https://virgool.ir/feed/@m_54424567fa2026-11-11 04:39:55https://files.virgool.ir/upload/users/4362059/avatar/kEKgMW.jpghttps://virgool.ir/@m_54424567https://virgool.ir/@m_54424567/سفر-پنجاه-متری-bhzng8nvajlmمن سال ۱۳۶۱ به دنیا اومدم. همیشه ماشین‌ها برام جالب بودن چون اون موقع تعدادشون خیلی کم بود و توی هر کوچه یکی‌دونفر بیشر ماشین نداشتن. قبل از به‌دنیااومدن من پدرم ماشین داشت اما از بدبیاری من، وقتی به دنیا اومدم ماشین رو فروخته بود و به‌جاش خونه خریده بود.من از بچگی با تخیلاتم بزرگ شدم طوری که خودم تنهایی بازی می‌کردم و با چندتا اسباب‌بازی که داشتم داستان‌های پلیسی که توی تلویزیون می‌دیدم باهاشون اجرا می‌کردم و خودم رو توی دنیای اون فیلم تصور می‌کردم.جذابیت ماشین‌ها برام این‌جوری بود که وقتی سوار ماشین می‌شدم انگارکه وارد یه دنیای خیالی مکانیزه شدم و با هیجان و شگفتزده به دست و پای راننده نگاه می‌کردم که چطور با حرکاتش این غول آهنی رو به حرکت درمی‌آره و دلم می‌خواست منم شانسم رو یک بار هم که شده امتحان کنم.یه روز که مهمون داشتیم و دست‌برقضا ماشینش رو هم در خونه پارک کرده بود فرصت رو غنیمت شمردم و به‌محضِ اینکه از سوییچ ماشینش غافل شد _یکی از جذابیت‌های ماشین داشتن برام این بود که صاحب ماشین همیشه توی جمع و مهمونی سوییچ و کلیدهای ماشین رو که اون موقع حجمشون هم خیلی زیاد بود، دستش می‌گرفت و با غرور می‌چرخوند و با بادی که توی غبغبش بود همیشه مجلس رو تو مشتش داشت_ اون رو برداشتم و رفتم سراغ دوستام که بیاید میخوام ببرمتون دور دور.چون می‌دونستم اگه بخوام همون جا ماشین رو روشن کنم می‌فهمن و من شانسم رو از دست می‌دم؛ پس به دوستام گفتم که ماشین خاموش رو هُل بدن تا از جلو خونه دور بشیم. در واقع دوستام رو به همین خاطر به هیجان‌انگیزترین واقعه‌ی زندگیم دعوت کردم: چون بهشون نیاز داشتم!سر کوچه‌ی شیب‌دار که رسیدیم، سر ماشین رو به پایین بود. من فقط دیده بودم که راننده‌ها پدال‌ها رو بالا و پایین می‌کنن و دنده رو جابه‌جا می‌کنن، و از اونجایی که سوال پرسیدن در قوانین نانوشته‌ی شخصی من، فحش حساب می‌شد! و همیشه باید خودم همه چی رو می‌فهمیدم و سر درمی‌آوردم، نمی‌دونستم دقیقاً باید چه کاری انجام بدم.ماشین رو روشن کردم، دنده رو جابه‌جا کردم، قررررر قررررر صدا می‌داد، این‌قدر جابه‌جا کردم که بالاخره یه جایی حس کردم درگیر شده _بعداً فهمیدم دنده سبک بدون کلاچ جا رفته بوده_ پا روی گاز گذاشتم، این‌یکی رو خوب بلد بودم. ماشین حرکت کرد و سرعت گرفت، کل مسیری که طی کرد فقط نزدیک به پنجاه متر بود؛ اما انگار زمان رو متوقف کرده بودن. رنگ‌ها زنده‌تر بودن و می‌درخشیدن بوی روغن و چرم صندلی و بنزین و آهن تبدیل به یه عطر قوی و محرک شده بود؛ صدای ریزترین چرخ‌دنده‌ها و قطعات ماشین رو می‌شنیدم، همه‌ی مناظر مسیر هنوز هم از شش‌سالگی یادم مونده: خونه‌هایی که از جلوشون رد شدم، جدول کنار کوچه، حتی پلاکاردهای مراسم ختم جلوی یه خونه و...تا اینکه ماشین با سرعت خورد توی تیرچراغ‌برق و خاموش شد.از هیجان داشتم منفجر می‌شدم. بالاخره موفق شدم این تجربه‌ی باحال و پر از هیجان رو انجام بدم؛ البته مهمان ما که از شهرستان اومده بود، مجبور شد یکی‌دوروزی برای تعمیر ماشینش خونه ما بمونه و غرغر پدرم و نگاه‌های معنی‌دار مهمان کم نمی‌شدند؛ اما ارزشش رو داشت و من تا مدت‌ها از اولین رانندگیم توی یه سفر پنجاه متری! می‌گفتم و داستانش رو تعریف می‌کردم.سعید محبیسعید محبیSat, 15 Nov 2025 16:23:15 +0330