https://virgool.ir/feed/@m_52957487241نقاش و طراح داخلیfa2026-11-12 08:30:11https://files.virgool.ir/upload/users/3748215/avatar/Biws2z.pnghttps://virgool.ir/@m_52957487241https://virgool.ir/@m_52957487241/اما-من-شبیه-مامانم-نبودم-wmnsp4tzxstjمامانم همیشه می‌گفت: – «تو یه ذره از پدرتم بدتری! اون‌قدر همه‌چیز رو میریزی تو خودت که آخرش یا سردرد می‌گیری یا بغضت توی گلوت می‌مونه.»راست می‌گفت. من همون آدم ساکتم. همونی که وقتی ناراحته، لبخند می‌زنه. وقتی می‌ترسه، منطقی حرف می‌زنه. وقتی می‌خواد داد بزنه، فقط راه می‌ره.فکر می‌کنم این ویژگی از پدرم بهم رسیده. اونم همین‌طور بود. حتی توی بدترین شرایط، سکوت می‌کرد. با نگاهش همه‌چی رو می‌گفت اما کلمه‌ای از دهنش بیرون نمی‌اومد.سال‌ها فکر می‌کردم این یه ویژگی خوبه. «کنترل احساسات»، «صبوری»، «خویشتن‌داری». تا وقتی که فهمیدم دارم توی خودم فرو می‌رم. نه کسی می‌فهمه چی می‌خوام، نه خودم می‌دونم دارم چی احساس می‌کنم. یه جایی بین «قوی بودن» و «تنها بودن» گیر افتاده بودم.اگه یه روز می‌تونستم یه ویژگی ارثی رو تغییر بدم، دلم می‌خواست اون ژنی که باعث شده این‌قدر خویشتن‌دار و ساکت باشم، حذفش کنم. دوست داشتم گاهی عصبانی بشم، داد بزنم، گریه کنم، بخندم بدون فکر کردن به اینکه «این کارم درسته یا نه؟»اگه کمی بیشتر شبیه مامانم بودم که وقتی ناراحت بود، زنگ می‌زد به دوستاش، اشک می‌ریخت، بلند می‌گفت: «خسته‌م!»، شاید آدم سبک‌تری بودم. شاید این همه بار روی شونه‌هام نمی‌موند.الان که فهمیدم حتی صفاتی مثل خجالتی بودن، حساس بودن، یا برون‌گرایی و درون‌گرایی هم می‌تونن ریشه‌ی ژنتیکی داشته باشن، بیشتر بهش فکر می‌کنم. شاید یه روز بتونم بفهمم واقعاً چی از پدرم برام مونده و چی انتخاب خودمه. شاید اون روز راحت‌تر خودم رو ببخشم.رویارویاThu, 10 Apr 2025 13:37:01 +0330