ! مسئولیت تعمیر همه نیمکت های مدرسه با توئه! فهمیدی؟_بله.ولی حتما می دونید که نمی تونم تنهایی این کار رو انجام بدم.فلورلانس پوزخندی می زند:چطوره امتحان کنیم؟هردوی شما...به تنهایی این کار رو انجام می دید!نصف روز هم بیشتر وقت ندارید!کار شماره گذاری، دسته بندی و چینش کتاب ها،به تنهایی در یک روزسخت است.حتی با اینکه کتابخانه چهار قفسه کتاب بیشتر ندارد اما باز هم حس می کنم کار چند ساعت نیست._حالا هم برید تو اتاقاتون!_فلورلانس...بهتره که...مسئول خوابگاه دوباره شروع به صحبت کرد و من و یون از جا بلند شدیم.او زودتر از من از اتاق خارج شد.هوای راهرو خنک تر از اتاق ها بود و باعث شد با خروج از دفتر مدیر حس بهتری بگیرم.بالا رفتن یون از پله هارا تماشا می کردم اما خودم کنار در نیم باز دفتر ایستادم.گفتگوی بین آن دو شنیده می شد:_من دیگه از دست اون بچه خسته شدم!بهتره حکومت یه فکری براش بکنه!داره همه بچه هارو از فرمان من خارج می کنه!_می دونم.فقط دوسال دیگه صبر کن.بنظرم بهتره دیگه اینکارو نکنی.یتیم خونه خیلی بد نام شده._معلومه!تا وقتی توله های اون شورشی ها و گداها اینجان از این بهتر نمی شه!_حکومت داره سعی می کنه از اونا استفاده بهتری ببره.این یتیم خونه زمان زیادی از احداثش نمی گذره.به زودی تموم می شن و حکومت پول خوبی بهمون می‌ده.فقط صبر می خواد._خب دیگه بسه.پرونده اون دختره نافرمان اینجا چیکار می کنه ؟توله شورشی!خودم از شرش خلاص شدم.پرونده شو بسوزون.کمی مکث:از شرهمشون خلاص می شم...نفسم بند آمد.آن حرف ها در تاریکی همچون سوزنی در مغزم فرو رفت.قلبم محکم در سینه ام می تپید.روی اولین پله نشستم تا نفسم بالا بیاید.حسی به من می گفت...اینجا فراتر از یک یتیم خانه است......اتاق کوچکم که برای سه نفر هم جای کافی نداشت حالا پر از آدم شده است.من ، لوسی ، یون و دوستانش.روی تختم که تشکش مانند سنگ سفت بود ، نشسته بودم و به دو غریبه ای که در اتاق ایستاده بودند ، نگاه می کردم.تنها دلیلم برای حضور لوسی، وجدانم بود.نمی توانستم بگذارم او اینجا بماند و خودم بروم.حتی اگر برای یافتن خاطرات گم شده ام باشد.لوسی با کلافگی گفت:کسی نمی خواد شروع کنه؟میدونید که زمانمون به زودی تمام میشه...امروز با وجود هوای ابری ، بارانی نیامده است.البته ، طبق گفته های فلورلانس،ظاهرا هوای طوفانی پیش بینی شده است.صبح ، فلورلانس همه را برای تمیز کردن سالن اصلی خوابگاه ، جایی که خیرین و آدم هایثروتمند یکشنبه ها برای کمک به نوانخانه می آمدند،به کار گرفته بود.هم اتاقی هایم هم احتمالا در طبقه پایین مشغول گردگیری و چیدمان بودند.امیدوارم فلورلانس به این زودی متوجه نبودنمان نشود.ما هم باید سریع تر کارمان را شروع می کردیم.فلورلانس صبح می گفت که به احتمال زیاد،خیرین به خاطر طوفان شب می آیند.نه بعد از ظهر.یون گفت:فکر کنم فقط باید برای یک نفر توضیح بدم.به لوسی نگاه می کند که جلوی در نیمه باز ایستاده است.برای اینکه مطمئن شویم هم اتاقی هایم یا فلورلانس نمی آیند._ما می خوایم از این یتیم خونه بریم.به عبارتی،فرار.لوسی از این اعتراف ناگهانی جا می خورد و ابرو هایش بالا می پرد.به من خیره می شود ومی گوید:چی؟لبخند نگرانی می زنم.چگونگی خروج و نقشه فرار و فلورلانس که شب ها مانند روحی در ساختمان بود،نگرانم می کند.می گویم:راستش.آره...لوسی اخم می کند که باعث می شود چینی عمیق به پیشانی اش بیفتد.او فقط هفده سالش است.این موضوع حواسم را از بحث پرت می کند._توضیح بدید.یون تمام اتفاقات اخیر و پیدا کردن تونل را برای او تعریف می کند.وقتی صحبتش تمام می شود،لوسی ساکت می ماند.اما پس از آن خنده عصبی می کند ومی گوید:احمقانه ست...نگاهش را بین ما می چرخاند و ادامه می دهد:دو سال دیگه صبر کنین بعدش می تونین برین پی زندگیتون!_نمی تونیم...اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️💜Maya💜💜Maya💜Thu, 20 Aug 2026 18:46:24 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp5🩶-lqtnrm42fs8kاویاسوراخ تنگی که گمانم گربه فقط می تواند ازآن بگذرد میان دو درخت ضربدری پنهان شده است.آجر های نیم شکسته آن را پوشانده اند تا کسی متوجه خرابی دیوار نشود.یون از درخت بالا می پرد و مقابلم می نشیند.حیرت زده به سوراخ نگاه می کندو گفت:چطور پیداش کردی ؟سرجایم جا به جا می شوم.بخاطر خیس شدن تنه درختان،نشستن روی آنها سخت است._اگه این آجر شکسته رو نمی دیدم متوجه ش نمی شدم.و همزمان به آجر نصف شده روی دیوار اشاره می کنم.به قدری استادانه پنهان شده است که به آنها حق می دهم ندیده باشندش.گمانم شانس آورده ام.او خودش را بالا می کشد وبه من نگاه می کند:عالی بود.لبخندیی می زنم.پس از کمی مکث می کنم:حالا چی؟دستی برروی آجر های شکسته می کشم.میلی ناگهانی به اینکه همین حالا این دیوار را بشکنم وبروم پیدا می کنم.میلی ناگهانی به رهایی..._چرا میخوای بری؟این سوال ناگهانی چنان غافلگیرم می کند که نزدیک است از روی درخت بیوفتم.خیلی دلیل وجود داره...حتی شاید بینمون مشترک باشه..._میخوام بدونم...چرا اینجام...پدرومادرم کی بودن.اونا زنده ن یا اینکه...دیدم که لبهایش به لبخندی بالا می آید.جرقه ای را دروجودم حس می کنم.قطرات باران ازروی موهای سیاهش لیز می خورند و سقوط می کنند.همانطور که بر مژه های من شبنم نشسته است.تنها دلیلی که تا به حال این زندان را تحمل کرده ام._من هم.صدایش در سرم طنین می اندازد.او پنج ساله بود که به اینجا آمد.از همان موقع به عصبی بودن و پرخاشگری شناخته می شد.اوایل حس بدی به او داشتم.حس بدی به دنیای اطرافم هم داشتم و او...اما حالا ، حس می کنم اشتباه می کردم.شاید او آنطور که دیگران می بینند نباشد...شاید...یک لحظه ، نور سفیدی که اطرافمان را در بر می گیرد مرا به واقعیت باز می گرداند و صدایی بلند رعشه ای بر تنم می اندازد: _شما احمق ها...چطور جرعت کردید قوانین رو زیر پا بذارید ؟!سرم را به سختی می چرخانم.آب دهانم گلوی خشکم را تر می کند.فلورلانس.آنجا است.با چهره ای برافروخته و سرخ و دستانی که انگار آماده است تا هردوی مارا خفه کند._راه بیفتین!سریع ! ...با بی قراری در صندلی ام تکان می خورم.در تضاد با من،یون به طرز شگفت آوری آرام در صندلی کهنه فرو رفته است.هرقدر که من نگرانم وبه این شناخته می شوم،او بی خیال است.سرم را تکان می دهم:اون ما رو دید.اون احتمالا تونل رو هم دیده.شانه بالا می اندازد ومی گوید:نمی دونم.با اینکه صورتش هیچ حسی ندارد،اما بازهم می توانم ناامیدی پشت چشمانش را ببینم.اما نمی دانم برای چیست.از اینکه فلورلانس هنوز برنگشته است حس امنیت دارم اما نمی داننم بعدش چه خواهد شد.تنبیهات فلورلانس چیزی نیست که پنهان بماند.سعی می کنم افکار پراکنده ام را از ذهنم دورکنم که چشمم به پرونده ای برروی میز چوبی فلورلانس می افتد.برچسبی روی آن است که صاحب نامش را می شناسم:روکاکنجکاوی جای ترس و اظطراب بی پایانم را می گیرد.ازروی صندلی ام بلند می شوم وپرونده قرمز را برمی دارم.اسم و فامیلی و سن به همراه عکسی از کودکی او در بالای صفحه اول به چشم می خورد.در صفحه دوم لیستی از زوج هایی است که زمانی قصد داشتند اورا به فرزندی قبول کنند.چرا پرونده او هنوز اینجا است؟فلورلانس پرونده بچه هایی که به فرزندخوندگی قبول می شوند و یا به سن قانونی می رسند را به خودشان می دهد.اما چرا این جا مانده بود ؟پرونده شخصی که دو سال بود این یتیم خانه را ترک کرده بود.ناگهان افکاربدی به ذهنم هجوم می آورد.تنها پرونده بچه هایی که اینجا یا در خارج از این جا فوت می شوند،اینجا باقی می ماند.اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️یعنی...روکا مرده است؟💜Maya💜💜Maya💜Sat, 15 Aug 2026 17:56:56 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهp4-dmcnneacwtezیونمعنی حرفش را می فهمم.نگاهش نمی کنم اما هنگامی که انباررا ترک می کند،متوجه می شوم.انگشتانم را لای موهایم فرو می کنم.سرم را تکان می دهم و ازانبار خارج می شوم.هوای داخل انبار گرم است اما وقتی بیرون می آیم باد خنکی می وزد که باعث می شود کمی بلرزم.او نباید آنجا می بود.اما حالا که راه خروجی وجود ندارد.نمی دانم لین با اوپر،کسی که به ما راجب خروجی مخفی صحبت کرده است یا نه.اما ناخودآگاه ذهنم دوباره سمت آن دختر می رود.اسمش را نمی دانم اما اورا بارها وبارها با لوسی دیده ام.تقریبا به جز لوسی اصلا دوستی ندارد.راهرو های طبقه دوم خوابگاه خلوت است.به جز چند بچه که با توپ بازی می کنند یاکتاب می خوانند،اینجا خالی است.اما طبقه سوم برخلاف طبقات پایین تر،کمی شلوغ تر از حد معمول است.بدون آنکه به کسی نگاه کنم،مستقیم به سوی اتاقم در انتهای راهرو می روم.صدای پچ پچ هایی را که ازپشت سرم می شنوم را هم نادیده می گیرم.یک جورایی به آنها عادت دارم.باید با آن دختر کنار می آمدم.راهش را خودش گفته بود.می خواهد فرار کند.من هم همینطور.اما مشکل اصلی این است که من راه این کار را نمی دانم.اوپر چند وقتی می گفت که یک سوراخ در یکی از دیوارهای باغ وجود دارد اما حرفش اشتباه ازآب درآمده بود.فکر کنم بیشتر ازهروقت دیگری می خواستم که درست باشد.اصلا شاید از عمد اشتباه گفته است؟در اتاق باز شد.سرم را برنگرداندم.صدای سوکه می گوید:هی...روی تخت می نشینم وبه او نگاه می کنم.با دیدن بیش از یک نفر در اتاق جا می خورم._چه خبره؟اوپر گفت:لین گفت که چی شد.از تکرار مکررش حالم به هم می خورد.گفتم:خب درسته.بهتره توضیحی برای این تونلی که وجود خارجی نداره داشته باشی.نگاهش را بین افراد اتاق می چرخاند.اما چیزی نمی گوید.دختری مو مشکی وسط اتاق دهان بازمی کند تاچیزی بگوید که دستم رابرای متوقف کردنش بالا می برم._میدونی چیه؟چرا خودت دیشب نیومدی؟تعجب می کند:گفتم که! بخاطر اون نوچه های فلورلانس!اگه اون پیرزن دوباره می فهمید..._هیچ سوراخی در کار نبود تو اینو گفتی تا من نصف شب برم بیرون و تو آمارم رو به فلورلانس دادی.همیشه می خواستی همینکارو کنی.تو این رو ازکجا می دونستی._اصلا اینطور نیست!نیومدم چون نوچه های فلورلانس شبا کشیک می دن.من ازمورا شنیدم واونم از خواهرش که ازهمون نگهباناست!همزمان به دختر مومشکی اشاره می کند:همیشه زود عصبی میشی بدون اینکه به حرف های دیگران گوش بدی...و بعد می چرخد تابرود.اما قبل از اینکه خارج شود درچارچوب درمی ایستد ومی گوید:همینطوری همه رو از خودت می رونی._مهم نیست.هیچوقت نبود ونیست.اما اواهمیت نمی دهد ودر رامحکم پشت سرش می بندد.امیدوارم کسی چیزی نشنیده باشد.سوکه سری تکان می دهد.می گویم:امشب میرم دوباره چک کنم.شماها اینجا باشید.کسی چیزی نمی گوید.چاره ای نیست.اما قبل از آن لازم است که با آن دختر صحبت کنم...._می دونی اون دوستت،همون مو سرمه ایه کجاست؟لوسی در حالی که لکه های روی میزی کوچک درراهرو را پاک می کند،می گوید:منظورت اویاست؟_فکر کنم._اون توی باغه.الان زمان استراحته.بعد ازتمیزکاری روزانه ست.ولی او هنوزدارد کار می کند.سرم را به نشان تشکر تکان می دهم.او در باغ است.موهای سرمه ای تیره اش در نورمی درخشد وگونه های جوانش زیرآنها برق می زنند.بی اراده لبخندی برروی لبم نقش بندد.به سویش می روم ومی گویم:امشب نخواب.سوالی نگاهم می کند ومی پرسد:چرا؟نفسم را بیرون می دهم.بوی نم باران فضا را دربرگرفته است:می ریم دوباره باغ رو چک کنیم.خودت می دونی.نگاهم می کند اما بعد سریع رویش را برگرداند.با این حرکت موهایش که تا کمرش می رسد برروی شانه اش می افتد.دستهایش گلی شده است:باشه....هوای باغ سرد است وباران نم نم می بارد.این هوا کاملا مناسب نیست امابهتر از طوفان های اخیر است.روی صندلی زیر درختان کاج،نشسته ام.قطرات باران به صورتم می خورد وبوی خاک مرا وادارمی کند خاطرات گذشته ام را به یا بیاورم.اما ذهنم همراهی نمی کند.وقتی به گذشته ام فکرمی کرنم،چیزی به جز سیاهی نمی بینم.شاید این دلیل این حس پس زده شدن است._چرا زیر بارون نشستی؟صدای اویا با ملایمت این جمله را می گوید.و او هم...نمی دانم اوهم همین حس را دارد...شاید...بتوانیم با هم دیگر این خرابه را پشت سر بگذاریم...صدای اویا دوباره ، مرا از افکارم بیرون میکشد:یون؟سرم به سمتش می چرخد.چشمان سرمه ای همرنگ موهایش به من دوخته شده است.گرمای نگاهش مرا مجذوب خودش می کند.اما سرم را تکان می دهم ومی گویم:بریم.به پشت سرم نگاه می کند ومی گوید:دوستات نیومده ن ؟سر تکان دادم:نه.گفتم بمونن.با نگاهم دنبالش می کنم که میان درختان می گردد.لباس گلی اش را با پیراهن ودامن تیره ای عوض کرده است.برای آنکه درتاریکی دیده نشود.باهوش است.موهایش با کشی پشت سرش بسته شده اند.گفتخوابگاه.و بدون شنیدن جوابش از او دورمی شوم.ساختمان مدرسه یتیم خانه که پشت خوابگاه قراردارد مقابلم است.اما پشتش چیزی نیست.خوابگاه که وسط باغ قراردارد،مانع دیدم به آن سو می شود.باران شدت پیدا کرده وموهایم نمناک شده است.بیرون یتیم خانه را دیده ام.دشتی که بنظر بی انتهاست وشهری دردوردست ها...شهر مرکزی است.محل حکومت وشورشی هایی که فقط ازشان شنیده ام وهزاران آدم دیگر که شاید اتفاقات بیرون برای شان مهم باشد وشایدم نباشد.روزبه روز بچه هایی که به این پرورشگاه می آیند بیشترمی شود وبچه هایی که به فرزندی قبول می شوند کمتر.بخاطر گرانی بیش ازحد،خانواده ها کمتر بچه دارمی شوند ویا فرزندی را به سرپرستی می گیرند.گمانم من جزء آنها نبوده ام.حالا شانزده سالم شده است.ناگهان هیکلی رامی بینم که ازگوشه دیوار غربی پیدا می شود ودارد با دستش اشاره می کند که به آنجا بروم.با کنجکاوی دیوار را دورمی زنم.کمی خم می شوم تا از زیر پنجره اتاق فلورلانس در طبقه همکف بگذرم تا اگرآنجا باشد مرا نبیند.او بیشترشب ها در ساختمان می چرخد.وقتی به ردیف درختان درهم تنیده شده و بلند مقابل دیوارمی رسم،اویا را می بینم که برروی درختی کج که با درختی دیگر ضربدری را شکل داده اند،نشسته است.برایم دست تکان می‌دهد و می‌گوید:پیداش کردم!ممنون که تا اینجا همراه من بودید.اگر دوستش داشتید،نظرتون رو برام بنویسید.هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده🕳_هرچیزی.من میرم پشت💜Maya💜💜Maya💜Thu, 13 Aug 2026 18:09:33 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهپارت-سوم🩶-khdq2xucwrb8خودش است...نمی دانم از کجا مطمئن شده ام،اما می دانم خودش است...موهای مشکی...با همان لباس های آشنای شب پیش...نگاهش به من می افتد.اخم هایش را درهم می کشد.هر چه فکر می کنم.نمی توانم اسمش را به خاطر بیاورم.اما اورا نسبتا می شناسم...از کودکی...صدای فلورلانس دوباره بلند می شود:بهتره خودش اقرار کنه..اگر خودم بفهمم کی بوده...چیز خوبی در انتظارش نیست.نگاهم را بین بچه های سالن می گردانم.بچه ها به فلورلانس خیره شده اند.لوسی آرام کنار گوشم می گوید:خدا به داد اون بدبخت برسه.البته بنظرم حقش هم هست.فلورلانس نگاهی به پسر رو به رویم می اندازد:بالاخره که می فهمم کی بوده.و بعد از سالن بیرون می رود.زنگ به صدا درمی آید:وقت تمیزکاریه!این را خانم می می گوید.یکی از مسئولان پرورشگاه.نسبت به فلورلانس خیلی مهربان تراست.در حالی که با مسئول غذاخوری صحبت می کند به ما چشم می دوزد.همه در چشم به هم زدنی بلند می شوندو مشغول کارمی شوند.لوسی درحالی که ظرف های غذا را جمع می کند،می گوید:زودباش.میای کمک کنی ظرف هارو بشوریم ؟قبل از اینکه جواب بدهم صدای خانم می جواب می دهد:بهتره کمک کنی انباری رو تمیز کنی.مسئولیت پسراست.اما دفعه پیش از زیرش در رفتن.علاوه بر اون باید توی تعمیر نرده ها کمک بکنن.پس این کارو تو انجام بده.نگاهی به پسر مقابلم می اندازد:توهم همینطور.این دفعه نمی تونی بپیچونیش.فهمیدی یون ؟یون...درسته...یادم اومد...سر تکان می دهد اما نگاهش نمی کند:باشه._خوبه.زودتر شروع کنین.وقتی می رود،لوسی نگاهم می کند و می گوید:خب ...امیدوارم موفق باشی.فقط نگاهش می کنم تا به آشپزخانه می رود و ازدیدم ناپدید می شود..........................................................................یتیم خانه ساختمانی قدیمی اما بزرگی است که یه خوابگاه و سالن غذا خوری و مدرسه و درمانگاه دارد.با باغی که پر از گیاه است اما به جزباغبانی که هفته ای یکبار می آید و در بغضی مواقع خودم،کسی به آنها رسیدگی نمی کند.شب ها باغ نمایی تاریک و ترسناک دارد.می توانم با اطمینان بگویم که فلورلانس کابوس تمام بچه های یتیم خانه است.اغراق نمی کنم.او مدیر یتیم خانه و یک کابوس واقعی ست.بچه ها سعی می کنند تا جای ممکن مودب و خوب باشند.در غیر این صورت با تنبیهات فلورلانس روبه رو می شوند.بدترین تنبیه فلورلانس زیرزمین قرمزاست.این اسمی است که بچه ها رویش گذاشته اند.هرکسی کار اشتباهی انجام بدهد،در زیرزمین زندانی می شود.البته درصورتی که واقعا کار اشتباهی بکند.از جلوی در دفتر فلورلانس برای رسیدن به باغ می گذرم وهنگام عبور نگاهی گذرا به داخلش می اندازم.بچه ای با لباس های کهنه یتیم خانه،دست خانمی شیک پوش را گرفته است.شاید پنج سالش باشد.شایدم بیشتر.مردی با فلورلانس صحبت می کند وهمزمان اوراقی را امضا می کند.با دیدن آنها چیزی را در درونم حس می کنم.حس کمبود...حس عشق...اما آن بچه حسش خواهد کرد.پس از این...وقتی به انباری می رسم،صدای جابه جا شدن وسایل و صحبت های دو نفر به گوش می رسد._دروغ می گفت.هیچ تونلی و هیچ راه خروجی روی اون دیوارا نبود.اینو از کی شنیدی؟_مطمئنی؟لعنت بهش.کمی مکث و بعد صدای نفر اول دوباره می آید:فکر نمی کنم راست باشه.باید باهاش صحبت کنی.من نمی دونم چرا گول حرفای اون رو خوردم._چرا خودت نمیای؟_من آبم باهاش توی یه جوب نمیره.خودت راست و ریسش کن.الانم از اینجا برو.در بازاست.مقابل درمی ایستم.درست شنیده ام؟صاحب صدای اول را می شناسم.یون است.پشتش به من است وجعبه ای دردست دارد که محتویات آن را در قفسه ها می چیند.صاحب صدای دوم را نمی شناسم.اما اورا زیاد با یون دیده ام.باید از دوستانش باشد.او آهی می کشد.بیش از پیش مطمئن می شوم که سایه ای را که دیشب دیده ام یون بوده است.تقه ای به درمی زنم که شخص دوم به سمت من برمی گردد.موهای قهوه ای تیره اش پیشانی اش را پوشانده است.چشمان همرنگ موهایش روی من قفل می شود.لحظه ای مکث می کند.بعد از کنارم می گذرد و مارا تنها می گذارد.مرا می شناسد؟سعی می کنم افکارم را پس بزنم.ذهنم دائما درگیر سوالات بی پایان است.بوی نمی که درانبار می آید آزارم می دهد.بدون هیچ حرفی به کارمان ادامه می دهیم.جعبه هایی را که پر از پیچ و مهره است را پایین قفسه ها می گذارم و یون ابزارها را در جعبه ابزار مرتب می کند.انبار کوچک است وفضای زیادی ندارد.اما تمام وسایلی که مسئولین یتیم خانه با کمک های خیرین یا با پول خود،برای نوسازی یتیم خانه می خرند همینجا نگهداری می شود.به سوی جعبه هایی می روم که در آنها تکه چوب هایی برای تعمیر نیمکت های مدرسه قراردارد.سعی می کنم آنها را بلند کنم اما بیش ازحد سنگین اند.به سمت یون می چرخم:هی.میشه کمک کنی اینارو جا به جا کنیم.نگاهی به جعبه ها می اندازد:حتما.آن سمت جعبه را گرفت و با هم بلندش کردیم.زیرلب غر زد:نمیفهمم چرا باید نوکری فلورلانس رو کنیم.لبخند می زنم.سرش را بالا می آورد و لبخندم را که می بیندچشمانش باریک می شود.جعبه را کنار درمی گذاریم و وقتی راست می شوم او بی مقدمه می پرسد:دیشب چرا اونجا بودی ؟از این سوال ناگهانی جا می خورم.پس مرا شناخت!اما آرام می گویم:تو خودت اونجا چیکار می کردی ؟_سوالم رو با سوال جواب نده.اخم می کنم:دیدمت که اخر شب توی باغ بودی.اومدم پایین تا...روی صورتم دقیق می شود:پس تو پشت اون پنجره بودی.سرش راکمی می چرخاند ومی گوید:و به فلورلانس گفتی._درسته من پشت اون پنجره بودم.اما به فلورلانس نگفتم.چون خودم هم مثل تو قانون شکنی کردم!نفس عمیقی می کشم:و بارها دیدم که بیرون بودی.من هم آدم پستی نیستم!نگاهم می کند.تعجب و خشم در نگاهش دیده می شود.نفسش را بیرون می دهد.دستانم را مالش می دهم و می گویم:تو دیشب داشتی دنبال چیزی می گشتی نه ؟دنبال...اما حرفم را می خورم.تردید دارم که به اوبگویم یا نه...نگاهم می کند ومی گوید:حرفت رو بزن.چی میخوای؟صدایی در سرم می شنوم.جمله ای را برزبان می آورد که تمام این شانزده سال به آن فکر کرده ام.من چرا اینجا هستم؟گذشته برایم مانند مه ای است که فقط خارج از اینجا میتوانم از آن عبور کنم.و جواب سوالاتم را بگیرم.نفسم را بیرون می دهم و سرم را بالا می گیرم:آزادی.این چیزیه که میخوام...پارت بعدی: پنجشنبهممنون که تا اینجا همراه من بودید.اگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️میخواممی خوام.💜Maya💜💜Maya💜Mon, 10 Aug 2026 18:16:47 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مهپارت-دوم-g85tcmznc6c6سبزه ها زیر پایم له می شوند.به دیوار بلند پشت درختان می رسم.درختان کاج سرتاسر باغ را پوشانده اند.باران در حال بند آمدن است.نفس عمیقی می کشم و بوی خاک باران خورده در بینی ام می پیچد.هیچ چیز جز یک دیوار نیست.اما شاید راه نجات از این خراب شده همین دیوارخالی باشد.سبزه هارا کنار می زنم و دیوار را وارسی می کنم.شاخه های درختان انگشتانم را زخمی می کند.اما...هیچ...خالی...هیچ راه مخفی وجود ندارد.هیچ چیزی که به دنیای بیرون منتهی شود اینجا نیست.لین اشتباه می کند.هیچکسی تا به حال از اینجا خارج نشده است.اگرهم راهی باشد ،پشت انبوه درختان پنهان شده است.به سمت ساختمان بزرگ و قدیمی خوابگاه برمی گردم.نوری پنجره کوچک راهرو را روشن و هیبت کوچکی پشت پنجره ایستاده است.احتمالا پشت انبوه درختان نمی تواند مرا ببیند.به سمت دیگر باغ می چرخم تا بروم و دوستانم را پیدا کنم.به سمت دیوار ورودی خوابگاه می روم. ناگهان سایه ای رامی بینم که از پشت دیوارخوابگاه مرا دید می زند.روی سایه دقیق می شوم.موهای بلندش را که به رنگ تیره است تشخیص می دهم.اما او به محض اینکه متوجه می شود دارم نگاهش می کنم عقب می رود و ناپدید می شود.به سمت دیوار می پرم و دید می زنم.اما کسی آنجا نیست.امیدوارم هرکسی که است، فردا این قضیه را به فلورلانس مدیر پرورشگاه نگوید.سرم را به دو طرف تکان می دهم و به آسمان خیره می شوم.باران بند آمده بود.قطره ای از روی موهایم سر می خورد و روی خاک می افتد.سوکه ولین را نمی بینم.اما می دانم جایی در باغ دارند بیهوده تلاش می کنند.حتی نمی دانم دقیقا دنبال چه می گردند.گمانم دیگر نیازی نباشد بمانم.دوستانم را جا می گذارم و از آنجا دور می شوم.اویادیشب با کابوسی از خواب پریدم که مطمئن ام هیچوقت فراموشش نخواهم کرد.در یتیم خانه بودم.اما نه آنطور که می شناختم.راهرویی طویل مقابلم بود که پر از در بود.انگار نیرویی مرا به جلو هدایت می کرد.چند در نیمه باز بود و از داخلش ، بچه هایی با صورت های کثیف سرک می کشیدند.به جلو می رفتم تا به دری در انتهای راهرو رسیدم.دری که از پشتش صدای خنده های آشنا و وحشتناک کسی می آمد و در میان آن خنده ها ، صدای گریه و جیغ های بلندی شنیده می شد.دستگیره سرد فلزی را با دستان لرزانم گرفته بودم و در را باز کردم.اتاقی تاریک مقابلم بود و بوی فلز می آمد.تا قدمی جلو گذاشتم لامپ سقف روشن شد و توانستم هیکل بزرگ و خون آلودی را ببینم که آرام آرام با آن لبخند وحشتناکش به سویم می چرخید.در دست او ، تبری بزرگ و خونی بود.یک ثانیه بعد به سوی در دویدم و دستگیره را کشیدم.سعی می کردم در را باز کنم.صدای خنده های او با صدای هق هق گریه های خودم آمیخته شده بود.تبرش را بالا آورد.فقط توانستم چشمان زرد وحشی اش را ببینم و بعد...با صدای جیغ خودم از خواب پریدم.کسی در اتاق نیست.هوا روشن شده است و صدای آواز پرندگان باغ به گوش می رسد.چند دقیقه ای همینطور نشسته ام و به کابوس وحشتناکم فکر می کنم.که تقه ای به درمی خورد و بعد صدای لوسی از آن طرف در می آید:اویا؟بیداری؟بیا پایین وقت صبحونه ست !به در خیره می مانم.دوباره صدای لوسی آمد:اویا!بیا پایین وگرنه به جفتمون هیچی نمیرسه!حواسم جمع می شود.سریع پایین می پرم و موهای سرمه ای ام را با کش کهنه ای می بندم.بد نیست.وقتی در را باز می کنم، لوسی هنوز پشت دراست ناگهان انگار که انتظار باز شدن یهویی در را ندارد صورتش عقب می رود._لوسی ؟ناگهان صورتش را می چرخاند.اما دیراست. سرخی گونه اش را می بینم.انگارکه سیلی محکمی خورده بود._لوسی؟صورتت چی شده؟و سعی می کنم دستش را از روی گونه اش بردارم._چیزی نیست.بیا...بیا بریم پایین وگرنه فلورلانس حساب جفتمون رو میرسه.حرفش تا حدودی درست است.اما فلورلانس خیلی خورد و خوراک بچه ها برایش مهم نیست.فقط مواقعی برایش مهم می شود که کسی می خواهد بچه ای را به فرزندی بگیرد.درواقع فکر می کنم یک جورایی به نفعش هم است.در سالن غذا خوری ، همهمه است.بچه های کوچک تر گریه می کردند و غذای بیشتری می خواستند و بزرگترها با صبوری غذایشان را با آنها شریک می شدند.غذا همیشه کم بود.همه چی گران بود.پشت میز می نشینم و به دریایی از بچه های کوچک و بزرگ خیره می شوم.کدام بچه ها دیشب بیرون می گشتند ؟لوسی با سینی های غذا می آید و کنارم می نشیند.چیزی میگوید که در شلوغی سالن و صدای برخورد قاشق و بشقاب ها نامفهوم است.دهانش را نزدیک گوشم می آورد ومی گوید:فلورلانس داره میاد.خیلی هم کفریه.آب دهانم را قورت می دهم.برای ثانیه ای افکار نگران کننده ای به ذهنم هجوم می آورد.یعنی مرا موقع خروج دیده بود ؟ یا کسی مرا دیده و گزارش کرده بود ؟افکارم با صدای باز شدن در به ضرب قطع می شود.سالن در سکوت فرو می رود.سرم را پایین می اندازم و خودم را مشغول غذایم نشان می دهم.امکان ندارد کسی مرا دیده باشد.اما صدای فلورلانس مرااز جا می پراند:کدوم یکی از شما احمق ها جرئت کرده دیشب بیرون ول بگرده؟داد نمی زند.اما صدایش آنقدر بلند است که رعشه ای به تنم بیوفتد.چنگالم را می اندازم و دستانم را زیر میز پنهان کردم تا لرزشش را نبیند.نگاهم ناخودآگاه به سمت پسری کشیده می شود که مقابلم نشسته است.تا آن لحظه آنجا نبود.با بی خیالی به فلورلانس نگاهی می کند و بعد یک لیوان آب برمی دارد.خودش است...پارت بعدی: دوشنبهاگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️خودش است...💜Maya💜💜Maya💜Sat, 08 Aug 2026 18:32:37 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/نقطه-ای-در-مه-پارت-اول🩶-epaeedlm4g6oبه نام خالق قلمنقطه ای در مه.......................................................................زمان به سرعت در حال گذر است.هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند در آینده چه می شود.می توانی بنشینی و هیچ کاری نکنی.می توانی خودت را به دست سرنوشت بسپاری و ببینی چه برایت رقم می زند.اما همزمان ، می توانی با سرنوشت مقابله کنی و خودت آینده را رقم بزنی.که در آن ، همان کسی هستی که می خواهی باشی...تا وقتی زنده هستی...اویانور سفید تمام اتاق کوچک را روشن می کند و به دنبال آن ، صدای مهیب رعد و برق شنیده می شود.بالشتم را روی سرم می کشم تا صدا را کمتر بشنوم. اما انگار قرار نیست امشب بخوابم.آرام در تخت می نشینم و به سوی پنجره می چرخم.قطرات باران بر شیشه بخار گرفته می کوبند.نه...امشب خوابی در کار نیست.از تخت سه طبقه پایین می آیم و مواظب ام که بقیه را بیدار نکنم.در را با صدایی آرام باز می کنم و به درون راهرو قدم می گذارم.با اینکه مدت کمی می شود که خاموشی را زده اند اما بازهم راه خودم را ادامه می دهم.پنجره آخر راهرو بازاست و باد خنکی داخل می وزد.بیرون را نگاه می کنم. قطرات باران به صورتم می خورد.درخت های بلند باغ در تاریکی همانند سایه بودند. نورهای کوچکی در دوردست ها دیده می شود که احتمالا برای شهر است.اما در میان مه کوچک مانند نقطه ای در دوردست دیده می شود...چیز زیادی نمی دانم...درباره گذشته ام...والدینم...فقط این را می دانم که تنها ام و بی کس...و چه کسی اهمیت می داد ؟چه کسی می داند من چه حسرت هایی به دلم مانده ؟اوه خدای من...من خیلی وقته که اون آرزو های قدیمیم رو فراموش کرده م...می خواهم پنجره را ببندم و به اتاقم برگردم که در باغ سایه هایی متحرک را می بینم که به سمت درختان بلند باغ می دوند.نمی توانم آنها را تشخیص بدهم و قصد ندارم مثل آنها قانون شکنی کنم و بعد از خاموشی پایین بروم.پس فقط پنجره را می بندم و قبل از اینکه کس دیگری پیدایش شود به اتاق برمی گردم.قبل از اینکه از تخت سه طبقه بالا بروم لحظه ای مکث می کنم.کی به جز او این وقت شب می تواند بیرون بچرخد ؟وسوسه می شوم بروم و دوباره چک کنم.اما ترس از گیر افتادن مرا مجبور می کرد بی خیالش شوم.اما همیشه...کنجکاوی ام برنده می شد.فقط همین یک بار.آدم ترسویی نبودم.بالاخره دلم را به دریا می زنم.آرام به طبقه پایین می روم.پله ها زیر پایم صدا می کند.به پایین راه پله که می رسم به سوی پنجره کنار در می روم.پنجره خراب است و می توانم راحت آن را باز کنم و بیرون بروم.تعداد کمی از بچه ها این را می دانند.من هم از لوسی شنیده بودم..اما او هیچ گاه قانون شکنی نمی کند.پنجره آرام و با صدای قیژ باز می شود.پایم را روی لبه چوبی اش گذارم و بیرون می پرم.در ورودی همیشه قفل است.من هم مجبورم از پنجره پایین بپرم.حواسم است که به گلدان های پژمرده نخورم.آرام به سمتی که سایه هارا دیده بودم می روم و از گوشه دیوار نگاه می کنم.سایه بلندی میان درختان ایستاده بود.با اینکه نور بسیار کم است ، اما باز هم می توانم موهای کوتاه و مشکی اش را در تاریکی تشخیص بدهم.نگاهم به پایین و لباسهایش کشیده می شود.کلاه لباسش را می بینم که با برگشتش سمت من تکان می خورد.سریع عقب می پرم و با تمام سرعتم فرار می کنم.قطرات باران که در حال بند آمدن است به صورتم می خورد.جلوی پنجره خراب می ایستم و نفس لرزانی می کشم.از پشت پنجره داخل را نگاه می کنم تا مطمئن شوم کسی آنجا نیست اصلا دلم نمی خواهد به خاطر نقض قوانین در زیرزمین زندانی شوم.وقتی با احتیاط از تخت سه طبقه بالا می روم و در جایم دراز می کشم.دستم را به پیشانی عرق کرده ام می کشم.باران بند آمده بود.من هم خواب نداشتم.شخصی که بیرون دیده ام، برایم آشنا بود.خیلی آشنا...سرم را بالشتم فشار می دهم و چشمانم را می بندم...اما تا سپیده دم صبح بیدار هستم...یونترس از قانون شکنی و مجازات همیشه برای من بی معنی بود.در هر موقعیتی بدون فکربه بعدش عمل می کردم.تقریبا یک ساعتی می شود که خاموشی زده اند و منتظر می مانم تا بقیه به خواب بروند.پس از اینکه از نفس های منظم و چشم های بسته شان مطمئن می شوم که خوابیده اند از تخت پایین می پرم و به سمت راهرو حرکت می کنم.ارام در را باز می کنم و نگاهی کامل به راهرو می اندازم تا مطمئن شوم کسی در راهرو نیست.سپس به سمت راه پله قدم برمی دارم.نور کمی که از پنجره راه پله می تابد مسیرم را روشن می کند اما برای پایین ، مجبورم از چراغ قوه استفاده کنم.قبل از اینکه به پایین پله ها برسم سایه بلندی بر روی دیوار می افتد و من بلافاصله به دیوار می چسبم.نفسم را در سینه حبس می کنم.صدای آرام زنی که با کسی گفتگو می کند می شنوم که به نظر می رسد در حال دور شدن است.به محض آنکه به باغ می رسم نفس راحتی می کشم.با چشمانم دنبال دوستانم می گردم تا ببینم کجای باغ پنهان شده اند.وقتی آنها را پشت دیوار مخروبه سمت راست سمتشان می روم.لین نیشخندی می زند ومی گوید:خب ،آماده ای ؟_همیشه بودم.لبخندش پررنگ می شود و با دستش به سمت محوطه تاریک درختان کاج اشاره می کند:اونجا رو میبینی؟_خب؟لین می گوید:پشتش یه خبراییه.مطمئنم.تعجب می کنم.لین دوباره شروع می کند:بیایین دیوار پشتی رو بگردیم.کلش با درختای کاج پوشیده شده.روش سبزه رشد کرده.شاید بتونیم یه چیزی دربیاریم.سوکه می خندد:مثلا یه راه فرار مخفی؟دست بردار.هیچکسی تاحالا نتونسته از این یتیم خونه فرار کنه._شاید تونسته باشه.این چیزیه که فلورلانس بهمون نمی گه.ببراش بد می شه.نگاهم به سوی تاریکی درختان می رود.می گویم:پس بیایید قبل از اینکه هوا روشن بشه تمومش کنیم.آرام بسوی درختان حرکت می کنیم و از هم جدا می شویم.اگر آنجا راهی به بیرون داشته باشد فقط یک معنی می دهد:رهاییتمام عمرم دنبال همین بوده ام.من و تنها دوستانم از وقتی که بچه بودیم تنها یک فکر در سر داشتیم ، آن هم این بود که از این یتیم خانه فرار کنیم.جایی که هیچ چیز نداشت جز درد و غم.شاید زمانی که از اینجا خارج بشوم، دنبال گذشته ام بروم.شاید به یاد بیاورم که بودم...پارت بعدی: شنبهاگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️و چرا اینجا هستم...ساختمان می بینم آرام به💜Maya💜💜Maya💜Thu, 06 Aug 2026 17:34:57 +0330https://virgool.ir/@m_54610387/معرفی️-dnnni8endtdsبه نام خدا💕سلام به همگی🤍من مایا هستم.نویسنده ای که عاشق کشیدن خطوط باریک میان واقعیت و رویا است.در دنیاهایی فراتر از آن...اولین تجربه من در این مسیر رمان《 نقطه ای در مه》هست.داستانی که از دل یک یتیم‌خانه‌ی قدیمی آغاز می‌شود، اما فراتر از آن، به دنبال گشودن پرده از رازهایی در دل یک دنیای واقعی می‌گردد.خوشحال می شم در این مسیر همراه من باشید💜💞💜Maya💜💜Maya💜Thu, 06 Aug 2026 17:30:24 +0330