https://virgool.ir/feed/@m_52331818همینطور که هستم، خوبم. اما همیشه جا برای بهتر شدن هست☺️🌱fa2026-11-12 18:48:36https://files.virgool.ir/upload/users/3998673/avatar/0FD0Rb.jpghttps://virgool.ir/@m_52331818https://virgool.ir/@m_52331818/ماجرای-یک-سوسک-یک-مادر-و-دو-آدم-خونسرد-dkxkmpbylbxvساعت حدود دوازده شب بود. همه چیز در سکوت کامل. آیدا توی اتاقش خوابیده بود، و من هم رفتم حمام که یه دوش آخر شب بگیرم، بلکه خستگی روز از تنم دربیاد.اما...زندگی برام دوش دیگه ای در نظر گرفته بود.سوسک!اونم نه یه سوسک ترس خورده ی کوچولو.یه جور سوسک که انگار توی فینال قهرمانی حشرات شرکت کرده بود. درست وسط حمام قدم میزد، با اطمینان، با پرستیژ!نفس عمیق کشیدم. نه جیغ زدم، نه فرار کردم (حداقل نه فیزیکی).با صدایی کنترل شده گفتم:– عزیزم... اسپری حشره کش رو بیار لطفاً.همسرم، با آرامشی که بیشتر شبیه حالت «مدیتیشن فعال» بود تا واکنش به خطر، اومد دم حمام. نگاهی به سوسک انداخت، بعد با لبخند نصفه ای پرسید:– کجاست اسپری؟(وای خدای من... دقیقاً جلوی چشمشه، همونی که ۶ ساله توی همون کابینته!)گفتم:– نمیخواد، مگس کش رو بیار!دوباره پرسید:– اون دیگه کجاست؟(در این لحظه، اگر حس دود کردن از کله واقعیه، من تجربه ش کردم.)رفتم خودم اسپری آوردم، خودم سوسک رو گیر انداختم، و درست وقتی که همه چیز رو کنترل کرده بودم، ایشون رسید، با آرامش سوسک رو برداشت، گذاشت توی پلاستیک، و برد انداخت دور.بعد برگشت و گفت:– چقدر خوبه که خونسرد بودم، نه؟نه.واقعاً نه!فقط مونده بود آیدا صبح بیدار شه و بپرسه:– مامان چرا کف حمام یه قطره حشره کشه؟نتیجه گیری؟تو هر خانوادهای، یه نفر نقش فرمانده بحران رو داره، یه نفر تیم پشتیبانیه، و بقیه معمولاً تماشاچی.ماجرا اینجا تموم شد، ولی «نقش من» هنوز ادامه داره...با سوسک، با برنامه ریزی، با زندگی... و با دو آدمی که همیشه روی حالت اسلوموشن تنظیم شدن!"در دل شب، من و یک سوسک، تنها نبودیمعاطفهعاطفهFri, 09 May 2025 22:09:25 +0330https://virgool.ir/@m_52331818/دختری-که-با-کتاب-ها-قد-کشید-ul8pxnse31khوقتی باردار بودم، هر شب برایش کتاب می‌خواندم. هنوز نیامده بود، اما صدایم را می‌شناخت، لحن کلمات را، طنین داستان‌ها را. بعدها که چشم باز کرد به دنیا، من همیشه کتابی به دست داشتم؛ در آشپزخانه، کنار تخت، روی کاناپه… و او همیشه می‌دید، می‌فهمید، و یاد می‌گرفت.حالا دوازده سالش شده و کتابخانه‌ای دارد با دویست جلد کتاب. آن‌قدر عاشق خواندن است که کتاب‌های بزرگسال مرا می‌خواند، با زبان اصلی، با شوق کشف. فریدا مک‌فادن را دوست دارد، از سیامک گلشیری لذت می‌برد، و حتی سبک نوشتار آکیرا برایش جذاب است. زبان‌ها را یکی‌یکی یاد گرفته، کد می‌نویسد، با پایتون بازی می‌کند، و برای من، شده یادآور رویایی، که روزی با یک کتاب در دست، برایش در دل می‌پروراندم.همه می‌گویند از من الهام گرفته، ولی حقیقت این است که حالا من از او الهام می‌گیرم. او نه فقط دخترم، که معلم من شده؛ معلمی پرشور، با نگاهی جست‌وجوگر، و قلبی پر از داستان‌های نخوانده.بلوغ، چالش دارد، اما او همیشه راهی پیدا می‌کند؛ گاهی با کتاب، گاهی با کد، و گاهی فقط با یک لبخند و نگاهی که می‌گوید: "مامان، همه‌چیز درست می‌شه."کتاب ها در این خانه نفس می کشند .عاطفهعاطفهThu, 08 May 2025 22:52:32 +0330https://virgool.ir/@m_52331818/جایی-که-مهر-جا-نمی-ماند-xq5hsdaq41cvاز بچگی خاطرات زیادی توی ذهنم نقش بسته، خاطراتی که بیشترشون به شاغل بودن مادرم برمی‌گردن.مادرم سال‌ها مدیر مدرسه در روستاها بود. اون روزهای اول، منم همراهش می‌رفتم. همه‌چیز برام تازه و قشنگ بود. اما هرچی بزرگ‌تر می‌شدم، یه حسی تو دلم شکل می‌گرفت؛ یه جور دلتنگیِ مبهم. انگار یه چیزی سر جاش نبود.مادرم در مهر مادری کم نذاشت؛ صبور بود، مهربون، همراه… و هنوز هم هست.اما من، شاید دلم می‌خواست بیشتر باهاش باشم. اون مشغول مدرسه و کار بود، و من سرگرم دنیای خودم. با هم حرف می‌زدیم، گاهی پیاده‌روی می‌کردیم، اما دیگه اون دختر کوچولوی قدیم نبودم؛ دانشجو شده بودم، و خیلی فرصت‌ها از بین رفته بودن.با این حال، هنوزم با تمام وجود دوستش دارم؛ مادرم رو که همیشه قشنگ بوده، همیشه امن‌ترین نقطه‌ی جهان من بوده.حالا که خودم مادر شدم، گاهی فکر می‌کنم یکی از دلایلی که از شغلم انصراف دادم، شاید همین بود.می‌خواستم بیشتر کنار دخترم باشم. با هم حرف بزنیم، بخندیم، برقصیم، آشپزی کنیم، حتی بحث کنیم و در کنار هم رشد کنیم.می‌خواستم خاطره‌های کودکی‌اش پر باشه از “با هم بودن”.الان که به انتخابم نگاه می‌کنم، می‌بینم چه تصمیم درستی بود. شاید قضاوتم کردن، شاید مسیرم عجیب به نظر اومد،اما من حالا، حال خوبی دارم... و این برای من، همه‌چیزه.عاطفهعاطفهWed, 07 May 2025 14:57:13 +0330https://virgool.ir/@m_52331818/من-یک-مادرم-و-همین-کافیست-sext4psyxuqxمن یک مادرم.زنی که از دل چالش‌های زیادی عبور کرده.شاید بهتر باشد بگویم: من زنی هستم در نقش مادر.مادری که با تمام وجودش، با همه‌ی قلبش، در این مسیر قدم گذاشته.گاهی کم می‌آورم. خسته و آشفته می‌شوم.گاهی مثل آسمان بهاری، ناگهان می‌بارم.اما حالا می‌دانم این مسیر، با همه‌ی سختی‌هایش، مسیر رشد است.مسیر زیبایی‌ست. مسیر لذت‌های ناب و ظریف.گاهی اشک‌ها بی‌خبر جاری می‌شوند.روزی کسی به من گفت:«وقتی این‌طور گریه می‌کنی یعنی زندگی را جدی گرفته‌ای.یعنی با همه‌ی وجودت دوست داری.یعنی خودت را، فکر و تن و ترس و امیدت را، وقف بزرگ‌کردن یک انسان کوچولو کرده‌ای.»قبلاً فکر می‌کردم مادری‌ام کافی نیست.اما حالا، در چهل‌ویک‌سالگی، با تمام وجود باور دارم:من کافی هستم.نه چون بی‌نقصم. نه چون کامل شده‌ام.بلکه چون حاضرم. چون رشد می‌کنم. چون دوست دارم — حتی وسط دردها.رابطه‌ی سالم همیشه آرام و بی‌دغدغه نیست.همیشه همه چیز نباید خوب و بی‌نقص باشد.همین نوسانات است که تعادل را می‌سازد، که زندگی را واقعی و زنده نگه می‌دارد.و حالا، وقتی به دنیای زیبای دخترم، نگاه می‌کنماحساس می‌کنم جهان به من لبخند می‌زند و آرام در گوشم می‌گوید:«هی، با توام… آره، خود تو. راهت را خوب آمده‌ای. خیالت راحت…»عاطفهعاطفهWed, 07 May 2025 14:28:18 +0330https://virgool.ir/@m_52331818/در-آیینه-ی-دخترم-ormabctrf0ccمن، مادر، پرستار، و زنی در حال زیستنمن، مادری‌ام در مسیر آموختن و زیستن؛ زنی که سال‌ها در دنیای مراقبت و آموزش بوده و امروز، در خانه و کنار دخترش، جهانی تازه را تجربه می‌کند—جهانی پر از رشد، گفتگو، و رویاهایی که هر روز در حال شکل‌گیری‌اند. توت فرنگی خانه ی ما دختری است با شوق آموختن و جسارت تجربه. او زبان‌ها را با علاقه می‌آموزد، کدنویسی می‌کند، می‌نویسد، کتاب می‌خواند، و رؤیاهایی بزرگ در دل دارد؛ رؤیای دانشگاه اکسفورد، رؤیای ساختن جهانی که در آن صداها شنیده می‌شوند و مرزها جابه‌جا می‌شوند.من کنار او ایستاده‌ام—نه فقط به‌عنوان مادر، بلکه به‌عنوان همراه، شنونده، و گاهی حتی یادگیرنده.البته، رابطه‌ی ما همیشه هم بی‌چالش نبوده. دخترم در آستانه‌ی نوجوانی‌ست؛ دورانی پر از احساسات، پرسش‌ها، و گاه طغیان‌هایی که بخشی طبیعی از مسیر رشد است. گاهی با هم اختلاف‌نظر داریم، گاهی دلخوری‌های کوچکی پیش می‌آید. اما آن‌چه میان ما باقی می‌ماند، اعتماد و گفتگوست. ما آموخته‌ایم حرف بزنیم، هر چند اگر سخت باشد، حتی اگر با اشک یا سکوت همراه شود. هر بار از دل موج‌ها عبور می‌کنیم و دوباره همدیگر را پیدا می‌کنیم؛ قوی‌تر، نزدیک‌تر، و آگاه‌تر از قبل.نویسندگی برای من فرصتی‌ست برای ثبت این لحظه‌ها، برای نگریستن به مسیر، و برای شنیدن صدای درونم.این‌جا، خانه‌ی تازه‌ی من است؛ فضایی برای بازگویی تجربه‌های زنانه، مادرانه، و انسانی.عاطفهعاطفهWed, 07 May 2025 14:07:05 +0330