https://virgool.ir/feed/@m_53312906fa2026-11-12 04:14:31https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_53312906https://virgool.ir/@m_53312906/گیسوانت-را-به-من-بده-nzk7qkiwbfjtگیسوهایت را به من بده تا جهان را طناب پیچ کنم:پیش از آنکه گیسوانت را به دیده درکشم، پنداشته بودم که موی کوتاه، چه به اعتبارِ شمایل و چه از راهِ شیوهٔ نگاهداری، همواره نکوتر است؛ و کیست که طاقتِ شستن و شانه‌زدن و تافتنِ زلفِ هشتاد ارشی را داشته باشد؟تا آنگاه که گیسوانت را بدیدم. هر بار که از کنارم می‌گذشتی، دیده بر گیسویت می‌دوختم و خیره می‌ماندم. چون دیرزمانی بگذشت و میان ما الفت و دوستی پدید آمد، مجال یافتم که از نزدیک بنگرم و سرِ گیسوی بافته‌ات را میان انگشتان بگردانم. و پس‌تر، به شکرانهٔ بوسه‌ای که لبت را بنفشه‌زار کرد، توفیقِ بوئیدنِ مویت نیز دست داد.و اینک گویند صبرِ آدمی را از گیسوانش توان شناخت. پس تو بی‌گمان ایوبِ روزگاری که چنین گیسویی پرورده‌ای؛ برخلاف من که مویم همواره یا تا بناگوش است یا بر دوش. اکنون که صبرت را چنین بی‌کران می‌بینم، آیا می‌توانی شکیبایی کنی و طریقهٔ عاشق‌شدنت را به من بیاموزی؟چه من از پدر، میراث‌های ناخوش بسیار برده‌ام. مادرم پیوسته مرا همین می‌گوید.و نیز گویم که آنان را که گیسوی بلند است، نیک‌بخت‌ترین مردمان دانم؛ چه کسی را در زندگی دارند که حاضر است هزار ارش موی را بشوید، شانه زند و ببافد. و به گمان، من می‌خواهم همان کس برای تو باشم: گیسوانت را بشویم، شانه زنم، و لبخندم را لای مویت بنهم و در میان بافته پنهانش کنم. شاید بگویی چرا لبخندهایت را؟ براستی که در شاعری، سرآمدِ دیگرانی! همان‌گونه که گفتم، من از پدر، میراث‌های زشتِ بسیار برده‌ام و از آن جمله، دلِ تیره‌وتارم. نمی‌توانم این قلبِ سیاهم را لای گیسویت بگذارم، که درخششِ مویت را در شب از کف خواهد داد.آیا تو تا آن دم مرا شکیبایی خواهی کرد؟ تنها کافیست گیسوانت را به من بسپاری. آنگاه جهان را به قمرش، و تو را به خویش، طناب‌پیچ خواهم ساخت.m_53312906m_53312906Wed, 09 Sep 2026 21:01:33 +0330