https://virgool.ir/feed/@m_54375228یک انسان در پی درست زیستنfa2026-11-10 16:29:50https://files.virgool.ir/upload/users/4973122/avatar/UqdsRX.pnghttps://virgool.ir/@m_54375228https://virgool.ir/@m_54375228/آیا-بی-ادبی-است-که-پیش-از-ملاقات-با-دیگران-به-آن-ها-نگوییم-بیمار-هستیم-snrgq4x4ijptنویسنده: شارلوت هیلتون اندرسن | منتشرشده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶ | Reader’s Digestگاهی دلتان می‌خواهد به یک قرار یا مهمانی بروید، حتی اگر کمی سرما خورده باشید. اما آیا نگفتن این موضوع به دیگران، بی‌ادبی محسوب می‌شود؟🔷️🔷️ ماجرا از کجا شروع شد؟«مامان! گلوی من طوری درد می‌کند که انگار تیغ‌های تیغ‌تراشی را قورت داده‌ام، روی آن‌ها بنزین ریخته‌اند و آتششان زده‌اند!»این جمله را فرزند اغراق‌گوی من گفت و بلافاصله، مثل بسیاری از بچه‌ها، درست جلوی صورتم سرفه کرد!فقط یک هفته تا سفر تفریحی خانوادگی‌مان باقی مانده بود؛ سفری که قرار بود برای دیدار با بستگانی که مدت‌ها ندیده بودیم، به ایالتی دیگر برویم.همان لحظه که قطرات سرفه او به صورتم پاشید، فهمیدم احتمالاً همه ما گرفتار خواهیم شد؛ دخترم، خودم، سایر اعضای خانواده و حتی کسانی که قرار بود به دیدارشان برویم.شاید باید حدس می‌زدم. هفته اول بازگشایی مدارس بود و انگار شروع مدارس همان شروع فصل آنفلوآنزا است!دو روز بعد، گلوی من هم دقیقاً همان‌طور درد گرفت که دخترم توصیف کرده بود. البته من دست‌کم از سرفه کردن مستقیم در صورت دیگران خودداری کردم!اما سؤال اصلی این است: در چنین شرایطی چه باید کرد؟فصل سرماخوردگی و آنفلوآنزا ما را با یک دوراهی در آداب معاشرت روبه‌رو می‌کند؛ زیرا بیمار شدن نه بی‌ادبی است و نه یک خطای اخلاقی. این اتفاق بخشی از زندگی انسان است.گاهی حتی متوجه نمی‌شویم که بیمار شده‌ایم تا زمانی که در خانه شخص دیگری نشسته‌ایم. گاهی هم خستگی یا کمی آبریزش بینی را به عوامل دیگری نسبت می‌دهیم.با این حال، تفاوت زیادی وجود دارد بین کسی که در میانه یک مهمانی دچار عطسه و آبریزش بینی می‌شود و کسی که با اطلاع از بیماری خود، در یک مهمانی چهار ساعته سرپوشیده شرکت می‌کند و مدام سرفه می‌کند!پس اگر احساس می‌کنید در حال بیمار شدن هستید یا واقعاً بیمار شده‌اید، رفتار مؤدبانه چیست؟بیایید این موضوع را بررسی کنیم.🔶️🔶️ چرا بهتر است به دیگران بگوییم بیمار هستیم؟اطلاع دادن به دیگران درباره بیماری، در اصل به معنای در اختیار گذاشتن اطلاعاتی است که آن‌ها برای تصمیم‌گیری بهتر به آن نیاز دارند.وضعیت ابتلای شما به یک بیماری عفونی برای افراد سالم اهمیت دارد، اما برای برخی افراد اهمیت آن بسیار بیشتر است؛ از جمله:* زنان باردار* سالمندان* کودکان خردسال* افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند.پنهان کردن بیماری ممکن است برای این افراد پیامدهای جدی داشته باشد.این موضوع برای کسانی که در آستانه یک رویداد مهم مانند عروسی، سفر یا جراحی هستند نیز اهمیت زیادی دارد.شما احتمالاً از تمام شرایط و محدودیت‌های دیگران خبر ندارید؛ زیرا افراد معمولاً از قبل اعلام نمی‌کنند که چرا نباید بیمار شوند!دلیل عملی دیگری هم وجود دارد: احتمالاً ظاهر شما نشان می‌دهد که بیمار هستید!اگر با جیب‌هایی پر از دستمال کاغذی و صدایی گرفته وارد مهمانی شوید، دیگران متوجه خواهند شد که مشکلی وجود دارد.در چنین شرایطی، اگر بفهمند شما از قبل می‌دانستید بیمار هستید اما چیزی نگفته‌اید، ممکن است احساس ناراحتی کنند یا حتی این رفتار را نوعی خیانت به اعتماد خود بدانند.البته باید به دوستانی هم اشاره کنیم که بیش از حد نگران میکروب‌ها و بیماری‌ها هستند.شاید وسوسه شوید که چیزی به آن‌ها نگویید، چون می‌دانید موضوع را بیش از اندازه بزرگ می‌کنند. اما اتفاقاً همین موضوع دلیل بیشتری برای اطلاع دادن به آن‌هاست.اضطراب اغلب از کمبود اطلاعات ناشی می‌شود. صداقت و بیان ساده واقعیت می‌تواند نگرانی آن‌ها را کاهش دهد. البته ممکن است تصمیم بگیرند دیدار را لغو کنند؛ اما این حق انتخاب آن‌هاست.نکته مهم این است که اطلاع دادن درباره بیماری به معنای درخواست اجازه نیست.می‌توانید خیلی ساده بگویید:«سلام، امروز صبح با علائم سرماخوردگی از خواب بیدار شدم. خواستم قبل از دیدار به شما اطلاع بدهم. اگر ترجیح می‌دهید ملاقاتمان را به زمان دیگری موکول کنیم، کاملاً درک می‌کنم.»به همین سادگی!اکنون دیگران اطلاعات لازم را دارند و می‌توانند خودشان تصمیم بگیرند.🔷️🔷️ موقعیت‌های خاکستری؛ همه چیز به شرایط بستگی داردالبته بهترین پاسخ به این سؤال که آیا باید پیش از ملاقات، دیگران را از بیمار بودنمان مطلع کنیم یا نه، این است: بستگی دارد!اما به چه عواملی؟۱. محل ملاقاتآیا قرار است در یک مسابقه بیسبال در فضای باز شرکت کنید که عوامل بیماری‌زا در هوای آزاد پراکنده می‌شوند؟یا قرار است سه ساعت در خانه کسی، در یک فضای بسته، کنار یکدیگر بنشینید؟طبیعتاً این دو موقعیت با هم تفاوت دارند.۲. نوع برنامه یا مراسمآیا قرار است در یک دورهمی خانوادگی شرکت کنید که در آن سالمندان و نوزادان حضور دارند؟یا فقط می‌خواهید با دوستانتان در پارک فریزبی بازی کنید؟۳. نوع بیمارییک سرماخوردگی خفیف با آنفلوآنزا، کووید یا بیماری عفونی شدید تفاوت زیادی دارد.برخی بیماری‌ها فقط ناراحتی مختصری ایجاد می‌کنند، اما برخی دیگر می‌توانند فرد را برای چند روز از فعالیت‌های روزمره بازدارند و قدرت سرایت بالایی هم داشته باشند.۴. چه کسی بیمار است؟شرایط زمانی که یک کودک بیمار است، متفاوت خواهد بود.کودکان بیشتر از بزرگسالان بیمار می‌شوند و معمولاً رعایت اصول بهداشتی و پرهیز از سرفه و عطسه در اطراف دیگران برایشان دشوارتر است.بنابراین، اگر فرزندتان بیمار است، شما به‌عنوان والدین باید درباره احتمال سرایت بیماری او به دیگران شفاف باشید.۵. چه اقداماتی برای کاهش خطر انجام می‌دهید؟آیا حاضرید ماسک بزنید؟آیا مواد ضدعفونی‌کننده دست همراه دارید؟آیا می‌توانید محل ملاقات یا نوع فعالیت را تغییر دهید؟پذیرفتن مسئولیت آنچه در کنترل شماست و تلاش برای کاهش خطر انتقال بیماری، تأثیر مثبتی بر روابط شما با دیگران خواهد داشت.یک نکته دیگر هم وجود دارد که چندان جای بحث ندارد:این تصور که چون قبلاً قول داده‌اید در یک برنامه شرکت کنید، پس به هر قیمتی باید بروید، حتی اگر بیمار باشید، درست نیست.بعضی افراد تصور می‌کنند لغو قرار بدتر از حضور یافتن با وجود بیماری است؛ چون قبلاً قول داده‌اند.اما بیشتر میزبان‌ها ترجیح می‌دهند در معرض بیماری قرار نگیرند یا دست‌کم از قبل درباره آن مطلع شوند.🔶️🔶️ پس دقیقاً چه چیزی باید بگوییم؟موضوع را ساده بیان کنید. نیازی نیست شرح مفصلی از وضعیت پزشکی خود ارائه دهید!برای مثال:اگر علائم خفیف سرماخوردگی دارید:«فقط خواستم اطلاع بدهم که امروز صبح با علائم سرماخوردگی از خواب بیدار شدم. حالم بد نیست، اما ترجیح دادم قبل از دیدار به شما بگویم. اگر مایل باشید قرارمان را به زمان دیگری موکول کنیم، کاملاً درک می‌کنم.»اگر مطمئن نیستید که بیمار شده‌اید یا نه:«امروز کمی احساس خارش و ناراحتی در گلو دارم و مطمئن نیستم که در حال بیمار شدن هستم یا نه. در بقیه موارد حالم خوب است، اما خواستم شما را در جریان بگذارم.»اگر مطمئن هستید که بیمار شده‌اید:«دوست عزیز، متأسفانه واقعاً بیمار شده‌ام و فکر می‌کنم بهتر باشد قرارمان را به زمان دیگری موکول کنیم. متأسفم، چون واقعاً مشتاق دیدار شما بودم.»دقت کنید که در هر سه پیام، شما هیچ فشاری به طرف مقابل وارد نمی‌کنید.همچنین نمی‌گویید که بیماری شما موضوع مهمی نیست و طرف مقابل نباید نگران باشد.فقط اطلاعات لازم را در اختیار او قرار می‌دهید و اجازه می‌دهید خودش تصمیم بگیرد.🔷️🔷️ اگر شما به ملاقات بروید و متوجه شوید طرف مقابل بیمار است، چه باید بکنید؟در این شرایط باید خودتان درباره میزان پذیرش خطر تصمیم بگیرید.البته این تصمیم برای هر فرد متفاوت است.اگر به هر دلیلی از حضور در آن شرایط احساس ناراحتی می‌کنید، کاملاً حق دارید درخواست کنید برنامه تغییر کند؛ مثلاً ملاقات را به فضای باز منتقل کنید یا حتی محل را ترک کنید.لازم نیست با عصبانیت یا سرزنش، طرف مقابل را به بی‌مسئولیتی متهم کنید.می‌توانید خیلی ساده بگویید:«در حال حاضر واقعاً تلاش می‌کنم بیمار نشوم. اشکالی ندارد اگر ملاقاتمان را به زمان دیگری موکول کنیم؟»این جمله کاملاً مناسب است.🟢🟢سرانجام سفر خانوادگی ما چه شد؟لغو سفر برای ما گزینه مناسبی نبود؛ زیرا این دیدار اهمیت زیادی داشت.خوشبختانه بیماری من و دخترم چندان شدید نبود. آزمایش هر دوی ما برای کووید و آنفلوآنزا منفی شد و هیچ‌یک از افرادی که قرار بود ملاقاتشان کنیم، سالمند یا دارای ضعف سیستم ایمنی نبودند.با این حال، من و همسرم توافق کردیم که پیش از رسیدن، خانواده را از وضعیت خود مطلع کنیم.آن‌ها چندان خوشحال نشدند، اما همچنان تمایل داشتند که ما به دیدارشان برویم.بنابراین، چند اقدام احتیاطی انجام دادیم:* در هواپیما و فضاهای مشترک از ماسک استفاده کردیم.* به‌جای اقامت در خانه خانواده، در هتل ماندیم.* تعدادی از برنامه‌ها را به فضاهای باز منتقل کردیم.و می‌دانید چه اتفاقی افتاد؟سفر بسیار خوبی داشتیم و همه از دیدار یکدیگر لذت بردند؛ تا حد زیادی به این دلیل که هیچ‌کس از وضعیت ما غافلگیر نشد.🔴🔴 نتیجه‌گیری: آیا نگفتن بیماری به دیگران بی‌ادبی است؟نتیجه نهایی مقالهبله، اگر بیماری شما به‌گونه‌ای باشد که بتواند بر تصمیم دیگران برای ملاقات با شما تأثیر بگذارد، اطلاع ندادن آن بی‌ادبی محسوب می‌شود.البته در همه شرایط لازم نیست درباره هر علامت جزئی بیماری توضیح بدهید؛ اما به‌طور کلی، اطلاع دادن درباره بیماری رفتاری مؤدبانه و مسئولانه است.اگر طرف مقابل تصمیم گرفت ملاقات را به زمان دیگری موکول کند، نباید این موضوع را شخصی تلقی کنید.اما اگر همچنان مایل به دیدار با شما بود، تلاش کنید احتمال انتقال بیماری را به حداقل برسانید.اگر می‌دانید واقعاً بیمار هستید، به‌خصوص اگر قرار است با افراد آسیب‌پذیر از نظر سلامتی در تماس باشید، بهتر است خودتان پیشنهاد لغو یا تغییر برنامه را مطرح کنید؛ نه اینکه دیگران را در موقعیت دشوار تصمیم‌گیری قرار دهید.در نهایت، مسئله اصلی در آداب معاشرت این نیست که چرا بیمار شده‌اید؛ بلکه این است که آیا به دیگران اطلاعات کافی داده‌اید تا بتوانند درباره سلامت خودشان تصمیم بگیرند یا نه.و درباره گلودرد دخترم که می‌گفت انگار تیغ‌های آتش‌گرفته را قورت داده است، باید بگویم که هر دوی ما بهبود پیدا کردیم، خانواده از سفر جان سالم به در برد و هیچ‌کس دیگری بیمار نشد!این ماجرا نشان داد که گاهی کمی صداقت، رعایت چند نکته احتیاطی و احترام به سلامت دیگران می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.البته من هنوز هم معتقدم توصیف دخترم از گلودردش، یعنی «قورت دادن تیغ‌هایی که آتش گرفته‌اند»، برای درخواست یک بستنی یخی کمی بیش از حد اغراق‌آمیز بود!منبع: Reader’s Digest – Charlotte Hilton حاصل عمر: روایتهایی برای بهتر زیستنحاصل عمر: روایتهایی برای بهتر زیستنTue, 03 Nov 2026 08:59:09 +0330https://virgool.ir/@m_54375228/اگر-همین-حالا-نیاز-دارید-آرام-شوید-این-کار-۳-دقیقه-ای-می-تواند-عصب-واگ-شما-را-فعال-کند-و-به-کاهش-استرس-کمک-کند-ycun20vsdlohنوشته میراندا مانیه از مجله Reader’s Digestاکتبر۳۰/ ۲۰۲۶این روش‌های ساده برای تنظیم سیستم عصبی می‌توانند اضطراب شما را به میزان قابل‌توجهی کاهش دهند.من معمولاً زمانی متوجه می‌شوم که اضطرابم از حالت «نگران یک موضوع هستم» به حالت «نمی‌توانم از فکر کردن به آن دست بردارم» رسیده است که دیگر منطق از کار می‌افتد!ممکن است از نظر عقلانی بدانم موضوعی که مدام درباره‌اش فکر می‌کنم، احتمالاً به آن اندازه که احساس می‌کنم فاجعه‌بار نیست؛ اما همچنان درگیر آن می‌شوم، تا جایی که احساس سرگیجه پیدا می‌کنم و نسبت به هر ضربان قلبم بیش از حد حساس می‌شوم.این فاصله میان دانستن و احساس کردن، آزاردهنده است؛ اما شاید بتوان از همین موضوع استفاده کرد.اضطراب فقط مجموعه‌ای از افکار آشفته یا کف دست‌های عرق‌کرده نیست؛ اضطراب هم‌زمان در ذهن و بدن رخ می‌دهد. بنابراین شاید به‌جای اینکه منتظر بمانیم ذهنمان خودبه‌خود آرام و منطقی شود، بتوانیم از طریق بدن روی این واکنش تأثیر بگذاریم.عصب واگ یکی از بازیگران اصلی ارتباط میان ذهن و بدن است. این عصب به ارتباط مغز با اندام‌های مختلف کمک می‌کند و نقش مهمی در خارج کردن بدن از وضعیت استرس دارد.اگر اضطراب بتواند کل سیستم بدن را در جهت واکنش‌های هراس‌آلود سوق دهد، شاید بتوان با تأثیرگذاری از طریق بدن، آن را دوباره به سمت آرامش هدایت کرد. شواهد علمی قابل‌توجهی نیز در این زمینه وجود دارد.برای بررسی روش‌های تحریک عصب واگ، با ریچارد گِویرتز، استاد روان‌شناسی، و کریستوفر آستل، روان‌پزشک و استاد بالینی دانشگاه استنفورد، گفت‌وگو کردم.در ادامه می‌خوانید چگونه می‌توان با سیستم عصبی خود همکاری کرد تا سریع‌تر آرام شوید.🔷️ عصب واگ دقیقاً چیست؟عصب واگ یکی از مسیرهای اصلی ارتباطی بدن است.اگرچه معمولاً از آن به‌صورت مفرد صحبت می‌کنیم، در واقع دو عصب واگ داریم. این دو عصب از ساقه مغز شروع می‌شوند، در دو طرف گردن پایین می‌آیند و وارد قفسه سینه و شکم می‌شوند؛ در مسیر خود از کنار قلب، ریه‌ها و دستگاه گوارش عبور می‌کنند.عصب واگ از بیش از ۲۰۰ هزار رشته عصبی تشکیل شده و مهم‌ترین عصب درگیر در سیستم عصبی پاراسمپاتیک است.برای یادآوری سریع زیست‌شناسی:سیستم‌های عصبی سمپاتیک و پاراسمپاتیک بسیاری از فعالیت‌های خودکار بدن را تنظیم می‌کنند.* سیستم سمپاتیک بدن را برای فعالیت و مقابله با شرایط آماده می‌کند.* سیستم پاراسمپاتیک به بازگشت بدن به وضعیت استراحت و بازیابی کمک می‌کند.گویِرتز سیستم پاراسمپاتیک را بخش «استراحت، هضم و بازسازی» بدن توصیف می‌کند.هر دو سیستم ضروری هستند. هدف این نیست که همیشه آرام بمانیم؛ بلکه باید بتوانیم هنگام نیاز فعال شویم و پس از آن دوباره به آرامش بازگردیم.🔷️ عصب واگ چه ارتباطی با اضطراب دارد؟عصب واگ می‌تواند به کاهش برخی تغییرات جسمی ناشی از اضطراب کمک کند.این عصب به‌عنوان مسیر اصلی سیستم پاراسمپاتیک، در تنظیم ضربان قلب، تنفس و گوارش نقش دارد و به بازگشت بدن به وضعیت استراحت پس از واکنش استرس کمک می‌کند.در شرایط استرس، به گفته گِویرتز، فعالیت سیستم سمپاتیک معمولاً افزایش می‌یابد و فعالیت پاراسمپاتیک به‌طور موقت کاهش پیدا می‌کند. این پدیده گاهی «کاهش فعالیت واگ» یا Vagal withdrawal نامیده می‌شود.این تغییر به بدن کمک می‌کند برای پاسخ به شرایط آماده شود. پس از پایان شرایط استرس‌زا، تعادل باید دوباره به سمت استراحت و بازیابی حرکت کند.یکی از جلوه‌های این فرآیند را می‌توان در هر بار تنفس مشاهده کرد:* ضربان قلب هنگام دم کمی افزایش می‌یابد.* هنگام بازدم کمی کاهش پیدا می‌کند.عصب واگ در تنظیم این الگو نقش دارد.این تفاوت‌های ضربان قلب از یک ضربان به ضربان دیگر، بخشی از پدیده‌ای به نام تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) هستند.یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۲ که در مجله Psychiatry and Clinical Neurosciences منتشر شد، نشان داد افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی معمولاً در حالت استراحت فعالیت پاراسمپاتیک کمتری دارند.به عبارت دیگر، ممکن است بخش سیستم عصبی که به آرام شدن بدن کمک می‌کند، در افراد مبتلا به اضطراب فعالیت کمتری داشته باشد.البته این موضوع لزوماً به معنای عملکرد نامناسب خود عصب واگ نیست.🔷️چرا عصب واگ همیشه آن‌طور که انتظار داریم عمل نمی‌کند؟در بیشتر مواقع، عصب واگ به‌خوبی وظیفه خود را انجام می‌دهد.عصب واگ مانند عضله‌ای نیست که در صورت ورزش نکردن ضعیف شود و معمولاً نیازی به «ریست کردن» آن نداریم.به گفته گِویرتز، مشکل ممکن است زمانی ایجاد شود که زندگی برای مدت طولانی استرس‌زا باشد و سیستم عصبی مدت زیادی در وضعیت کاهش فعالیت واگ باقی بماند.او سیستم عصبی را به یک ترموستات تشبیه می‌کند.موضوع اصلی این نیست که عصب را قوی‌تر کنیم، بلکه مهم این است که سیستم عصبی تا چه اندازه می‌تواند به‌راحتی و متناسب با تغییر شرایط، از یک وضعیت به وضعیت دیگر منتقل شود.🔷️ چگونه می‌توان بر عملکرد عصب واگ تأثیر گذاشت؟روش‌هایی که در خانه انجام می‌دهیم، عصب واگ را مستقیماً به همان شیوه‌ای که درمان‌های پزشکی انجام می‌دهند تحریک نمی‌کنند.دکتر آستل، که در زمینه تحریک عصب واگ پژوهش می‌کند، می‌گوید بهتر است این تکنیک‌ها را رفتارهایی بدانیم که بر عملکرد عصب واگ تأثیر می‌گذارند.این تأثیر می‌تواند از چند مسیر ایجاد شود.در ادامه ۳ روش معرفی می‌شود.🔷️۱. تنفس خود را آهسته کنیددکتر آستل می‌گوید:«یکی از تکنیک‌هایی که شواهد علمی بسیار قوی و قانع‌کننده‌ای درباره آن وجود دارد، تنفس آهسته است.»یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز در سال ۲۰۲۲ که در مجله Neuroscience & Biobehavioral Reviews منتشر شد، بیش از ۲۰۰ مطالعه را بررسی کرد.نتایج نشان داد تنفس آهسته شاخص‌های فعالیت پاراسمپاتیک را افزایش می‌دهد؛ هم هنگام انجام تمرین و هم پس از آن.این اثر در مطالعاتی که افراد به‌طور منظم تنفس آهسته را تمرین کرده بودند نیز مشاهده شد.گِویرتز معمولاً توصیه می‌کند سرعت تنفس را به حدود ۴ تا ۷ تنفس در دقیقه کاهش دهید.این میزان به معنای یک چرخه کامل دم و بازدم در حدود ۹ تا ۱۵ ثانیه است.نکته مهم این است که نفس خود را حبس نکنید؛ فقط آهسته‌تر و پیوسته‌تر نفس بکشید.او تأکید می‌کند:«تنفس باید بدون تلاش و فشار انجام شود.»دکتر آستل معتقد است بازدم ممکن است اهمیت ویژه‌ای داشته باشد.برای انجام این تمرین:* در وضعیت راحت بنشینید.* به‌تدریج تنفس خود را آهسته کنید.* اجازه دهید بازدم کمی طولانی‌تر از دم باشد.* نفس‌های بسیار عمیق و اجباری نکشید.اگر احساس سبکی سر یا سرگیجه کردید، به تنفس طبیعی خود بازگردید.🔷️ ۲. روش «آه کشیدن چرخه‌ای» را امتحان کنیددر این روش، الگوی مشخصی برای تنفس وجود دارد:1\. به‌آرامی از طریق بینی دم بگیرید.2\. یک دم کوتاه و کوچک دیگر انجام دهید تا ریه‌ها کمی بیشتر پر شوند.3\. سپس به‌آرامی و به‌طور کامل از طریق دهان بازدم کنید.نیازی نیست تعداد ثانیه‌های مشخصی را برای این کار رعایت کنید. نکته اصلی، دو دم متوالی و سپس یک بازدم طولانی است.در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۳ در مجله Cell Reports Medicine منتشر شد، بزرگسالان به مدت حدود یک ماه، روزانه پنج دقیقه یکی از تمرین‌های تنفسی یا مراقبه ذهن‌آگاهی را انجام دادند.تمام گروه‌ها کاهش اضطراب را گزارش کردند؛ اما تمرین‌های تنفسی بهبود بیشتری در خلق مثبت ایجاد کردند.در میان این تمرین‌ها، روش آه کشیدن چرخه‌ای بیشترین کاهش در تعداد تنفس را به همراه داشت.🔷️ ۳. صورت خود را خنک کنیدقرار گرفتن صورت در معرض سرما می‌تواند فعالیت واگ را افزایش دهد، اما اثرات آن پیچیده‌تر از این است که بگوییم «سرما مساوی آرامش است».دکتر آستل به رفلکس شیرجه (Diving reflex) اشاره می‌کند.این واکنش زمانی آغاز می‌شود که صورت در معرض سرما قرار می‌گیرد و در نهایت می‌تواند به کاهش ضربان قلب کمک کند.یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز در سال ۲۰۲۳ که در مجله Psychophysiology منتشر شد، افزایش فعالیت واگ قلبی را هنگام خنک کردن صورت و غوطه‌وری در آب نشان داد.با این حال، مطالعات موجود کوچک بودند و کیفیت شواهد محدود بود.نکته مهم این است که دکتر آستل هشدار می‌دهد دمای بسیار سرد در ابتدا سیستم عصبی سمپاتیک را فعال می‌کند.بنابراین ممکن است ضربان قلب و فشار خون ابتدا افزایش یابند، پیش از آنکه رفلکس شیرجه اثر کاهنده خود را اعمال کند.به عبارت دیگر، حمام یخ لزوماً سیستم «استراحت و هضم» را به‌طور ساده فعال نمی‌کند.اگر آب خنک برای شما آرامش‌بخش است، بهتر است ابتدا با پاشیدن مقدار کمی آب خنک به صورت یا خنک کردن کوتاه‌مدت صورت شروع کنید.ممکن است توصیه‌هایی درباره قرار دادن کمپرس سرد روی مرکز قفسه سینه نیز دیده باشید.اما پژوهش‌های بسیار کمتری درباره این روش وجود دارد.در یک مطالعه کوچک در سال ۲۰۲۵، قرار دادن کمپرس سرد روی قفسه سینه به مدت ۲۰ دقیقه، ضربان قلب شرکت‌کنندگان را کاهش داد و برخی شاخص‌های HRV را تغییر داد.اما فشار خون نیز افزایش یافت و مطالعه ثابت نکرد که تحریک عصب واگ علت این تغییرات بوده است.در حال حاضر، ارتباط میان خنک کردن صورت و رفلکس شیرجه بسیار بهتر از این روش‌ها شناخته شده است.🔷️ این تکنیک‌ها با چه سرعتی می‌توانند شما را آرام کنند؟گِویرتز می‌گوید:«این روش‌ها برای بیشتر افراد خیلی سریع اثر می‌کنند.»او در تجربه بالینی خود مشاهده کرده است که افرادی که تنفس آهسته را تمرین کرده‌اند، می‌توانند پس از تنها چند تنفس، تغییرات قابل‌توجهی در الگوی ضربان قلب خود ایجاد کنند.با سرعت تنفسی ۴ تا ۷ تنفس در دقیقه، این تغییرات فیزیولوژیک ممکن است در حدود یک دقیقه آغاز شوند.البته اینکه فرد چه زمانی احساس آرامش کند، متفاوت است.یک مطالعه آزمایشی کوچک در سال ۲۰۲۶ نشان داد که حتی یک دقیقه تمرین نیز ممکن است کافی باشد تا احساس اضطراب کاهش پیدا کند.در این مطالعه، ۴۷ دانشجو در موقعیت‌های واقعی استرس حاد، از آه کشیدن چرخه‌ای، تنفس جعبه‌ای یا عدم انجام تمرین استفاده کردند.پنج دقیقه بعد، افرادی که تمرین‌های تنفسی انجام داده بودند، کاهش بیشتری در اضطراب نسبت به گروه کنترل گزارش کردند.🔷️ آیا تحریک عصب واگ می‌تواند اضطراب و استرس کلی را کاهش دهد؟تمرین منظم ممکن است به مرور زمان، بازگشت بدن به آرامش را آسان‌تر کند؛ به‌ویژه در مورد تنفس آهسته.گِویرتز در کار بالینی خود از بیماران می‌خواهد روزانه حدود ۱۰ دقیقه تمرین کنند تا این تکنیک پیش از مواجهه با شرایط استرس‌زا برایشان آشنا شود.مطالعه سال ۲۰۲۳ در مجله Cell Reports Medicine نیز نکته جالبی را نشان داد.افراد شرکت‌کننده، آه کشیدن چرخه‌ای را حدود یک ماه و روزانه پنج دقیقه تمرین کردند.پژوهشگران قبل و بعد از هر جلسه، خلق‌وخو را اندازه‌گیری کردند.هرچه افراد منظم‌تر تمرین می‌کردند، به‌طور معمول افزایش خلق مثبت پس از هر جلسه بیشتر می‌شد.بنابراین، شاید بهتر باشد به‌جای تصور «تقویت» یا «تنظیم مجدد» عصب واگ، به تمرین روش‌هایی فکر کنیم که به سیستم عصبی کمک می‌کنند دوباره به سمت آرامش حرکت کند.### چه زمانی اضطراب فراتر از یک تمرین تنفسی است؟این تکنیک‌ها می‌توانند هنگامی مفید باشند که اضطراب باعث شده بدن شما در وضعیت برانگیختگی شدید قرار گیرد.اما نمی‌توانند تمام علت‌های اضطراب را برطرف کنند.اگر:* بیشتر اوقات مضطرب هستید؛* حملات پانیک دارید؛* اضطراب باعث اختلال خواب شده است؛* یا به دلیل اضطراب، از بخش‌هایی از زندگی خود اجتناب می‌کنید؛بهتر است این موضوع را با پزشک یا متخصص سلامت روان مطرح کنید.گاهی مشکل واقعی، خودِ مشکل است!تنفس آهسته ممکن است قبل از یک گفت‌وگوی دشوار به شما کمک کند آرام‌تر شوید، اما نمی‌تواند آن گفت‌وگو را حذف کند.با این حال، می‌تواند کمک کند بدون اینکه بدن شما احساس کند در وضعیت اضطراری قرار گرفته است، وارد آن گفت‌وگو شوید.این دقیقاً همان چیزی است که برای من اهمیت دارد.هدفم این نیست که با تنفس کردن از مشکلات زندگی فرار کنم.اما دانستن اینکه می‌توانم با یک عمل ساده مانند تنفس، شدت اضطراب را زمانی که شروع به غلبه بر من می‌کند،کاهش دهم، بسیار ارزشمند استحاصل عمر: روایتهایی برای بهتر زیستنحاصل عمر: روایتهایی برای بهتر زیستنTue, 03 Nov 2026 08:14:37 +0330https://virgool.ir/@m_54375228/از-۴۵-نفر-بالای-۸۰-سال-درباره-راز-خوشبختی-پرسیدیم-همه-آن-ها-آرزو-می-کردند-کاش-این-یک-نکته-را-زودتر-در-زندگی-فهمیده-بود-x7xqbqsffbr7🔶️راز خوشبختی از نگاه ۴۵ نفر بالای ۸۰ سالآن‌ها جنگ‌ها، رکودهای اقتصادی و فقدان عزیزان را تجربه کرده‌اند. اما آنچه درباره خوشبختی می‌گویند، برخلاف انتظار ماست. یک روان‌پزشک و استاد دانشگاه هاروارد توضیح می‌دهد چرا این شیوه مؤثر است.🔶️مقدمه: آیا زندگی من پر است یا واقعاً رضایت‌بخش؟امروز حدود ۵۰۰ ایمیل پاسخ داده‌ام، ۳۰۰ پیامک فرستاده‌ام، پنج نوجوان را با ماشین به مرکز خرید برده‌ام، چهار توده استفراغ سگ را تمیز کرده‌ام، سه کلاس ورزشی برگزار کرده‌ام، دو مصاحبه انجام داده‌ام، یک مقاله و نیم نوشته‌ام و در یک کلاس زبان اسپانیایی شرکت کرده‌ام... و هنوز حتی وقت شام هم نرسیده است!فقط جای آن پرنده معروف روی درخت گلابی خالی است!زندگی من قطعاً پرمشغله است. اما آیا واقعاً زندگی رضایت‌بخشی دارم؟نمی‌توانم بگویم تمام کارهایی که امروز انجام داده‌ام برایم شادی به همراه داشته‌اند.اما مگر قرار نیست اگر می‌خواهیم واقعاً خوشبخت باشیم، از چیزهای کوچک زندگی لذت ببریم؟ یا چیزی شبیه به این؟این عبارت «یا چیزی شبیه به این» این روزها زیاد ذهنم را مشغول می‌کند؛ به‌خصوص وقتی می‌بینم روزها با سرعت بیشتری از راه می‌رسند و می‌گذرند.وقتی زندگی این‌قدر شلوغ و پرمشغله است، قرار است خوشبختی را در این «یک زندگی زیبای خودمان» کجا پیدا کنیم؟ناگهان به نکته‌ای فکر کردم: ما حاضریم از ۵۰۰ غریبه در اینترنت بپرسیم چطور نان خمیرترش درست کنیم، اما به دلایلی هرگز از کسانی که ۸۰ سال یا بیشتر زندگی کرده‌اند نمی‌پرسیم که چگونه باید زندگی کرد!خوشبختانه من می‌توانم این خلأ را برای همه پر کنم.من نویسنده ستون «۱۰۰ سال نیرومند» در مجله The Healthy هستم و با افرادی در دهه ۸۰، ۹۰ و حتی ۱۰۰ سالگی زندگی‌شان و رازهای طول عمرشان را بررسی می‌کنم.یکی از سؤال‌هایی که همیشه از آن‌ها می‌پرسم این است:راز خوشبختی شما چیست؟و باور کنید، این افراد واقعاً خوشحال‌اند!با وجود اینکه رکود بزرگ اقتصادی، جنگ جهانی دوم، جنبش حقوق مدنی، انقلاب‌های متعدد در کشورهای مختلف و انواع مشکلات شخصی را تجربه کرده‌اند، بیشتر آن‌ها در اغلب اوقات نگرشی مثبت به زندگی دارند.دکتر رابرت والدینگر، روان‌پزشک و مدیر مشترک «مطالعه رشد بزرگسالان دانشگاه هاروارد» که طولانی‌ترین مطالعه جهان درباره خوشبختی است، می‌گوید:«این موضوع اصلاً مرا شگفت‌زده نمی‌کند. انسان‌ها معمولاً با افزایش سن خوشحال‌تر می‌شوند.»او توضیح می‌دهد که این پدیده واقعی و مستند است و در روان‌شناسی به آن اثر مثبت‌نگری (Positivity Effect) می‌گویند.حدود میانه دهه ۴۰ زندگی، تغییر روان‌شناختی مهمی اتفاق می‌افتد؛ زمانی که افراد کم‌کم متوجه می‌شوند زندگی کوتاه است.برای اینکه بفهمم واقعاً چه چیزی انسان‌ها را خوشحال می‌کند، با بیش از ۴۵ نفر در سنین ۸۰ تا ۱۰۳ سال مصاحبه کردم و از آن‌ها پرسیدم:* آرزو می‌کردند چه چیزی را درباره خوشبختی زودتر در زندگی فهمیده بودند؟* چه چیزی باعث می‌شود همچنان لبخند بزنند؟پاسخ آن‌ها قطعاً شما را شگفت‌زده خواهد کرد؛ زیرا تقریباً درست در نقطه مقابل توصیه‌های رایج کتاب‌های خودیاری است.🔶️ راز خوشبختی که بیشتر افراد بالای ۸۰ سال آرزو می‌کنند زودتر می‌دانستند چیست؟مهم‌ترین درسی که بارها در صحبت با این افراد تکرار شد، شاید بهتر از همه در جمله دوایت رابرتز، مرد ۱۰۰ ساله، خلاصه شده باشد:«من حتی زندگی را با معیار خوشبختی ارزیابی نمی‌کنم. ذهن من اصلاً در آن سطح کار نمی‌کند.»بله! شاید راز خوشبختی در واقع این باشد:دنبال خوشبختی ندوید؛ حتی لازم نیست مدام به آن فکر کنید!بیشتر افراد فعال ۸۰، ۹۰ و ۱۰۰ ساله‌ای که با آن‌ها صحبت کردم، آن‌قدر سرگرم زندگی، مفید بودن و کنجکاوی درباره جهان اطرافشان هستند که اصلاً فرصت نمی‌کنند مرتب از خودشان بپرسند آیا خوشحال هستند یا نه!کانی کار، زنی ۹۳ ساله که هنوز هفته‌ای سه کلاس ورزشی برگزار می‌کند، می‌گوید:«اوه، من وقت غمگین بودن ندارم! هیچ‌وقت هم نداشته‌ام. با سرگرمی‌ها، دوستان و کلاس‌هایم، همیشه اتفاق شادی‌بخشی در زندگی‌ام وجود دارد.»هاوی استندر ۹۵ ساله نیز خودش را با فعالیت‌های مختلف سرگرم نگه می‌دارد؛ حتی یک بار در تقویم YMCA با پوششی نسبتاً جسورانه عکس گرفته است!او می‌گوید:«وقتی مردم درباره خوشبختی از من سؤال می‌کنند، به آن‌ها می‌گویم این‌قدر روی خودتان متمرکز نباشید. آرام باشید. به همه چیزهایی که اطرافتان اتفاق می‌افتد علاقه نشان دهید. چشمانتان را نبندید عزیزم! دنیای شگفت‌انگیزی در بیرون وجود دارد.»دکتر والدینگر توضیح می‌دهد:«خوشبختی لزوماً یک انتخاب نیست؛ بلکه یک احساس است. راه درست این نیست که تلاش کنیم خوشبختی را به زور در خودمان ایجاد کنیم، بلکه باید شرایطی فراهم کنیم که خوشبختی بتواند در آن شکل بگیرد و سپس به زندگی عادی خود ادامه دهیم.»او می‌گوید تلاش بیش از حد برای خوشحال بودن حتی ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد.مثلاً پدر یا مادری را تصور کنید که در حالی که فرزندش در پارک دیزنی بدقلقی می‌کند، با دندان‌های به‌هم‌فشرده اصرار دارد:«این خیلی سرگرم‌کننده است! باید از آن لذت ببری!»در عوض، بهتر است فرصت‌هایی برای تجربه شادی فراهم کنیم، بدون اینکه از خودمان انتظار داشته باشیم هر لحظه زندگی سرشار از شادی و هیجان باشد.مارتا کلمنت ۹۱ ساله، که در زمان تولدش پزشک با کالسکه اسبی به خانه‌شان آمده بود و حالا از هوش مصنوعی استفاده می‌کند، نمونه خوبی از این طرز فکر است.او با خنده می‌گوید:«من افسرده نمی‌شوم، چون از خانه بیرون می‌روم و حرکت می‌کنم!»او ادامه می‌دهد:«دوستان مرا خوشحال می‌کنند، اما اگر همیشه در خانه بمانید و روی صندلی بنشینید، نه می‌توانید دوست پیدا کنید و نه دوستی‌هایتان را حفظ کنید.»جالب است بدانید مردی که در مصاحبه کنار او نشسته بود، لی پنالگن ۹۰ ساله، بیش از ۸۰ سال است که دوست اوست!🔶️ آن‌ها قطعاً چه کارهایی انجام نمی‌دهند؟آن‌ها در خانه نمی‌نشینند تا با جدول و نمودار، راهی برای بهینه‌سازی خوشبختی خود پیدا کنند یا تمام افرادی را که به قول معروف «به آن‌ها حس خوبی نمی‌دهند» از زندگی‌شان حذف کنند.در واقع، این افراد در برابر چیزهایی که ممکن است ناراحت‌کننده باشند یا مطابق میلشان پیش نروند، بسیار بردبارند.برای مثال، دوایت در ۴۵ سال گذشته بیش از ۳۰۰ مسابقه دو، از جمله چهار ماراتن، شرکت کرده است؛ اما با کمال تعجب می‌گوید:«من هنوز هم از دویدن خوشم نمی‌آید!»پس اگر دویدن او را خوشحال نمی‌کند، چرا آن را ادامه می‌دهد؟چون دویدن چیزهایی بیش از خودِ عمل دویدن به او داده است:* هیجان شرکت در مسابقات* پیدا کردن دوستان جدید* احساس موفقیت و دستاورد* فواید جسمی و روانی فعال ماندناو یاد گرفته است به‌جای ارزیابی مداوم خوشبختی خود، به آنچه همین حالا در مقابلش قرار دارد توجه کند.البته افرادی که با آن‌ها مصاحبه شده، لزوماً نماینده تمام افراد هم‌سن خود نیستند؛ زیرا کسانی که داوطلب مصاحبه شده‌اند، ممکن است به‌طور متوسط شادتر یا فعال‌تر از همسالانشان باشند.با این حال، این ایده که برای داشتن یک زندگی رضایت‌بخش مجبور نیستیم همیشه خوشحال باشیم، پشتوانه پژوهش‌های روان‌شناختی دارد.دکتر والدینگر می‌گوید:«مطالعات بسیار زیادی نشان داده‌اند که خوش‌بینی تأثیر قابل‌توجهی بر سلامت دارد.»افرادی که عمر طولانی‌تری دارند معمولاً احساس شادی بیشتری می‌کنند و از سوی دیگر، افراد شادتر نیز تمایل دارند عمر طولانی‌تری داشته باشند. به این ترتیب یک چرخه مثبت شکل می‌گیرد.🔶️ آیا تحقیقات علمی نیز این دیدگاه را تأیید می‌کنند؟کاملاً!مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۴ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، نشان داد که زیر نظر گرفتن و قضاوت مداوم درباره میزان خوشبختی خود، با کاهش احساس بهزیستی و افزایش احساسات منفی ارتباط دارد؛ حتی زمانی که فرد در حال تجربه اتفاقات مثبت است.اما صرفاً خواستن خوشبختی، چنین پیامدهایی نداشت.این تفاوت ظریف اما مهم است:اشکالی ندارد که بخواهیم خوشحال باشیم؛ مشکل از جایی شروع می‌شود که مدام خودمان را بررسی می‌کنیم و می‌پرسیم:* آیا بالاخره خوشحالم؟* چرا از زندگی بیشتر لذت نمی‌برم؟* چه مشکلی در من وجود دارد؟یک بررسی در سال ۲۰۲۴ در هلند، روی ۸۳۳۱ بزرگسال نیز نشان داد افرادی که خوشبختی را ارزشمند می‌دانند، رضایت بیشتری از زندگی گزارش می‌کنند؛ اما تمرکز شدید و مداوم بر خوشحال بودن، رضایت بیشتر از زندگی را در یک سال بعد پیش‌بینی نمی‌کرد.دکتر والدینگر این موضوع را در تحقیقات و زندگی شخصی خود نیز تجربه کرده است.او می‌گوید:«یکی از چیزهایی که آرزو می‌کردم زودتر درباره خوشبختی می‌دانستم، این است که زندگی همیشه رضایت‌بخش نیست. این یک نقص نیست؛ بلکه بخشی از ماهیت زندگی است.»او می‌گوید زمانی که برای تبدیل شدن به یک راهب ذن مطالعه می‌کرد، این موضوع را آموخت.این یادگیری نگرش او را تغییر داد؛ زیرا به‌جای مبارزه با ناراحتی‌ها، شروع کرد به نگاه کردن به اینکه این ناراحتی‌ها چه چیزی می‌خواهند به او بیاموزند.در واقع، بخشی از ناراحتی ما ناشی از تلاش بیش از حد برای فرار از ناراحت بودن است؛ کاری که بسیاری از ما بخش زیادی از زندگی خود را صرف آن می‌کنیم.او می‌گوید:«در کتاب جدیدم، به قدرت پذیرفتن احساسات منفی و روبه‌رو شدن مستقیم با آن‌ها توجه زیادی کرده‌ام. انکار این احساسات، تصمیم‌گیری و ایجاد تغییرات مثبت را دشوارتر می‌کند.»شما می‌توانید ناراحت باشید و در عین حال زندگی شادی داشته باشید.دوایت نمونه بارز این نگرش است.او در ابتدای روز می‌گوید:«امروز روز فوق‌العاده‌ای خواهم داشت.»حتی اگر روز بدی داشته باشد، باز هم می‌گوید:«من همیشه روز خوبی دارم، حتی وقتی روزم بد است!»🔶️چه موضوعات دیگری در صحبت با این افراد بارها تکرار شد؟به گفته دکتر والدینگر، قوی‌ترین عامل مرتبط با سلامت و خوشبختی، داشتن روابط انسانی قوی است.اما راه‌های زیادی برای ایجاد و حفظ این روابط وجود دارد. در مصاحبه‌ها سه موضوع دیگر نیز بارها تکرار شدند.🔶️ ۱. آن‌ها با کمک به دیگران و فعالیت‌های داوطلبانه، احساس مفید بودن می‌کنندفعالیت داوطلبانه، چه در قالب یک سازمان رسمی و چه با کمک‌های کوچک به اطرافیان، به‌طور مداوم با سلامت بهتر و افزایش خوشبختی ارتباط داشته است.کمک به دیگران راه قدرتمندی برای تجربه خوشبختی است، بدون اینکه مستقیماً روی خوشحال کردن خودمان تمرکز کنیم.زیرا وقتی مشغول بهتر کردن زندگی فرد دیگری هستیم، خودمان نیز احساس شادی بیشتری می‌کنیم؛ حتی بیشتر از آنچه ممکن است با یک روز اختصاصی برای مراقبت از خود به دست آوریم.این سالمندان نمونه‌های زنده‌ای از این موضوع هستند.ادوارد کراوس ۹۱ ساله، به مدت ۲۳ سال مسئول انبار مواد غذایی شهر خود بوده، برای مؤسسه خیریه Habitat for Humanity خانه ساخته و سپس خیریه‌ای تأسیس کرده که برای افرادی که نمی‌توانند به‌راحتی از خانه خارج شوند، رمپ ویلچر می‌سازد.او هنوز هم این کار را ادامه می‌دهد.ژان هینکل ۹۲ ساله، برنامه توزیع غذای رایگان را راه‌اندازی کرده و اکنون هر سومین پنجشنبه ماه بین ۱۰۰ تا ۳۵۰ وعده غذای گرم توزیع می‌کند.او می‌گوید:«خداوند این کار را در قلب من قرار داد.»ناتالی گرابو ۸۰ ساله، مسن‌ترین زن قهرمان مسابقات Ironman جهان، بخشی از انگیزه خود را از این موضوع می‌گیرد که آن‌قدر قوی و سالم بماند تا بتواند از همسرش مراقبت کند.او می‌گوید:«این کار به من انرژی می‌دهد و باعث شادی من می‌شود.»استیون برادبلت ۹۱ ساله که در نقاط مختلف جهان زندگی کرده و حتی در جریان مصاحبه برای نویسنده آواز خوانده است، هر هفته یک دسته گل رز به کلیسا می‌برد.او یادداشتی می‌گذارد و از افراد می‌خواهد یک گل بردارند و همراه با یک جمله محبت‌آمیز به شخص دیگری هدیه کنند.او می‌گوید:«در نهایت، همه ما اینجا هستیم تا به یکدیگر کمک کنیم.»اما شاید جیمز اسنید ۱۰۳ ساله بهتر از همه این موضوع را خلاصه کرده باشد.جیمز در جنگ جهانی دوم راننده تانک بود. در آن دوران ارتش آمریکا هنوز تفکیک نژادی داشت و حتی در عکس‌های پیروزی جنگ، او را از تصویر خارج می‌کردند و سرباز سفیدپوستی را جایگزینش می‌کردند.او بعدها نقش مهمی در جنبش حقوق مدنی در جنوب آمریکا ایفا کرد، چندین خانه را با دست خود ساخت و پنج فرزند بزرگ کرد.با وجود تمام این سختی‌ها، ایمان خود به انسانیت را حفظ کرد و همیشه تلاش داشت از افرادی که ملاقات می‌کند، استقبال کند.او می‌گوید:«هر کار خوبی را که می‌توانید، برای هر تعداد انسانی که می‌توانید و در هر مکانی که می‌توانید انجام دهید.»«واقعاً همین است. راز خوشبختی همین است.»🔶️۲. آن‌ها همچنان دوستان جدید پیدا می‌کنند؛ اغلب جوان‌تر از خودشاندوستی با افراد در سنین و پیشینه‌های متفاوت، می‌تواند دیدگاه‌ها، تجربه‌ها و فرصت‌های یادگیری جدیدی در اختیار ما قرار دهد.روتی وینت ۹۶ ساله، تمام عمر خود را در ارتباط با آب و شنا گذرانده و هدفش این بوده که امکان شنا کردن را برای کودکان محروم فراهم کند.وقتی درباره دوستانش از او پرسیدم، گفت:«من دوستان بسیار خوبی داشتم. بیشتر آن‌ها دیگر در قید حیات نیستند. بنابراین دوستان جدیدی پیدا کرده‌ام و اکنون بیشتر دوستانم جوان‌تر از من هستند. این موضوع را دوست دارم. آن‌ها باعث می‌شوند احساس جوانی کنم و همچنان چیزهای جدید یاد بگیرم.»مارتا کلمنت و لی پنالگن نیز بیش از ۸۰ سال است که با یکدیگر دوست هستند.آن‌ها با وجود افزایش سن، همچنان دوستان جدید پیدا می‌کنند.ابتدا دوستان و همکلاسی‌هایی را که از دست داده‌اند به یاد می‌آورند و سپس درباره کسانی صحبت می‌کنند که اخیراً با آن‌ها آشنا شده‌اند.لی می‌گوید:«دوست پیدا کردن نباید آن‌قدرها هم پیچیده باشد. قوانین من این‌هاست: غیبت نکنید، معاشرت با شما برای دیگران آسان باشد و مرتب به مکان‌هایی که افراد را در آن ملاقات می‌کنید سر بزنید.»راستش را بخواهید، این دستورالعمل خوبی برای دوستی در هر سنی است.🔶️۳. آن‌ها هرگز بازی و سرگرمی را کنار نگذاشته‌اندجایی بین دوران کودکی و بزرگسالی، بسیاری از ما به این باور می‌رسیم که تفریح و سرگرمی چیزی است که فقط پس از انجام تمام کارهای مهم زندگی حق داریم به آن بپردازیم.اما اگر می‌خواهید زندگی‌تان واقعاً ارزش زیستن داشته باشد، نباید سرگرمی همیشه به هفته بعد موکول شود.سانی ولتری ۹۸ ساله، در دهه ۸۰ زندگی خود تصمیم گرفت نجات‌غریق شود!چه کسی در چنین سنی یک سرگرمی یا فعالیت جدید را شروع می‌کند؟افراد خوشحال!وقتی از او پرسیدم چرا چنین تصمیمی گرفته، با شیطنت چشمکی زد و گفت:«برای خانم‌ها!»او نه‌تنها از حضور در استخر لذت می‌برد، بلکه در ۹۰ سالگی دختری را که در حال غرق شدن بود نجات داد و تا رسیدن اورژانس عملیات احیای قلبی ریوی را انجام داد و جان او را نجات داد.او می‌گوید:«وقتی چیزهای جدید را امتحان می‌کنید، باید به خودتان ایمان داشته باشید و نگرش مثبتی حفظ کنید. در هیچ کاری زیاده‌روی نکنید. همیشه ورزش کنید؛ این کلید اصلی است. و خندیدن را فراموش نکنید. نمی‌دانم راز خوشبختی همین است یا نه، اما قطعاً ضرری ندارد!»سو فاستر ۹۱ ساله که یک مجموعه بزرگ Airbnb را اداره می‌کند، با او موافق است.او می‌گوید:«من واقعاً معتقدم شوخ‌طبعی مانند دارو عمل می‌کند. هیچ چیز بهتر از یک خنده واقعی نیست.»به همین دلیل به دنبال سرگرمی‌هایی است که هر روز این دوز شادی را برایش فراهم کنند؛ مانند کلاس‌هایی که در YMCA شرکت می‌کند.البته سرگرمی لزوماً نباید فعالیت جسمی باشد.فرد ریچمن ۹۹ ساله، هنرمند شناخته‌شده‌ای که اکنون آثار بیشتری نسبت به گذشته می‌فروشد، شعار زندگی‌اش این است:«هرگز مطابق سنم رفتار نمی‌کنم!»سپس با لحنی جدی به نویسنده می‌گوید:«لطفاً به من نگویید قرار است مطابق سنم رفتار کنم!»مایک زامبرانو ۹۵ ساله نیز از کودکی در کوبا رقصیدن را آغاز کرده و پس از مهاجرت به آمریکا، این مهارت را حفظ کرده است.او همراه همسرش انواع رقص‌ها را تجربه کرده و هنوز هم چند بار در هفته می‌رقصد.او می‌گوید:«اگر نمی‌توانید با ریتم هماهنگ شوید، می‌توانید قدم‌های مخصوص خودتان را بسازید.»راستش این توصیه فراتر از رقص، می‌تواند درس خوبی برای زندگی باشد!🔶️ چگونه می‌توان زندگی را طوری تغییر داد که شادتر باشیم، حتی قبل از رسیدن به ۸۰ سالگی؟درس اصلی که از مصاحبه‌ها گرفتم ساده است:زندگی‌ای بسازید که شما را با انسان‌ها و فعالیت‌هایی که برایتان اهمیت دارند، در ارتباط نگه دارد.به خوشبختی فرصت ظهور بدهید، به‌جای اینکه آن را به یکی دیگر از کارهای فهرست وظایف روزانه خود تبدیل کنید.دکتر والدینگر توضیح می‌دهد:«مغز ما به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی شده که به دنبال خطر بگردد، زیرا توجه به جنبه‌های منفی می‌تواند از ما محافظت کند و کمک کند تهدیدها را تشخیص دهیم.»اما گاهی این غریزه بیش از حد فعال می‌شود.از اخبار ۲۴ ساعته گرفته تا فضای مجازی که معمولاً خبرهای منفی و ترسناک را بیشتر منتشر می‌کند، دائماً با پیام‌های هشداردهنده بمباران می‌شویم؛ حتی وقتی آن خطرها هیچ ارتباطی با زندگی شخصی ما ندارند.او می‌گوید:«باید آگاهانه در برابر این غریزه مقاومت کنیم.»در ادامه شش راهکار برای شروع پیشنهاد می‌شود.🔶️ ۱. از خودتان نپرسید آیا خوشحال هستید یا نهبه‌جای تعقیب یک احساس خاص، روی چیزهایی تمرکز کنید که به زندگی معنا می‌بخشند:* گذراندن وقت با افرادی که دوستشان دارید.* انجام کاری که درباره آن کنجکاو هستید.* کمک به فرد دیگری.* لذت بردن از آنچه همین حالا در مقابل شما قرار دارد.دوایت رابرتز این موضوع را چنین بیان می‌کند:«از خودم می‌پرسم هنوز چه کارهایی می‌توانم انجام دهم و همین کارها در حال حاضر چه چیزی به من می‌دهند؟»این به معنای تظاهر به خوب بودن همه چیز نیست.بلکه به معنای تغییر پرسش‌هاست.به‌جای اینکه بپرسید:«چرا خوشحال نیستم؟»از خودتان بپرسید:«منتظر چه اتفاقی هستم؟ با چه کسی می‌توانم ارتباط برقرار کنم؟ چه چیزی می‌تواند امروز را برایم ارزشمند کند؟»🔶️ ۲. روابط انسانی را چیزی بدانید که باید ساخته شوند، نه اینکه منتظر شکل‌گیری آن‌ها بمانیداگر یک موضوع در میان افراد سالمند بارها تکرار شده باشد، اهمیت ارتباط با دیگران است.اما روابط معنادار بدون تلاش شکل نمی‌گیرند.گاهی لازم است شما اولین کسی باشید که تماس می‌گیرد، قرار ملاقات می‌گذارد یا آن‌قدر در یک مکان حاضر می‌شود تا چهره‌های آشنا به دوستان تبدیل شوند.برای دوستان و خانواده در برنامه روزانه خود وقت مشخصی اختصاص دهید، به‌جای اینکه امیدوار باشید بعدها فرصتی پیدا کنید.در یک کلاس، باشگاه، گروه داوطلبانه یا گردهمایی اجتماعی به‌طور منظم شرکت کنید.خودتان را به افرادی که از قبل می‌شناسید محدود نکنید. برخی از ارزشمندترین دوستی‌ها زمانی آغاز می‌شوند که از دایره معمول ارتباطات خود خارج می‌شوید.ممکن است ابتدا کمی احساس معذب بودن کنید، اما این کار را انجام دهید.دوستی ارزش کمی احساس ناراحتی در ابتدای آشنایی را دارد.دکتر والدینگر می‌گوید:«ما از تمام انواع روابط انسانی سود می‌بریم و سرمایه‌گذاری روی روابط، مهم‌ترین کاری است که می‌توانید برای خوشحال‌تر شدن انجام دهید.»🔶️ ۳. راه‌هایی برای مفید بودن برای دیگران پیدا کنیدکمک به دیگران می‌تواند به روز شما احساس هدفمندی بدهد؛ احساسی که صرفاً با تمرکز بر خوشبختی خودتان به دست نمی‌آید.این به معنای آن نیست که حتماً باید عضو یک سازمان خیریه بزرگ شوید یا فردی باشید که همه در بحران‌ها به سراغش می‌آیند.گاهی کارهای ساده کافی هستند:* احوال‌پرسی از همسایه.* آموزش یک مهارت به دیگران.* خنداندن یک نفر.* مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی مورد علاقه‌تان.تمام افرادی که با آن‌ها مصاحبه کردم، در خدمت به دیگران، فعالیت داوطلبانه و حضور مؤثر در زندگی اطرافیان معنایی پیدا کرده بودند.داستان‌های آن‌ها یادآور این حقیقت است که هدفمندی در زندگی لزوماً نباید بزرگ یا باشکوه باشد.گاهی کافی است بدانید که روز یک انسان دیگر به دلیل حضور شما کمی بهتر شده است.🔶️۴. برای کارهایی که به شما احساس زنده بودن می‌دهند، جا باز کنیدبازی و سرگرمی فقط مخصوص کودکان نیست!رقصیدن، یادگیری یک مهارت جدید، کشف یک مکان تازه یا انجام کاری که شما را از خنده روده‌بر می‌کند، همگی باید جایی در زندگی داشته باشند؛ حتی وقتی هزاران کار دیگر برای انجام دادن دارید.همچنین می‌توانید توجه به اتفاقات خوب موجود در زندگی را به یک عادت تبدیل کنید.یک روش ساده، نوشتن روزانه چیزهایی است که بابت آن‌ها سپاسگزار هستید.روش دیگر این است که از چیزهایی که هنگام دیدنشان احساس خوشحالی می‌کنید عکس بگیرید و آن‌ها را در یک آلبوم دیجیتال جمع‌آوری کنید.هدف این نیست که خوشبختی را به یک وظیفه دیگر در فهرست کارهای روزانه تبدیل کنیم؛ بلکه می‌خواهیم فرصت‌های بیشتری برای تجربه طبیعی شادی ایجاد کنیم.🔶️ اگر این کارها را انجام دهید، چه مدت طول می‌کشد تا تغییر را احساس کنید؟دکتر والدینگر می‌گوید:«نکته خوب درباره خوشبختی این است که حتی تغییرات کوچک می‌توانند بلافاصله احساس شادی را افزایش دهند.»امروز به کسی کمک کنید؛ حتی اگر فقط یک تعریف و تمجید از فردی باشد که تازه با او آشنا شده‌اید.سپس ببینید چه احساسی پیدا می‌کنید.البته برای اینکه تغییر در وضعیت عمومی خلق‌وخوی شما ایجاد شود، ممکن است به زمان بیشتری نیاز داشته باشید.انتظار می‌رود چند ماه طول بکشد تا این عادت‌ها به رفتارهای خودکار تبدیل شوند.پس از یک سال، احتمالاً بهبود قابل‌توجهی در احساس بهزیستی خود مشاهده خواهید کرد.و اگر مدتی از این عادت‌ها فاصله گرفتید، احساس شکست نکنید.این اتفاق برای بهترین افراد هم رخ می‌دهد!دکتر والدینگر می‌گوید لغزش‌ها را بخشی طبیعی از انسان بودن بدانید، نه معیاری برای قضاوت درباره ارزش وجودی خودتان.مطالعه دانشگاه برکلی نیز نشان داد که قضاوت کردن درباره میزان خوشبختی خودمان فقط احساسات منفی را افزایش می‌دهد.بنابراین عبارت:«من باید خوشحال باشم...»را با این جمله جایگزین کنید:«الان ناراحتم و این طبیعی و قابل قبول است. اما فردا چه کاری را می‌توانم متفاوت انجام دهم؟»شما می‌توانید از یک روز بد، یک ماه بد و حتی یک سال بد عبور کنید.🔶️ آیا برای شروع دیر شده است؟البته که نه!روزهایی خواهند بود که احساس شادی نمی‌کنید؛ هفته‌هایی که برنامه‌هایتان به هم می‌ریزد و دوره‌هایی که حتی پیدا کردن انرژی برای انجام کارهای ساده دشوار می‌شود.این بخشی از انسان بودن است، نه شکست خوردن در خوشبختی.هدف این نیست که همیشه شاد و سرحال باشید.هدف این است که حتی در روزهای دشوار نیز برای ارتباط با دیگران، کنجکاوی و انجام کارهایی که به زندگی معنا می‌بخشند، فرصت ایجاد کنید.و برای شروع یک کار جدید، هیچ‌وقت دیر نیست.فقط از ناتالی گرابو، قهرمان ۸۰ ساله مسابقات Ironman، بپرسید.او می‌گوید:«من حتی شنا کردن را تا ۵۹ سالگی یاد نگرفته بودم! مردم فکر می‌کنند با افزایش سن، انگیزه کاهش پیدا می‌کند. اما اگر بخواهم صادق باشم، انگیزه با افزایش سن حتی شفاف‌تر و روشن‌تر می‌شود.»شاید راز واقعی همین باشد:لازم نیست راهی پیدا کنید که برای همیشه خوشحال بمانید.در واقع، چیزی به نام خوشبختی همیشگی وجود ندارد.در عوض، به زندگی ادامه دهید، با دیگران ارتباط برقرار کنید، از چیزهایی که شما را خوشحال می‌کنند آگاه باشید و در برابر آنچه فردا برایتان به ارمغان می‌آورد، گشوده بمانید.ترجمه فارسی مقاله نوشته شارلوت هیلتون اندرسن، منتشرشده در Reader’s Digest*** برداشت نهایی من از این مقالهبه نظرم مهم‌ترین پیام این مقاله در یک جمله خلاصه می‌شود:«خوشبختی چیزی نیست که باید تمام عمر به دنبال آن بدویم؛ بلکه اغلب نتیجه شیوه‌ای است که زندگی می‌کنیم.»ما گاهی آن‌قدر درگیر تلاش برای رسیدن به یک زندگی ایده‌آل می‌شویم که فراموش می‌کنیم زندگی همین لحظاتی است که در حال گذراندن آن‌ها هستیم.شاید لازم نباشد همیشه خوشحال باشیم، همیشه موفق باشیم یا همه چیز مطابق میل ما پیش برود.شاید کافی باشد هنوز چیزی برای آموختن داشته باشیم، کسی را برای دوست داشتن، کسی را برای کمک کردن و کاری را برای انجام دادن.و شاید مهم‌تر از همه، لازم باشد بپذیریم که غمگین بودن، شکست خوردن یا تجربه روزهای سخت، به معنای بد زندگی کردن نیست.حاصل عمر: روایتهایی برای بهتر زیستنحاصل عمر: روایتهایی برای بهتر زیستنSun, 01 Nov 2026 15:19:20 +0330