https://virgool.ir/feed/@m_53166506fa2026-11-12 21:27:25https://files.virgool.ir/upload/users/564400/avatar/MPS54j.jpghttps://virgool.ir/@m_53166506https://virgool.ir/@m_53166506/امید-و-آینده-با-انحصار-سیاست-معنا-نمی-شود-wq9umsvarfh2باسمه تعالیجمهوری اسلامی در لحظۀ دشواری از تاریخ پر شور و حماسۀ خود قرار گرفته است. جهان آبستن تحولاتی است که آن نسلی که امروز سردمدار آرایش قدرت در ایران است، نمونۀ آن را در سال‌های پس از جنگ تا نیمه دهه هفتاد تجربه کرده است. در آستانۀ این پیچ تاریخی، ما با یک گذار نسلی بزرگ نیز در داخل مواجه هستیم. نسل سرسخت و آبدیدۀ انقلاب و جنگ، قدرت عظیم برآمده از این دو معجزۀ خمینی کبیر (ره) را دیر یا زود باید به نسلی منتقل نماید که هنوز میدان‌های سخت و پیچیده قدرت و مسئولیت را نیازموده است.به نظر می‌رسد، همین شرایط خاص بوده که منجر به اتخاذ راهبردی وحدت‌گرایانه به نفع جریان اصلی اصولگرایی گردیده است. راهبردی که نتایج آن را در انتخابات مجلس شورای اسلامی یازدهم در سال 1398 و نیز انتخابات ریاست جمهوری سیزدهم در سال 1400 دیده‌ایم؛ تثبیت روابط اصولگرایی، نواصولگرایی و پایداری در دولت و مجلس. اما اکنون نتایج چنان آرایشی از قدرت پیش روی ماست.کانونِ مدیریت عمومی کشور، فعال‌تر و پویاتر از رکودِ دولت تدبیر و مجلسِ امید، در حال انجام کار است. اما «مشارکت سیاسی» در انتخابات‌ها و توافق اجرایی در فرایندهای حکمرانی کشور به وضع حداقلی و نامناسب خود رسیده است؛ به همین سبب بسیاری فضای سیاسی کنونی کشور را «راکد و خاموش» توصیف می‌کنند. اما مشکل چیست و چرا «خدمت» و «کار»، به مثابه‌ی ایده سیاسی هم‌پیمانان حاضر در ساخت قدرت دولت و مجلس، نمی‌تواند موجبات مشارکت ملّی و ارتقای امید را در سپهر سیاسی کشور فراهم سازد؟واقعیت آن است که مردم مدت‌هاست خود را شریکی «مولّد» در اقتصاد و سیاست نمی‌دانند؛ نمی‌دانند وضعیت موجود چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد؟ و اگر سرنوشتی در میان است، آن‌ها چه نقش و وظیفه‌ای در راستای آن دارند؟ این تصویر از بی‌سرنوشتی، نتیجه موقعیت و نحوه حضور ما در اقتصاد سیاسی جهانی است. در یک دهه گذشته نقش ایران در اقتصاد جهانی از دست رفته است. بر خلاف جهت‌گیری نظامی و امنیتی ما در منطقه، جهت‌گیری‌ها و رفتار سیاسی و اقتصادی ما تحولی در آرایش فعلی اقتصاد سیاسی جهانی پدید نخواهد آورد. پس با فرض تداوم تحریم‌های دشمنان نیاز به سیاست‌ورزی خارجی و داخلی متفاوتی داریم.از سوی دیگر سیاست‌ها و رفتارهای موجود، پیروزی‌های میدانی جبهه مقاومت را که با رشادت‌های مجاهدینی چون سردار شهید حاج قاسم سلیمانی و حماسه‌ای چون طوفان الاقصی پدید آمده، به دستاوردی برای تولید اقتصاد، جغرافیا و سیاست در جمهوری اسلامی و محور مقاومت تبدیل نکرده است.همۀ این موارد نمایانگر ضرورت «تجدید مطلع سیاسی» در آینده‌ای نه چندان دور است؛ ضرورتی که پس از جنگ اوکراین و نهایتاً با طوفانِ طوفان الاقصی به اوج خود رسیده است. این فرصت باید بتواند آرایش سیاسی کنونی کشور را نه صرفاً به سوی اصلاح و جرح و تعدیل جزئی، بلکه تحولی انقلابی در ضمنِ بازسازی ساختارهای سیاسی و اقتصادی جمهوری اسلامی رهسپار سازد.ساختارهای بروکراتیک کنونی، میانگین فهم هم‌پیمانان فعلی حاضر در صحنه رسمی قدرت، مکانیسم‌های رشد سیاسی در جریانات موسوم به اصولگرایی، نواصولگرایی و پایداری، و نیز بینش‌های حکمرانی ویژه مجلس و دولت که برخاسته از این سازوکارهاست، موجب بازماندن از تحولات اساسی مذکور و نهایتاً انفعال و رخوت در صحنه سیاسی اداره کشور شده است.اگر از انفعال سخن گفته می‌شود، نظر به آن تمایلی است که برای حفظ «رویه‌های عادی» وجود دارد. رویه‌هایی که برای تأمین امنیت و تسهیل معیشت می‌کوشند، اما در واقع وابستگی خارجی را بازتولید می‌کنند. این رویه‌ها می‌خواهند اوضاع کشور از تعادل خارج نشود هرچند که این تعادل مخرب باشد؛ همین تعادل مخرب است که انتخابات را در کشور از رمق انداخته است. ما در انتخابات به فعالیت حقیقی نیاز داریم و این فعالیت حقیقی شرایطی دارد. اما بسیاری از جریان‌های استقبال‌کننده از انتخابات حائز این شرایط نیستند. جریان هایی که نهایتاً انتخابات را به ابزاری برای مشروعیت بخشی به حفظ روال‌های عادی کشور یا تسویه حساب‌های شخصی تبدیل می‌کنند.پس در چنین وضعی لزوماً کارِ بیشتر و تعدیل مشکلات و مسائل و وعده‌های فریبنده، مشارکتِ ملّی و امیدِ روزافزون نسبت به آینده خلق نمی‌کند؛ مشارکت و امید در وضعی خلق می‌شود که مردم و نخبگان ذیل چشم‌انداز مشخصی امکان کنش سیاسی و اقتصادی را پیش روی خود ببینند. حضور مکرر ایده‌ها و شخصیت‌هایی که در نظرگاه عمومی دوره‌ی آن‌ها تمام شده و پاسخ‌های آن‌ها تناسبی با وضع موجود ندارد، تصویری هراس‌آور، و نه امیدآفرین، از آینده تولید می‌کند.این معنا در آینۀ بیان حکیمِ پیشران انقلاب اسلامی در بیانیه گام دوم آشکار می‌گردد: «برای برداشتن گام‌های استوار در آینده، باید گذشته را درست شناخت و از تجربه‌ها درس گرفت؛ اگر از این راهبرد غفلت شود، دروغ‌ها به جای حقیقت خواهند نشست و آینده مورد تهدیدهای ناشناخته قرار خواهد گرفت. »هدف از بیان موارد فوق صرفاً هشدار در خصوص ضیق فرصت و وقت سیاست‌ورزی نیست؛ سال‌ها ایستادن در کنار نسل مؤسس انقلاب و تلاش برای تحول‌آفرینی از مجرای هشدار و مشورت و تجویز و مشارکت در ادارۀ امور روزمرۀ بروکراسی به نیروهای جوان انقلابی آموخته است که قدرت تنها زبان یک چیز را می‌فهمد: مسئولیت! با تسلیم در برابر رویکرد قیم‌مآبانۀ پدرخواندگان و حمایتگری محافل پشت‌پرده، نسل جدید انقلاب نخواهد توانست به بلوغ مسئولیت و آمادگی سیاست نائل شود. ما عزم داریم هزینۀ این گذار و مسئولیت این تحول را به جان بخریم و امیدواریم تقابل با پدرانی که شاید از سر شفقت مسیر ما را مسدود کرده‌اند، بخشی از این هزینه نباشد.اکنون وقتِ شکست انحصارِ سیاست، وقت پایان دادن به حکمرانی محفلی و عیان شدن منطق رقابت‌ها و تصمیمات سیاسی است.محافل سنتی قدرت در اصولگرایی با نوعی تمایزگذاریِ ُِغیرسازنده با غرب‌گرایان، که خود عملا به نتایج و الزامات آن پایبند نیستند، همواره عرصه رقابت را برای نیروهای نوآور معتقد به انقلاب و مقاومت تنگ کرده‌اند.بر همین مبنا، «ائتلاف سیاسی انسجام» که متشکل از نیروهای سیاسی-مدنی جبهه انقلاب و مقاومت است، انتخابات مجلس شورای اسلامی پیش رو را فرصتی مهم برای ایجاد پیمان سیاسی نوین حول شکستِ انحصارِ محافل پشت پرده اصولگرایی، نواصولگرایی و پایداری می‌داند‌؛ فرصتی برای معرفی نیروهای سیاسی-مدنی مستعد حکمرانی مبتنی بر ایده انقلاب اسلامی و شکستِ انحصارِ بروکراسی مدرن ایرانی برای پیشبرد سیاست «تولید» و «مقاومت». سیاستی که سرچشمه حقیقی قدرتِ جمهوری اسلامی ایران بوده است.ما با تحریمِِ اجتماعات دستچین شده و سازوکارهای انتخاباتی اصولگرایان، به دنبال راهبردی از بسیج سیاسی هستیم که اولا غیر هرمی و مبتنی بر شبکۀ هسته‌های سیاسی باشد و ثانیا امر نمایندگی را از موسمی و شب انتخاباتی بودن رهایی بخشد.ائتلاف سیاسی انسجام درصدد شناسایی و تشکیل اجتماعی از نیروهای سیاسی مستقل، مولّد و متعهدی است که نه تنها عزم افزایش مشارکت سیاسی در جمهوری اسلامی را دارند بلکه ورود در مجلس شورای اسلامی را فرصتی مهم برای «احیاء سیاست» در ایران می‌دانند و به‌همین سبب پس از انتخابات نیز رابطه علمی-سیاسی خود را با نمایندگان منتخب حفظ خواهند کرد. انسجام عزم دارد حضوری هم‌زمان در ساختار رسمی و میدان‌های اجتماعی داشته باشد تا بتواند به سمت مشارکت حقیقی حرکت کند و آن را گسترش دهد.در روزهای پیشِ‌رو، نامزدها یا تشکّل‌های سیاسی مستقل، مولّد و متعهدِ حاضر در صحنه سیاسی انتخابات مجلس شورای اسلامی 1402 مورد حمایت و معرفی قرار خواهند گرفت.محسن غلامیمحسن غلامیSat, 24 Feb 2024 21:07:05 +0330https://virgool.ir/@m_53166506/من-مبدا-تحولات-هستم-gsae6w7x49tm دانشگاه و به طور کلی نهاد علم در کشور در سه حوزه به طور ویژه موثر است و در واقع موثرترین است. اولا در انسان سازی به معنای تربیت موثرین آینده جامعه؛ بنا بر تجربه تاریخی و بنا بر صحنه موجود در جامعه مدیران/ متفکرین / اهالی رسانه/ صنعتگران و به طور کلی عمده راهبران کشور در یکی از دانشگاه ها و خصوصا در دانشگاه های مطرح تحصیل کرده اند. ثانیا دانشگاه همیشه به دلیل اجتماع نخبگان جامعه در آن و اتصال این نهاد به راهبران اجتماعات، متفکرین مختلف، رسانه ها و همچنین به دلیل حضور نیروی جوان و آرمانخواه در این نهاد محل نقد وضعیت موجود نسبت به آرمان های مطرح در جامعه و در بین دانشجویان بوده است؛ در نتیجه همیشه دانشگاه محل مباحثات و رفت و برگشت های نظرات مختلف نسبت به موضوعات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه بوده و این فعل و انفعالات اذهان راهبران فعلی و آینده جامعه را به سمت مسائلی خاص، به وجوه خاصی از مسائل، به یک ایدئولوژی خاص و یا جواب هایی مشخص برای حل مسائل مختلف اجتماعات سوق داده است. ثالثا دانشگاه همانطور که از اسم آن مشخص است حول محور تولید علم به وجود آمده است و در واقع حیات آن وابسته به دانش است. دانشی که ابزار بشر برای پیشبرد اهداف و رسیدن به مقاصد بوده است و مظهر اقتدارش و برتری اش بر دیگری.(البته این نکته نیز حائز اهمیت است که این تعریف از دانش و بوجود آمدن دانشگاه فعلی بر مبنای آن در دل تمدن غرب به وقوع پیوسته است.) این سه عامل در کنار هم تحولات را، پیشرفت ها و پسرفت ها را رقم میزنند. در واقع هیچ تحولی بدون این سه عنصر شکل نمیگیرد. از این روست که باید گفت دانشگاه مبدا تحولات است.دانشجو به عنوان مهمترین عنصر سازنده دانشگاه، در نگاه امامین انقلاب اسلامی نسبت به خود ، دانشگاه و جامعه دارای مسئولیت های مشخصی است. این مسئولیت ها همچنین ناظر به سه عنوان کلی گفته شده در بند فوق است. قشر دانشجو چه بخواهد و چه نخواهد در آینده ای نه چندان دور مسئولیت مسائل مختلف جامعه را باید به دوش بکشد. در این نقطه آنچه اهمیت پیدا میکند آماده سازی هرچه بهتر دانشجوی حال حاضر برای روز هایی است که تصمیمات و افعال او تاثیرگذار بر زندگی مردم به صورت عمومی است. محورهای ساخته شدن یک دانشجو در کارخانه دانشگاه در نگاه انقلاب اسلامی مختلف و متنوع است. معنویت/ تحصیل علم / شناخت هرچه بیشتر و بهتر معارف انقلاب اسلامی/ آگاهی اجتماعی سیاسی / شناخت عرصه ها و مسائل و مشکلات مردم و.... ؛ همه این موارد را ناظر به تربیت راهبران و موثرین آینده برشمردیم. خلاصه کلام انقلاب اسلامی در این محور کلام رهبر انقلاب است که" خروجی دانشگاه به قاعده باید چمران باشد". با بررسی ابعاد شخصیت شهید چمران مسئله روشن تر میشود. آنچه از معنویت دانشجو باید برای خود بخواهد. آنچه از علم باید برای خود بخواهد و آنچه از آگاهی نسبت به معارف اسلام و سیاست باید برای خود بخواهد. نقطه بعدی که در زمینه مسئولیت های دانشجو که در حال حاضر بیشترین تاکید رهبر انقلاب بر این نقطه می باشد. مسئولیت دانشجو ناظر به زمان حال و ناظر به اطراف او اعم از نزدیک ترین دوستان و اطرافیان، فضای دانشکده ، دانشگاه و جامعه می باشد. بر مبنای آنچه نویسنده از بیانات رهبر انقلاب در دیدار های مختلف دانشجویان در سی سال اخیر برگرفته است. دانشجوی جوان و آرمان خواه نسبت به اطراف خود بی تفاوت نیست. روح آرمانخواهش همیشه در دیدار با فاصله واقعیت تا آرمان آزرده شده و برای بهبود تلاش میکند. بر این مبنا دانشجو باید نسبت به مسائل مختلف در دو حوزه کلی دانشگاه و جامعه حساس باشد. در این راستا دانشجو اولا در میدان حاضر است ثانیا هشیار است و ثالثا کنشگر و فعال است. هشیار به این معنا که از مکتب( برای من اسلام آنهم به تقریر مکتب امامی و انقلابی اش) الهام گرفته و اطراف خود را تحلیل میکند. و کنشگر و فعال به این معنا که آنجایی که نقصی ، کمی و کاستی میبیند به دنبال حل مسئله میرود.در زمان حال این دو محور از شخصیت یک دانشجو به طور جدی پیوند خورده اند. و هریک آن یکی را سازنده و پشتیبان است(هرچند که مسئله اول همچنان از اولویت بیشتری برخوردار است)؛ و هر چه که پیش میرویم به نظر این پیوند محکمتر از قبل شده و عنصر سوم( دانش) خصوصا در دوران 4ساله ابتدایی دوران دانشجویی در اثر پررنگی وجه نقش آفرینی اجتماعی/ تولید فکر کمتر جلوه خواهد کرد.چرایی این پیوند و تنقیحه چهارچوب ها و قواعد آن، مسئله اصلی و حال حاضر جامعه دانشجویی ماست. گذر از دوراهی ها و رهزن ها در این مسیر نیازمند راهنما و دقت است؛ مسیرهای مختلفی که شاید شبیه به هم به نظر برسند اما مقاصدشان بسیار متفاوت باشد. در زیر به بررسی چندی از این قواعد که به نظر در حال حاضر محل مناقشه است میپردازیم:تشکل: همه دعوا همینجاست و بقیه اش هم نتیجه اش. تشکل دانشجویی نماد پیوند محکم ساخته شدن راهبران آینده در دل نقش آفرینی اجتماعی است. همه آنچیزی که برشمردیم از وجوه ساخته شدن در متعالی ترین حالت در تشکل تحقق پیدا میکند. خودسازی فردی و جمعی در دل مسئولیت ها و جمع انقلابی ایمانی به اوج میرسد.معرفت اسلامی و آگاهی سیاسی، اجتماعی در دل مباحثات و مناظرات و کرسی ها و حلقات مطالعه و رفت و برگشت های مکرر نظرات و دفاع و تهاجم نظری بدست می آید. شناخت عرصه های مختلف کشور و پیشرفت ها و کمبود ها در دل مطالبه گری در مورد مسائل مختلف بدست می آید. لمس سختی ها و مشکلات مردم در اردوهای جهادی دانشجویی محقق میشود. در واقع بدون تشکل های دانشجو به نظر میرسد نه یک فرد دانشجو و نه جامعه دانشجویی به سمت هیچ یک از آرمان ها و رسالت هایش حرکت موثری نخواهد کرد.لعنت بر کسانی که میخواهند دانشجو و دانشگاه سیاسی نباشد: شاید شما هم مثل نویسنده بارها از خانواده تان شنیده باشید که در مسائل سیاسی وارد نشو و اصطلاحا سرت به کار خودت باشد و جملاتی مشابه! یا شاید از اساتید دانشگاهتان شنیده باشید که دانشگاه و دانشکده محل علم و علم آموزی است و دانشجو هم باید سرش به درسش باشد. شاید هم مقاله بازی جوانان با سیاست جناب بازرگان را خوانده باشید که می گوید نه تنها دانشجویان بلکه بقال و کارگر و کارمند و راننده و معلم و ... هم سرشان به کار خودشان باشد و سیاست را واگذار کنند به کسانی که سیاست بلدند!! اما در نگاه انقلاب اسلامی دانشجو نه تنها مانند دیگر اقشار جامعه باید در صحنه های مختلف سیاسی حاضر و فعال باشد بلکه باید جزء "ترین ها" باشد. نه تنها باید سیاست را بفهمد. نه تنها باید بتواند صحنه های مختلف سیاسی، فرهنگی را تحلیل کند بلکه باید دیگر اقشار جامعه را نیز راهبری کند. مرجع مردم باشد. موتور تولید فکر و اندیشه باشد. خلاصه "سیاسی" باشد. باید تحلیل داشته باشد؛ تحلیل خود را شجاعانه ارائه دهد و البته اشتباه خود را هم بپذیرد.سرکاری: در سال های اخیر با افزایش شرکت ها و مجموعه های مختلف دور و بر دانشگاه ها و رونق گرفتن بازار شرکت های دانش بنیان و استارتاپ ها یک رهزن خیلی جدی که در نگاه کوتاه مدت جذاب هم به نظر میرسد سر کار رفتن در یکی از این شرکت هاست. در این فضا نگاه به تجربه های موجود سرنوشت این راه را روشن میکند. جوان دانشجویی که میتوانست در دانشگاه بماند و چهارسال دانشجو باشد مهارت های متنوعی بدست بیاورد، استعداد هایش را کشف کند و خودش را در فضای تشکل ها محک های جدی ای بزند و همه آن ثمراتی که برشمردیم را بدست آورد و مبدا تحول و پیشرفت برای خودش و جامعه اش باشد و بهترین دوستانش را پیدا کند و همراهشان بزرگترین کارها را انجام دهد. هنوز پشت سیستم یک شرکت در حال انجام دادن همان کارهای تکراری است و فقط یک مهندس خوب و متوسط با پس زمینه ای از روزمرگی است. دانشگاه فرصتی برای بدست آوردن قله های مرتفع مختلف است اما این سر کار رفتن ها دانشجو را به همان کوهپایه ها محدود میکند.دانشجو متخصص است: در نگاه بعضی افراد دانشجو آن عنصر بیکاری اس که شاید در آینده به درد خودش و دیگران بخورد. اما دانشجو در همان هنگام که دانشجو است متخصص است. متخصص کاری که فقط از دست او برمی آید و نه کس دیگر. دانشجو آن حلقه میانی بین مردم و حاکمیت است که ارتباط وسیعی با مردم دارد. توانایی شناخت و فهم مسائل را دارد. وابستگی کمی دارد و نتیجتا این قدرت را دارد که به فداکاری بزند. میتواند به سادگی از کلیشه ها خارج شود و ایده ها و فکر نو وارد سازد. اینها و ویژگی ها دیگر جوان دانشجو از او عنصری منحصر به فرد میسازد که رشد و حرکت جامعه به او وابسته می شود. او متخصص بسیج کردن افراد است.در زمانی که مسئولین اداره کننده ممکلت را به دلایل مختلف رخوت و سستی فرا گرفته است این پرسشگری و فریاد دانشجو است که جامعه را به حرکت وادار میکند.دانشجو متخصص تذکر وتلنگر است. متخصص گفتمان سازی و مطالبه گری است.و این مطالبه گری و گفتمان سازی دستگاه های کشور را به حرکت در می آورد. فکر های نو را حاکم می سازد و ظرفیت های جدیدی کشف میکند. جمله معروف شهید بهشتی در همین باره است که میگویند. "دانشجو موذن جامعه است؛ اگر خواب بماند نماز امت قضا خواهد شد."بسیج: بسیج با بقیه تشکل ها متفاوت است از این جهت که صاحب خانه است. پدر است. یعنی چه؟ یعنی وقتی در خانه شیر آب خراب شد پدر خانه نمی گوید من تخصص ام فقط در و پنجره هاست و کاری به شیر آب ندارم. نه هر نیازی که خانه پیدا میکند در جهت رفع آن بر می آید. هر آسیبی که به خانه می رسد او را ناراحت میکند. در دانشگاه ممکن است تشکل های انقلابی دیگری نیر حضور داشته باشند که بر مبنای موضوع یا قالب یا نوع نگاه به مسائل یا جهت گیری از اندیشمندی ، خاص شده اند. مثلا یک کانون فرهنگی در دانشگاه کانون قرآن و عترت است و کارش را به خوبی انجام میدهد.طبعا دیگر نیازی نیست که بسیج کار قرآنی انجام دهد، در واقع اینجا پدر به پسرانش کمک میکند و راهبری میکند و میدان باز میکند.محسن غلامیمحسن غلامیSat, 16 Jan 2021 04:16:34 +0330